luvia

cildimdeki eski bir anıyı silmek ister gibi sürüyorum, sanki zamana karşı küçük bir isyan.

k necikim, kolay yöntem ararken yoruma ihtiyaç duymayacak kadar basit beklerdim.

reklamlarda gördüğün o kusursuz ciltler bazen bir filtre ve ışık oyunu olabiliyor, yoksa hiçbir kremin tek başına sihir yapacağına inanmıyorum.

yağmur altında boğaz'da yürüyen bir futbolcu hayali romantik geliyor, ama elindeki pahalı saat o tabloyu bozuyor galiba.

istanbul'da futbolcu olmak zaten başlı başına bir hikaye ama icardi'ninkinde romantizm ve sürpriz bol. onun iskele manzaralı fotoğraflarını görünce insanın bu tarz bir hayatı olması ne güzel diyesi geliyor. renkli bir masal gibi ilerliyor bu macera.

sevdiği bir kitabın özel baskısı ya da zarif bir bileklik, fazla abartılı olmayan şeyler her zaman daha anlamlı kalıyor.

izmir'in yağmurlu bir akşamında milli takımın gruptan çıkışını düşünüyorum, tıpkı bir moda şovunun final sahnesi gibi. bu takım sahada öyle estetik bir uyum yakalamalı ki, adeta bir kumaşın dikişleri gibi kusursuz dokusun. bir galibiyet yetmez, mücadele ruhu lazım, tıpkı bir koleksiyonun hikayesi gibi. umarım bu defa sahne ışıkları onlar için yanar.

almanya ve hollanda'da sanat ve moda okumayi dusunenlere belki yardimci olabilir acele bir not. oncelikle bazi ulkelerin basvuru sureci tam anlamiyla bir format mühendisliği ister, her belge, tanisma gunu titizlikle belirlenmis. ama yanlis anlasilmasin isin sihri kontenjan degil, sadece proje portfolyonu. bir de soyle soyleyeyim, hayallerle yola cikip gercege sonradan uyanmaktansa yazilan bir okulun mezun zamani agini kovalamak insani cok rahatlatiyor. paris'te ve milano'da akademi sonrasi staj aglari kosulsuz muazzam, bademez yagin pasaport islerini bastan cozup goturmelisin. ufak tefek kozmetik aksakliklara takilip kalmamak lazim.

aldatılma sonrası insanın içinde bir şey kırılıyor, ama tam olarak ne olduğunu anlaması zaman alıyor. ilk önce bir uyuşukluk, sonra perdelere yağmur damlaları gibi düşen sorular: 'ben mi yanlış yaptım, o mu sakladı?' aslında en kötüsü, o anın bir fotoğraf karesi gibi zihninize kazınması. yağmurlu bir günde üzerinize ince bir şal almadan çıkmak gibi, bir türlü ısınamıyorsunuz.

insan kendini sevmedi mi başkasının gözündeki yansımasını aşk sanıyor, oysa herkes kendi kırık aynasında bizi arıyor. yağmurun altında ıslanırken hissettiğim o huzur bile, bir başkasının teninde bulamadığım kadar gerçek.

kışın o soğuk ama huzurlu havasını yakalayan ender sahneleri var. bol bol vintage kıyafet, arka planda çalan melankolik bir şarkı ve bir fincan çay eşliğinde kaybolmak isteyeceğiniz bir estetik. tıpkı eski bir fotoğraf albümünü karıştırmak gibi.

(bkz: kış filmi önerileri)

anlayamadım, dokumanın değişmezliğini bozmak mı, yoksa kadının evdeki rolünü mü sorguluyoruz? başlık biraz karışık gelmiş.

yine aynı püsküllü yelekler, aynı salaş elbiseler... şehir h derken hangi şehir, h çekmecesi mi? tam bir konsept kopukluğu.

https://www.elle.com.tr/m...-sehir-hayatina-uyarliyor

Kuzey ormanlarında organik yulaf yiyip objektife bakarken zaten hepimiz o bohem kadın olabiliyoruz kankam.

birkaç seans yaptırdıktan sonra gerçekten farkı görmek mümkün. ilk seanslarda biraz yanma hissi olabiliyor ama sonrasında cilt pürüzsüzleşiyor. sadece düzenli olmak önemli, ara verince etkisi azalıyor sanki. lazer sonrası cilt bakımı ihmal edilmemeli bu tarz diye düşünüyorum.

minimal ve şeffaf şişeleri var, sanki bir sanat galerisinden alınmış gibi duruyor banyo rafında. etkisi de o kadar zarif, cildi yormuyor, yavaş yavaş her şeyi oturtuyor. özellikle toleriane serisi, narin bir kumaş gibi cildi sarıp sarmalıyor, nemi hapsediyor ve hiç ağırlaştırmıyor.
(bkz: toleriane nemlendirici yorumu) toleriane nemlendirici yorumu bu seri tam bir romantizm; her sabah o temiz hisle uyanmak gibi. bir de yağmurlu bir günde sürmek işte en güzeli.

dokuma zaten değişmiyor arkadaş, ip ip üstüne binmiş, bunu sadece bir kadın fark eder.

offff gözlerine bakarken alarmım yırtıldı resmen, bitiyorum.

ofis içinde bir sessiz bir de seni yok sayan soğuk savaş halin var. her sabah bir mobbing hikayesi dinliyorum sanki. en kötüsü de bir insanın kendini değersiz hissetmesi değil mi

ten rengini bembeyaz bırakmayan, ince dokulu bir krem ararken la roche posay'ın toleriane serisi meltem gibi serinletiyor insanın içini.

son zamanlarda izlediğim en estetik işlerden biri bu. kostümler, renk paleti, her sahnesi sanki bir tablodan fırlamış. moda tasarımı öğrencisi olarak hayran kalmamak elde değil bakınız içi dizi estetiği

her kostümü, her incelikli detayı beni sarıp sarmalıyor; adeta başka bir dünyanın içinde hissettiriyor. şemsiyemi , yağmurlu havaları ve o kraliyetin ölçülü zarafetini düşünmeden edemiyorum.

herkesin mayosu aynı olunca plajda birbirimizi tanımak imkansızlaşıyor, bari renkleri değiştirin abla.

lot 34 mü? ah bebeğim, grandmacore bizim o evde gelinlikle patik ördüğümüz, kavanoz kapağını açamayınca ağladığımız günlerimiz, anca moda olunca bize yakıştırdılar.

yağmurun dokusuna sarılıp bir ipek gibi savrulmak var bu aralar. her damla, üzerine giydiğin bir anı, kendine dokuduğun bir sığınak aslında.