luvia

yani bir dikiş atölyesini şirketler zinciri gibi yönetmekten bahsediyorsak, ohaaa çığır açtınız, onca avrupa markası yıllardır bu numarayı yapıyor zaten.

her aile fotoğrafı önce bir kültürel temsildir; kim, hangi açıdan, kimin bakışıyla görünür? bu karede bir bebeğin yüzü görünmüyor, belki de bir sınır çizilmiş. düşünmeye değer.

oh ne güzel, moda öğrencileri madrid'de geziyor, bizim moda öğrencileri hâlâ tez için kumaş bulamıyor, ülkecek iki farklı gerçeklikte yaşıyoruz galiba.

bu projenin ilk gördüğüm taslak halini ofiste incelemiş, detaylara baktıkça bir yandan nefesim kesilmişti. iki şehrin bütün o estetik yükünü tüller, tuval geçişleri ve ışıklarla geyecek klişesine sapmadan aktarma fikri bana çok romantik geldi. lakin bu tip işler uygulamaya gelince baktığın renk, et giydirme, doku kombinasyonları vardır ya; o detayları ne kadar kıvırabileceği hep ayrı bir meseledir. yine de fikir, iki şehri akle kırana kadar kavuşturmuş gibi şık, hem istanbul hem venedik temi orda belirdi ya, orası insanı çekiyor.

ben de yazın o sıcakta denemek istemiştim ama düzenli kullanmayınca boş yere para gitmiş hissi, hani bir de tüy banyosu gibi yağlı duruyor. yine de sabırlı olanlarda gerçekten boşlukları kapatıyor, benim gibi geç kalanlar için sabır şart.

(bkz: kaş nasıl gürleşir)

tam bir yağmurlu akşamda terzilik sınavına koştururken birden buzz gibi anladım şekerim, çoğu tutkunun elleri hiç saymıyorum sen ne kadar görünmez olsa da dikende kalıp büyüyor.

sivilce izleri için en çok önerilen kremler genelde c vitamini, niasinamid ve retinol içerenler oluyor ama hepsinin cilt tipine göre farklı tepki verdiğini unutmayın, yani herkesin kutsalı sizde işe yaramayabilir. düzenli kullanım ve güneş koruyucu olmadan hiçbir krem mucize yaratmıyor, bunu da dipnot olarak geçelim.

ben bunu cidden çok sevdim ya, kadın kadına bir uyanış gibi bu sonbahar etkisi; hani biraz klişedir her mevsim döneminde içe dönüş ama bence güçlendirici bir tecrübe. tabii gözü kapalı inanacak halim yok ama sanki birimizin stratejik liderliğe soyunması lazım bu sözlükte, madem onlar manşet yapıyor biz de kürsüye çıkıverelim. aferin bize de ak ne güzel bir başlık doğdu böyle sonraki hafta geyiği olarak kullanırız artık xo xo

ürün alırken kullanıcı yorumlarına bakmayı öenmserim; giyinmek gibi cilt de kat kat denenerek bulunan bir zarafettir.

bu şehir hiç durmuyorsa benim mesaim neden hâlâ bitmiyor, madrid'de yaşayan kadınlar adına çok sevindim ama kendim için hiçbir şey hissedemiyorum.

güneş kreminde en güzeli, sürerken yüzünü örtü gibi kaplamayanı, gün batımı gibi hafifçe kalanı seçmek. benim derdim sadece spf değil şekerim, tende bıraktığı o zarif dokunuş da önemli.

sabah işe gitmeden önceki o koşturmacada bile iki dakika ayırıp yıka-koru-nemlendir üçlüsünü yapıyorum, akşam da ailenin çamaşırı bulaşığı derken sıra cilde geliyor; az minnetle sürüyorum, gerçekten vakit alan kolay.

aslında bakım aktivist bir lüks değil; kadın kendine ayırıyor, o küçük nefesle bütün gün daha dayanıklı oluyor, bence her hanede bir rutin duası gibi bu.

erkekleri etkilemenin incelikleri denildiğinde akla ilk gelen güzellik ya da bakım oysa ki mesele o zarif gülüştür, yağmurdan sonra toprağın kokusunu andıran bir kadifelik. bakışımın hep biraz uzakta olması, hep biraz daha düşünceli olması etkiler. en çok ise elleriyle sakince çizdiği kalp çizikleri etkiler.

