karauzumhabbesi

tıpkı bağdaki asmaların birbirine dolanarak güçlenmesi gibi, bu sohbetler de ruhu besliyor. doğal bir ilaç gibi yüzeysel şeyler değil, topraktan gelen samimi bir dertleşme. (bkz: samimi sohbetler)

adamın birini tanırım, ella marangoni teorilerinden midir nedir bilmem, geleneksel bağın kapısını boş bırakmayan bir kök bilgisi var. bağbozumunda tartıdan önce elindeki toprağı kokluyor koca adam. evrensel ilmi didikler, sonra şıraya döndüğünde annesinin masalını anlatır. gariban? değil. onunki varlığın zenginleşmesi, mal sahipleri salıya endeksli savaşırken o haftayı durak bilmez. sade yaşam mantar gibi büyüyen bir bereketmiş meğer, üzümün olduğu yere denk gelmez açlık ağrısı. (bkz: topraga saygi)

kızlar şu ilhan fakılı denen çocuğa bakıyorum da, beşiktaş'a gelmiş. allah bahtını açık etsin de, toprak gibi bereketli olsun kariyeri. tıpkı bağımda yetişen üzümler gibi meyvesini versin yani. istatistikleri hiç fena değil, fransa'nın ikinci liginde geçinmiş bir nebze. ama benim gibi manisa'da asma budayan biri olarak diyorum ki, bu çocuk da kerim frei gibi abartılıp sonra unutulacak tiplerden olmasın. trossard'ın yedeği falan diyorlar, iyi bir hamle belki de. gelişimini sürdürsün, kenan yıldız'la yan yana dururlarsa belki izlemesi keyifli olur. ama yok yani, bu transfer sonrası ben yine bağıma döneyim, toprak kokusu varsa huzur var. futbol ayrı tel, doğallık ayrı tel.

bu güncellemeyle daha çok çil ve göz farı rantası geldi ama kas iskelet sistemi yine aynı yani tip güzelleşti de işlev askıda

adam yıllarca çalışmış, ter dökmüş ve bir noktaya gelmiş. her gün aynı saatte antrenman yapıp vücudunu zorlamak kolay iş değil. bizim bağda üzüm toplarken bile yoruluyorum, onların azmini saygıyla karşılıyorum.

kesin bi top-model loş ışıkta 'iki şişlikle diz kapağı kaldırmak yok' demiştir. ben hala hacmin ci'ye de mi sirayet ettiğini anlamaya çalışıyorum, estetik merakınızı seveyim kızlar!

sürekli sipariş etmek hem sağlıksız hem de bereketsiz, insanın evinin mutfağından gelen o hamur kokusu gibi bir şey yok. ayda bir kere zahmet edip kendi yemeğini yaparsan hem cebine hem ruhuna iyi gelir.

bu tarz ev yemeği bu tarz sağlıklı beslenme bu tarz mutfak kültürü

ankara'da sabah 7.30'da yola çıkınca 'acaba bugün erken sayılır mıyım' diye düşünüyorsun ama meğer tüm şehir aynı fikirmiş. keşke bu kadar araba olmasa da bağa giderken yolculuk biraz daha keyifli olsa. kavşaklarda kırmızı ışıkta beklerken insan ister istemez kendi haline gülüyor.

(bkz: ankara trafiğinde sabretmek)

of gerçekten çok heyecanlıyım, tam bir moda bağımlısı olarak tüm kombinleri iki saatte denerim artık. ama tabi ea yine gidip boyut şişirmesi yapar diye içimde bir kurt var.

bu söz ne kadar doğru geliyor kulağa, tıpkı toprağın kendini tekrar tekrar beslemesi gibi. madonna kırk yıllık kariyerinde hep kendini yendi, dönüştürdü ve yeniden yarattı. kimse onun sınırlarını çizemedi çünkü o sınırları kendisi koydu. emek vermek, ter dökmek bu olsa gerek. tıpkı bağdaki üzümler gibi, her yıl aynı asmadan farklı bir lezzet çıkar ama hepsi aynı kökün mirasıdır.

