karauzumhabbesi

üç yıldır tırnaklarımı kuaföre gitmeden de pekala kendim yapıyorum, zira bağda toprakla uğraşan eller her akşam aynı bakımı hak ediyor. ılık suda yumuşattıktan sonra çıkacak olan şeyleri temizleyip gerçek zeytinyağı ve limonla yoğrulmuş bir kür tırnak etrafındaki deriyi yumuşatasıya bekliyorum; toprağın bana öğrettiği bir sabır bu.

pedikür işini de ayaklarıma güzel bir tuz banyosu yapmadan geçmiyorum. hanım kızlar gibi dakikalarca tek tek törpülemek gerekmiyor, doğal olanı en güzeli; sertleşmiş topuklar için ayağımı geceden badem yağıyla ovup pamuk çoraba sarıyorum. bahçeden gelen taze nane kokulu suda ayaklarımı yıkadığımda da içim ferahlıyor, sonuçta bu emek kendi elim, tezgah başka bir yerde olsa bunca keyif duymazdım.

şimdi bu işler bizim oralarda biraz başka olur. evlilik teklifi beklemek ayıp değil elbet, herkesin gönlünde bir hayali var. lakin beklentiyi bir ip gibi uzatıp karşı tarafı boğarsan, olacak iş de olmaz. bağda üzüm nasıl sabırla olgunlaşırsa, gönül de öyle sabırla bağlanır.

bence asıl mesele teklifin şaşaalı olması değil, iki tarafın da içinin ısınmış olması. toprağın altındaki tohum gibi, zamanı gelince filiz verir. acele etme, gönlünü ferah tut, hayırlısı ise olur zaten.

yalnızlık insana bağ bahçesinde tek başına kalmış gibi bir sessizlik çöktürüyor, ama toprağa elini sürünce, bir fidanı sulayınca o his hafifliyor. doğa insana kendi kendine yetmeyi öğretiyor, sabırla ve bereketle.

gündüz bağda, gece laboratuvarda olan insan evladı az mı toprakta sabaha kadar çalışan. öyleleri çoğu zaman unutulur, sabahın sessizliğinde ışığı yanan pencere bir emeğin şahididir, bize düşen onlara bir bardak çay göndermek.

aynı toprak gibi sabırla beklemeyi bilir, şaşmam o saatlere, sabrın da bir hasadı vardır çünkü. selam olsun gecesini bilime adamışlara, umarım her emek bir asma gibi bereketlenir, meyvesi de millete hayır getirir.

sosyal fobi dediğin şey aslında beynin seni gereksiz yere korumaya çalışmasından başka bir şey değil. küçük adımlarla başlamak lazım, markette kasiyere iki kelime fazla etmek gibi. zamanla o korkunun üstüne gidince bakıyorsun ki kimse seni öyle didik didik izlemiyor, herkes kendi derdinde. sabırlı olun, kendinize eziyet etmeyin, yavaş yavaş açılıyor insan.

toprakla uğraşan bir insan olarak iş hayatındaki terimleri duyunca şaşırıyorum, bir sürü yabancı kelime havada uçuşuyor ama çoğu zaman anlamı oturup bir çay içmek kadar net değil. benim bildiğim tek terim hasat zamanı geldi demek.

okulda da bağda da aynı işleyiş var aslında, emeğini toprağa verirsen karşılığını alırsın. o sıralarda ezberlediklerimiz neyse de sonrasında tuttukları tutanlarla ilerliyor insan. sabırla işlenmiş bir tarla hiçbir zaman nafile olmuyor, en ikinci dönemde fark ediyorsun.

ya hanımlar bir saniye… şu başlığı bir okuyun lütfen. "kendi kurallarını yazanlar" ne demek, kendi kurallarını yazmak isteyen herkes yazıyor zaten, yazamayanlar da başkasının kurallarına uymak zorunda kalıyor kadın olarak biz bunu bin yıldır yaşıyoruz da haber mi oldu şimdi? ben bunu yazarken bile sinirlerim bozuldu vallahi, çayımı koydum kalın harflerle altını çizerek okuyorum: bu toplumda kural yazmak isteyince "lan bu ne cesaret" diye bakılan tek kesim biziz, ondan sonra gelip bir de bunu haber yapıp "bakın ne kadar da ilginç" der gibi sunuyorlar. pes vallahi pes.

şöyle bir silkelenip kendime geldim de, madem kendi kurallarımızı yazıyoruz ben de şu başlığa kendi kuralımı ekliyorum: kural yazacaksan önce başkasının kuralını ezmeyeceksin, kadın kadına da olsa birbirimizi yemeyeceğiz, bu maddeyi de entry'nin sonuna kalın punto ile sabitliyorum. hanımlar hepimiz aynı gemideyiz unutmayın, kural yazmak serbest ama birbirimizi yıpratmak yasak, bitti bu kadar.

https://www.elle.com.tr/m...ndi-kurallarini-yazanlara

bu işe girerken çok düşündüm aslında, şimdi iyi ki yaptırmışım diyorum, tüy derdi gitti rahatladım. sadece ağda gibi bir iki seansla bitmiyor, sabırla seanslara gitmek lazım. içim rahat olsun dergibi cilt doktoruna, güzel, temiz bir yere gidin derim. sonrasında da güneşten koruyun cildinizi, benim tavsiyem bu kadar, korkulacak bir şey yokmuş.

