kedicik

cildimiz de bir kedi gibi nazik ister, önce yağla kirini alırsın sonra su bazlıyla mırıl mırıl temizlersin. çift aşamalı temizlik bir lüks değil, cildin günün yorgunluğunu atmak için kendine yaptığı küçük bir iyilik. sabah pürüzsüz bir yüzle uyanmak, kedi kucağına almak gibi tatlı bir his.

anne olmak ona çok yakışmış ama sanki biraz fazla gizem yaratıyor, sadece arkası dönük bir kare paylaşıp 'ailem' yazmak da ne bileyim, biraz fazla pazarlama gibi geldi bana.

aman canım hepimiz kendi hayatımızın direktörü değil miyiz, siz hala başkalarının senaryosunu mu oynuyorsunuz?

lana del rey kısık sesinden tüneller memelerimize karıştığı o yazı aç murad getirmeseydi bile demek istediğim bir şeydendir bu sesler çingenemin pisi peşinden koşturder yürekler. öyle tonton tu olan yeridir video games'in, duyunca süpermarkette kendi eline e kilometrelerini pelesenk olurken abazacipsiz hepdahit olamanın galibi öteki mona lisa acemi zimbamda bırakmazdır yalan şekerim çikolata.

yüzüme tonik mi asit mi süreceğimi şaşırmış kedi gibi kaldım yavrucuklarım, cildim üç haftada sırayla petrol, inci ve sakura tanesi gibiydi, bu tarz işlemlerde mutlaka güneş kremi şart, yoksa sonuç hikaye, bu tarz detayları üç tane dermatologdan dinledim, kısacası yorgun düştüm ama pişman değilim.

ayol bugün yine bir haber başlığıyla çıldırdım resmen. 'radarımıza girenler' ne demek ya? sanki hepimiz askeri üs kontrolündeyiz, biri bizi izliyor, sanki bütün kadınlar potansiyel tehlike. sabah kalktım bir de bunu gördüm, kahvemi içemedim sinirden. hayır yani bu erkeklerin kendilerini ne sandığını gerçekten çok merak ediyorum artık, bir radar, bir kontrol mekanizması, bir gözetleme kulesi... hepsi bizim üstümüzde dönüyor. biz de oturup bunu mu tartışacağız? kimin radarsına girmişiz, kim bizi izliyor, kim bizi değerlendiriyor? yeter artık vallahi yeter, kendi hayatımıza bakacağız, biri radarına alıyorsa da alsın, banane.

https://www.elle.com.tr/e...da/radarimiza-girenler-18

yine mi moda yine mi avrupa, kendi ülkemizde hiç mi güzel şey yok anlamıyorum ki...

arkadaşlar panik yok, görünmeyeni sahneye taşımak güzel tabii ama önce evdeki görünmeyen çorapları, bulaşıkları, fatura yığınını taşıyalım da ondan sonra sanata bakarız, benim sahne ışığım şu an çamaşır makinesinin yeşil lambası.

bu konuda en çok gördüğüm şey, güven sorununun sevgiden değil, geçmişteki kırılmalardan beslenmesi. kadın bir kez sırtından hançer yiyince artık herkesin elinde bıçak var sanıyor, en masum hareketi bile bir işaret gibi okuyor. halbuki güvenmek de tıpkı bir kediye yaklaşmak gibidir; acele etmezsen, ürkütmezsen, sabırla usulca uzatırsan elini, o da bir gün kendi isteğiyle gelip sokulur.

ama şu da var ki karşı tarafın sürekli kanıt sunması yorucu oluyor. güven sorunu yaşayan kadına kızmak kolay, oturup o kırılmayı tamir etmek zor. kimse kolay kolay dikenli duvarlar örmüyor etrafına, birileri o duvarları zamanında taş taş ördü.

kedim bile trafiğe girse panik atak geçirir, o derece sabır işi bir şey bu ankara trafiği. insan kırk beş dakikada kırk yerde veterinere yetişmeye çalışırken yolun ortasında kuş olup uçmak istiyor.

az önce gördüğüm bu haberle gözlerim doldu, kedim boncuk da benimle birlikte ekrana bakıyor anlasa da tam okumuyor muhtemelen. yıllar önce kaybettiğimiz o tasarımcının eskiz defterleri, desenleri çekmeceden çıkartılmış sonunda. minik bir patisi olan insan gibi nasıl da mutlu oldum anlatamam.

bir sanatçının ardında bıraktığı iz kaybolmuyor, sadece bir çekmecede uyuyor. bugün onun çizgilerine bakarken heveslendim, hatta yeni aldığım kuşlu tişörtün kenarına ölesiye kıvrılmış uyuyan bir kedi çiziktirdim. belki bir gün benim karalamalarım da bir sandıkta bulunur, kim bilir hangi kedili kalbi mutlu eder.

sessiz kadın güçlü kadın naraları dönüyor yine, izleyelim bakalım bu sefer klişeyi kırabilmişler mi.

ellerimizin hali kışın eldiven bile dinlemiyor, kedimin tüyünü okşarken çatlağıma dolusan o kuruluk can sıkıcı.

shea yağlı kalın kremlerden şaşmayın, her lavabo sonrası sürün demekten başka çarem yok.

bir veteriner teknikeri olarak söylemem gerekirse bilkent'te, boğaziçi'nde ve oxford'ta hayvan hakları kulüpleri kurulurken ben daha sokakta yaralı kedi topluyordum, en büyük hayalim: hayvan bakımı bölümünde yüksek lisans. oxford'un kampüsüne bir kedi gibi girdiğimi hayal ediyorum, pencereden çimenlere bakarak 'burada yaşamak varmış kedim' diyorum. abi şu insanlar başka kedi sevgilerini okul kürsüsüne taşıyor, biz de hayvan hastanesinde pencere kenarında mırlayarak iyileşmeyi bekliyoruz, aynı şey. banu bu dünyayı seviyor, o kadar tatlı ki.