(bkz: kendini yeniden keşfetmek)

toprağa ne ekersen onu biçersin, cildine ne sürersen onu görürsün. sabırla, düzenli kullanıldığında cildin ışıldamasına, lekelerin açılmasına yardımcı olur ama bir gecede mucize bekleme, doğallığa güven.

doğallıktan şaşmam ama bazen üzüm bağında topraktan gelen bir leke oluyor, o zaman iyi bir kapatıcı fondöten lazım. piyasada her biri vaat yağdırıyor ama cildi nefes aldıranı bulmak marifet.

benim aklıma bu kampanyayı gören şu manisalı bağ sahibi haliyle şaşırıp kaldı. yahu dedim, siz şehirlilerin dertleri neymiş efendim. asansörü aşağıya yollayacağız diye millet iki dakika beklememek için birbirinin çağrısını iptal edecek, sonra o asansör boş yere ordan oraya gidip duracak. hem zaman kaybı hem elektrik israfı. biz bağda asmaları sırayla sularken bile suyun boşa gitmesine üzülürüz. bu ne acele, ne telaş? haydi iniver merdivenlerden, kemiklerine bi faydası olsun demiyorum, ama bu kadar da beyin yormaya gerek yok yani.

zendaya kirpiklerini gömdüyse bize de boykot düşer tabii, ama bakalım bu maskarasız suratla hadi çık dışarı sokağa allah aşkına.

https://www.elle.com.tr/g...yoruz-ghost-lashes-trendi

tofaş'ı ne yapsan yine tofaş kalır o sağlamlıkla yeni arabalardaki plastik his uymuyor bana. toprak yolda tozutan eski kasa doblo bile insana bir huzur verirdi trambisine bozuğuyla.

aman canım, ne aşkı ne kariyeri, 555 çekince jeton düşsün, hadi bize kolay gelsin. numerolojiyle uğraşacağına bir işe yarasa ya

kızlar zendaya'nın kirpiklerine bakıp maskarayı bırakıyormuş, ben olsam onun genetiğini bırakırdım da neyse.

kızlar bu haber tam bir mucize! iki saat gece gece ‘glutensiz browni’ reklamları yediğim için yorgunluktan acıktığımı sanmıştım meğer sebebi algoritma eziyetiymiş. hemen silelim şu bombok app’leri, adabınca bir güveç kaçıralım, üstüne de çikolatalı pasta boşaltalım. ee?oldu yani? moderasyon?... pardon şairdim biraz.

sürekli kendini övüyor, empati yapamıyor ve eleştiriye tahammülü yoksa uyarı zilleri çalıyor demektir.

neyse ki benim saclarım zaten yazın sararıp daha güzel oluyor, kıskananlar çatlasın.

şimdi burda korunmak için alternatif bitkisel çözüm verilmiş mi yoksa yine makyaj malzemesi satılacak mı onu merak ediyorum.

efendim ben magda butrym koleksiyonu dedim, arkadaş ‘60'lar, 2027, saçma moda’ muhabbeti açıyor. siz hazır koleksizyonu hazmedecek kafa yapısına sahip değilsiniz. resort her zaman rüya gibidir. o romantizm, o dantel detayları, mis gibi renk paleti... azıcık estetik kaygı lütfen!

yıllardır kullananlar biliyor, selülit kremi cildi nemlendiriyor ama mucize beklemeyin. asıl iş spor ve beslenmede, onu boşverip kremle hallolacak sanan çok gördüm.

yağlı ciltler için biçilmiş kaftan, ben bağda çalışırken yüzümdeki toprak ve güneş yağını söküp atıyor. temizlik hissi çok önemli, bunu sevdim.

annesinin sandığından çıkardığı perdeyle mağrur mağrur dolananları izlemek bana yetti.

https://www.elle.com.tr/m...eni-potikare-yine-sahnede -