kadın arkadaşlarında gördüğüm duygu

resmen okulum gibi, denk gelince insan bazen imrenerek bazen sıkılarak bakıyor. bir tanesi iş sosyal hayat her şeye yetişiyor, çocuk sinyali verdiğinde bile kariyerinden ''ben''ini unutmuyor. ben iki çocuklu halimle anca yetişiyorum; o başkalarının da yükünü nasıl taşıyor bilmiyorum. sanırım zincir bozulmasın diye yapılan küçük fedakârlıklarla büyük bir destek halkası örüyorlar. helal olsun onlara.

aynı bankada çalıştığım hemcinsim bir arkadaşta fark ettim ki kontrollü yürüyüp de yorulunca dün ''yoruldum'' diyebilmek de bambaşka bir duygu. ben bazen çocuklarımla sızıp yatmadan önce bile ''keşke bir saat daha kesilse'' diye düşünüyorum.

(bkz: kadın dayanışması)