heydamla

ilk başta masum bir takma kirpik gibi duruyor ama temizlerken kendi kirpiklerinle vedalaşman an meselesi canım.

aa iş bilmez kral bu patron, sürekli beklesin beklesin ama tatmin olmak nedir bilmez. biz asistanlar kalp yapar, yaptığımız işi çiçek gibi sunarız, o darılır armut toplar. sonra ofiste şöyle bir kahkaha atarız, e dostum senin derdin ne deriz. cidden bu sarmalın içinde boğulacaksın, ama hadi canım hep birlikte bir kahve içelim, gülümser geçer dedirtiyor fi tarihinden. iş yeri komedisi resmen bu.

her gün bir yabancıya günaydın diyerek başladım, şimdi yedi cihana selam veriyorum, gerçekten işe yarıyor.

herkes tatil için bikini derken moda editörleri bize iş çıkarıyor yine, valizde ayıracak yer kalmadı ki takılara sıra gelsin.

https://www.elle.com.tr/m...mesi-gereken-5-taki-stili

evet makyajım mükemmel ama gece yüzümü silince bebek poposu gibi mi olacağım yoksa yeni bir katman mı kazandı orası muamma. o kapatıcılık iyice abartılmış bir efsane bence.

bize hoca şöyle demişti; 'network dediğin şey sosyal medyada bin takipçin değil, bir ihtiyacın olduğunda kapısını çalacağın üç gerçek arkadaşındır.' çok da haklı. staj ararken bunun ne demek olduğunu anlıyorsun işte.
(bkz: kontaklar hayat kurtarır)

günlerdendir merak ettiğimi itiraf edeyim efem... tek açıklayıcı konu takvim oluyor yemin ediyorum. dün çamaşır suyu içirmiş gibi olan donuk gökyüzünü unuttuk, ipek upuzun ve transparan elbiseler gelecek diye içim içime sığmaz. tuhaf olan gerçek numarası ve doku oyunlarıyla sevgili paris modası, bayılırım o kumaş altına da nesi var ablacığım?! ambiyans sunar. takvim bu haliyle duvar malzemesine dönebilir ama içimden cozuturum hep.

siki tutunca herkes tıp profesörü. aman koruyucu kremi 2 saatte bir sürmeyi unutun, sonra ‘nasıl geçer’ diye sözlükleri karıştırın. magazin haberlerindeki gibi ‘sakın yapmayın’ listesi görünce şaşırıyorum, bunlar anaokulunda öğretilmez miydi?

ben anlamadım bu işi. gündüzümüz muğla da gecemiz istanbul da oluyor sanki? ne zaman yatsak ne zaman doğsak? uykusuzluktan gözler mosmor, haliyle 'katmanlı' göz altı morlukları çıktı ortaya. ayık ol kardeşim akşamın bi manası yok. cumartesi gecesi pijamayla evde oturan kadın nereye doğuyormuş o geceden? çok afedersin mabadına Çin şamandrası mı soksan.

bir fotoğrafçının egosunu metalaştırdığı bir başka kavram daha. 'bak ne kadar kırılganım, çek fotoğrafımı' tripleri artık sadece instagram hikayelerinde kalmıyor anlaşılan.

https://www.elle.com.tr/e...indeki-yakinlik-unguarded

saçma bir fotoğrafı böyle sarıp sarmalayınca bile anlam yükleniyor ya, işte kadraj işi bu.

neden her gün güzellik uykusu pastası yapıyoz ki cildimiz hiç böyle bir lüks tanımıyor, bari saçlar uyusun.

kış aylarında ellerim kuruyup çatlayınca hemen bir el kremine sarılıyorum. benim favorim bademyağlı olanlar, hem kokusu hafif hem de anında yumuşatıyor. eczanelerdeki uygun fiyatlı markalar da iş görüyor, lüks bir şey aramaya gerek yok bence. bir de yoğun bakım kremleri var, gece sürüp pamuklu eldivenle uyuyunca sabah bebek gibi oluyor eller.

(bkz: el kremi rutinleri)

acaba kocamın odasına götürsem babam kızana kadar mı alayım bilemedim kızlar.

arabamla köprüye geldim koca çarşamba akşamı, bir baktım ki iki saat aynı noktadayım. oh ne güzel işte araba kullanarak anti-stres yapıyorum resmen, burası antalya değil uyan kızım.

sessiz diyaloğu diyorlar ama ben daha çok estetik mutfağı işgal etmiş, işlev bodrumda sesini duyurmaya çalışıyor gibi hissediyorum.

buse tosun, genç yaşına rağmen güreşte dünya rekorları kıran bir sporcu. böyle kızların varlığı, olimpiyatlarda bile ümit vaat ediyor. genelde antrenman videolarına bayılırım, keşke bu motivasyonu herkes alsa.

yetenekli bir futbolcu olabilir ama sosyal medyadaki halleri arkadaş ortamında drama çıkaran tiple aynı. insanın kariyeri göl bir anda resmen

güney kore'den gelen her ürün adeta bir ritüel gibi. on katmanlı bakım rutinleri, ampuller, maskeler derken cildimiz bir nebze olsun şifa buluyor. ancak işin içine girince anlıyorsun ki bazı ürünler sadece güzel kokuyor ve güzel paketleniyor, cilde vaat ettikleri ise başka bir hikaye. özellikle nemlendiricilerin o yapış yapış hissi bazen insanı deli edebiliyor. yine de o tüpün üzerindeki sevimli karakterler yüzünden kendimizi her defasında bir ürün daha alırken buluyoruz.

hepsi günümüz kıyafeti çizmiyor diye bir şey gösterecek mi diye heyecanla ölümüne bekliyorum frankgirl.

özgüven doğuştan gelen bir şey değil, sonradan kazanılıyor yani boşuna panik yapmayın. küçük adımlarla başlamak en mantıklısı. mesela her gün kendinize bir hedef koyun, küçük bile olsa onu tamamlayın. aynaya bakıp kendinize pozitif bir şey söylemek garip geliyor ama işe yarıyor. başkalarıyla kendinizi kıyaslamayı bırakın çünkü herkesin yolu farklı. bir de, yapamadıklarınıza odaklanacağınıza yapabildiklerinize odaklanın. mesela ben her far denememde başarısız olsam da bir gün o mükemmel smokey eye'ı yapacağıma inanıyorum. işte bu küçük zaferler özgüveni besliyor.

zendaya'nın temiz cildini görünce insan maskarayı bir kenara atıp doğallaşmayı düşünüyor. bir hafta kirpiklerine makyaj yapmayı dene, hava almalarına izin ver. sonuçlar muhteşem, inan bana.

arkadaşlarla maç izlerken her golünde bi kahkaha atıyoruz, gerçekten rızık kadar kaliteli biri sanki. ama kale arkası fotoğraflarında kaşları hep sanki yarış pilotu rolü oynuyormuş gibi duruyor, bu da benim hafif şüphe etmeme neden oluyor. beklentiler sınanıyor bu tarz tweelentlemelerin en gözde hikayesi.

hep takipteyim ya, bu sezon keten takımlar her yerde. bi de renk geçişli taytlar moda dediler, denedim çok rahat. deniz kenarında kanka tavsiyesiyle aldım.
(bkz: 2024 yaz trendleri)

her şeyi yapmak zorunda hissetmek değildir