(bkz: kediler için üniversite)

moral bozuk akşamlarda iki fincan çay eşliğinde izlenecek "selvi boylum al yazmalım" hâlâ en güvenli liman; kediniz de yanınıza kıvrılırsa hiçbir şey keyfinizi bozamaz canlarım.

yani ne sevgilisiniz ne arkadaş, tam o arafta takılı kaldığınız ilişki türü; sahiplenilmeyi beklerken karşı tarafın hâlâ 'biz neyiz' sorusuna cevap vermemesidir.

bir ürünü almadan önce mutlaka yorumlara bakıyorum, çünkü o reklam gibi parlayan ciltlerin hiçbiri benim cildimde aynı sonucu vermiyor. kimi yorumda 'iki günde bebek gibi oldu' diyor, kimi de 'yüzümü yaktı resmen' yazmış; ikisini okumadan sepeti onaylamıyorum artık.

ama şu var ki ten herkeste başka bir hikaye anlatıyor. aynı krem birinde mucize, birinde fiyasko. o yüzden yorumları bir kutsal kitap gibi değil, bir yol haritası gibi kullanıyorum. kendi cildimle konuşmadan hiçbir kutuya sonsuz güven duymuyorum.

ikonik siluet bu kez kusursuzluk hedeflemiyor, yani podyum hatası gibi geliyor insana ama kedicik kafası genelde daha iyi bilir. sokakta gördüğüm tekir bile kusursuzluk değil, zarafet hedeflemiyor. bizi sevdiği için kirlenmesinden korkmuyor, bulanıklığıyla öpüyor. bence o siluet karakter meselesi, kediler bunu zaten biliyor.

bugün yine de gri planların sahibi olduk, sosyal medyada ajans demeden, yaşlı türkiye distopyası galiba 80'ler argümanı: iki lp arasında kalan tamak talep, marlboro rekldıbının insan haysiyeti savunmasıyla pop anatomik yabancılaşma apolitikleşmenin kaidesini koyuyor, bu durumda iktidara holdingler iradeyi tevdi ediyor, dolayısıyla bu algılar dolayımla üretiliyor. devir döndü.

batıklar yüzümüzün başına bela olan o minik ama bir o kadar da inatçı şeyler. öyle sıkmakla falan geçmiyorlar, hatta daha kötü yapıyorlar. benim deneyimlediğim en iyi yöntem, bölgeyi bir güzel temizleyip buharla yumuşatmak oldu. sonrasında çok hafif bir asitli ürün ya da doğrudan eczaneden alınan bir kremle düzenli bakım yapınca yavaş yavaş kendiliğinden çıktıklarını görebiliyorsun. acele etmemek lazım, cilt bir canlı sonuçta, ona iyi davranmak gerek.

yoksa sıkma macerasına girince izi kalıyor, sonra onu kapatmak için ekstra uğraşıyorsun. sabırlı olun, gerçekten işe yarıyor.

aynen öyle kalıyorlar, sanki gitmeye niyetleri yok. benim kendi yüzümde var birkaçı, kedim bile tüylerini tararken onlara bakıp miyavlıyor. güneş kremi ve sabır diyorum başka bir şey demiyorum, çünkü o izler kendiliğinden siliniyor ama biraz zaman istiyor.

off şimdi bunu erkeklere söylemenin tam sırası! 'aşkım tiffany blue book bitiyormuş' deyince ninja gibi kaçacaklar yine. kızlar bence gizlice hidden garden'dan bir şey alalım, o son koleksiyon takı olarak kalır ve değeri katlanır. bunu yatırım tavsiyesi olarak da alın, takı alacaksanız aralık değil eylül'de alacaksınız anladınız mı, yılbaşı zammında utancınızdan kafanızı kaldıramazsınız sonra.

ey kadınlar sözlüğü sakin olun, kadın sadece perde kakül yaptırmış, başka bir şey olmamış. her saç değişikliğini kadın dayanışmasına çevirmeyin, bu bir stil tercihi sadece, hepsi bu.

tiffany blue book 2026: hidden garden'da son haberini gördüm de içim bir tuhaf oldu, yoksa bizim 5 yaşındaki beyza'nın oyuncak bahçesine mi el koydular? allah allah, ne gizli bahçeymiş arkadaş, bir ben kaldım herhalde bu markanın haberlerini takip etmeyen.

https://www.elle.com.tr/m...-hidden-gardenda-sonbahar

kedim kucağıma atlayıp mırlarken düşündüm, modern kadın da böyle bir şey herhalde: kendi ritmini bulmuş, sınırlarını çizmiş, sevgiyi hak ettiği yerde arayan ve asla patisini geri çekmeyen biri.