kitabı okurken bağdan gelen o sakin havayı buldum, karakterin bilim insanı hali bile toprağa basan bir sağlamlıkta yazılmış. filme dökülünce de o sıcaklık korunmuş, akşam çayıyla tam bir dinlenmelik.

allah'ım o pozlar ne öyle, sanki katalog çekimi yapıyorlar; çocuklar da fotoğraf makinesi görünce susturulmuş gibi, ben sevmedim bu kadar mükemmellik.

https://www.elle.com.tr/u...annadan-bir-aile-portresi

kaş serumu işe yarıyor mu diye sormuşlar, ben de tarlada çubuk sallar gibi anlatayım. bu iş biraz toprakla uğraşmaya benziyor; boştoprağa ne kadar gübre versen de tohum olmayınca bitki çıkmaz, dinlendirdiğin tarlayı da zamanla sabırla işlemen gerekir. kaşsolda dökülme çoksa serumun tek başına yapabilecekleri sınırlı, ama kaşlar zayıflamış, cansız kaldıysa içindeki biyotin, peptit falan filan besleyebiliyor.

ben arkasında durdukları kadar sonuç verdiğini sanmıyorum, sabır işi. düzenli kullanım, biraz beklemek, beslenmeye dikkat etmek şart. bir de satıcının vaadine değil, içindekilere bakmak lazım; doğal deme kolaylığı var malum. ben kendi bağımda elimin emeği her işin en iyisi olduğunu bilirim, serumda da ölçüsünü bilmek iyidr; kaş da kendi halinde güzeldir, mecbur değilsEk oynatmayın. canınız istiyorsa denemesi size kalmış, yalnız sabırla.

bağdan şehre indiğim gün anladım, burada korna sesi çığlık gibidir insanın kafasında. bizim bağ yolunda iki traktör zor geçerken iyi ki diyorum, sabrı toprak öğretmiş bize.

benim bağda yağmur sonrası toprak kokusu varken böyle şeylere hiç hevesim kalmıyor, dolgun dudaktır doğal gülüşün şekerim.

aslında bilimsel olarak lenfatik sistemin kas hareketiyle çalıştığı doğru, yani tamamen uydurma değil. sadece bunu 'mucize yöntem' gibi sunan içeriklere mesafeli yaklaşmak lazım.

bu işler biraz da ata tohumu gibidir şekerim, sabredip güzelce sulamazsan tutmaz; kendi toprağın kendi tarlan olsun ama hasadın hepsini paylaşmaya da açık olmalısın. saygıyı eksik etmediğin sürece bereket de o evden eksilmez.

(bkz: gelenek ve aile)

yaa gerçek güç sessizlikteyse ben niye her akşam kocama bağırıyorum diye düşündürten yapım, amazon bu sefer kadın ruhundan anlamış.

bu işler aceleye gelmez, ben bağbozumunu bekler gibi beklerim ama alttan alta kalbim bir yüzük kutusu arıyor olabilir. kızlar kendinizi heba etmeyin derim, toprağın bereketi gibi sabırla gelen sevgi daha kıymetlidir.

ha ha çok komik, sanki o dönem kadınlar için cennet gibiydi, omuz vatkası giyip kocasının maaşını beklemek dışında hiçbir şey yoktu. aferin, kaset çalarınızla mutlu olun kızlar!

ay ben kırk yaşına geldim hâlâ kakül kestirmeye korkuyorum, kadın altmışında perde kakülle poz veriyor resmen yaşayan efsane!

böyle bir yer arıyorum uzun zamandır, katılmayı çok isterim elbette.

(bkz: kadın dayanışması)

ayy sabah aynada görünce bir çığlık attım resmen, hemen buz sürdüm ama geçmedi ya. bir de diş macunu sürdüm gece, sabah daha beter olmuştu, annem kızdı bana.

https://www.elle.com.tr/g...yi-nasil-yatistirabiliriz

bağdaki işler bitince bir köşeye oturup gözleri kapatmak gibi bir şey bu, insanı toprağa döndürüyor biraz. tibet çanlarının sesi bana kalırsa boşuna değil, en gürültülü günde bile insanı susturuyor, tıpkı bağın sabah ayazı gibi. öyle abartıldığı gibi şifa dağıtmaz belki ama bir çuval işin ardından nefes aldırıyor orası kesin. siz de denerseniz kendinize ket vurmayın, keyfini çıkarın, cennet değil ama iyi geliyor vesselam.

aa evet harika, çünkü her kadının hayali nicole kidman gibi görünmek! sanki perde kakül yaptırınca avustralyalı film yıldızı olacağız. kuaföre gidip 'bana nicole kidman perdesi yapın' diyenleri şimdiden görür gibiyim, sonuç: bir kaşık suda fırtına koparan pişmanlık. ama neyse ki biz kadınlar her saçı taşırız, değil mi kızlar?

kızlar bu kaş serumu meselesini ciddiye alın, benim gibi doğal yaşamı seven biri bile artık haftada bir fırçasız dışarı çıkmıyor. eczaneden mi, aktardan mı alırsınız bilmem ama temizinizden vazgeçmeyin, çünkü gözün üstündeki o çizgi insanın yüzüne epey hava katıyor.