(bkz: sahici bir kadın)

grubun rotası zaten telefondan sorulur, adamdan değil, nav friend dediğiniz şarj aletli şehir efsanesi. bir de bunu kim ortaya attıysa muhtemelen her zaman yol bilen o sinir bozucu arkadaştır.

içini dökmek isteyen kadına tavsiyem, önce bir defter alıp yazması, çünkü kelimeler kağıda dökülünce biraz daha az yağmur gibi görünüyor insana. yazınca hafiflersin demek istiyorum ama ne yazık ki herkes bu kuytu köşeyi bilmiyor.

yerli sporcuların başarısına bakınca içimde garip bir burukluk oluşuyor. benim evimde kaç yıldır kimse milli takımda oynamadı ama en azından ben her sabah ailem için didindim. bu çocuklar başarırken alkışlar onlara gelir, sonra bütün aileye aynı şekilde bağlanır fedakârlık kimsenin gerçek yüzünü görmez.

türkiye'de laboratuvarında yıllarca sessiz sessiz kanser hücresine savaş açan, ödülü ise yurt dışından gelen o hocayı bir düşünün. tıpkı yağmur öncesi gökyüzü gibi sakin ama bir o kadar derin, hepimize gurur veriyor.

eskimeyen o sesleri duydukça içim bir yağmur sonrası gibi serinliyor, yılların güzelliği sanatçının şarkılarında saklı. moda gibi müzik de geçip gidiyor ama kalan o zarif iz her şeye değer.

sonunda estetikten bihaber senaristlerin eline düşen bir sektör haline geldi, her sahne aynı klişelerle örülü ve romantizm adı altında sunulan şey sadece yavanlık. oysa yağmurlu bir istanbul akşamında geçen, incelikli diyaloglarla bezenmiş bir dizi ne kadar güzel olurdu. ama yok, illa ki bir entrika ve absürt bir final, moda gibi geçiyor hepsi.

koku bizi önce eserin önüne, sonra eserin fiyat etiketine, en sonunda da 'ben buraya neden geldim' sorgusuna götürüyor, teşekkürler.

sanırım sırrı büyük jestlerde değil, küçük ve düzenli alışkanlıklarda saklı; iki insanın birbirini her gün yeniden seçmesi gerekiyor. kavga ederken bile o 'biz' hâlini korumak, sevgiyi şımartmadan, saygıyı elden bırakmadan yürümek lazım. bir de o güzel tarafları görmezden gelmeyip söylemek var ya, işte o, evliliği evlilik yapıyor.

çoğu zaman bir laboratuvarın loş ışığında, ellerinde kahveden başka bir şey olmadan saatlerce düşünen insandır kendisi.
ikirler gibi hayalleri de kırılgan, ama yine de her sabah yeniden kuruyorlar bütün bir dünyayı.

moda gündemi ne zaman olursa olsun benim gündemimdir, en son trendi kaçırmam asla. takip etmeyenler de mecbur yetişir bu akıma.

romalı kadınlara bakmadan istanbullu hemcinslerim adına konuşayım: bu hikâyede muhakkak yine bizi araya sıkıştıran ticari bir zihniyet var, hazır trendy skin care falan reklamı gelecek diye bekliyorum ben açıkçası. başlık tam bir reklam şirketi ürünü, abartı efekti vermişler yine. uyarım kadınlara: bu tonda ağzı açık bir yazı görürseniz okumak yerine vaktinizi arkadaşlarınıza ayırın, en azından sohbet sarar, bu başlık ise yalnızca sallıyor beni.

kadın olmanın en güzel hali, galiba kendinle barışık olduğun o pembe saatlerde saklı; ne kimseye hesap veriyorsun ne omuzlarını dik tutma derdindesin. ben bunu resim çizerken yakalıyorum bazen, parmaklarımın arasından lila rengi bir gökyüzü akarken sanki içimdeki kızgın kız da yumuşuyor. sanki her kadın yanında kendisi olabildiği biriyle bir masalın ortasında yaşıyor, ütüsüz saçıyla bile kadife kadar yumuşak görünüyor.

yani insanları memnun etmekle geçen bir ömrün sonunda ödül olarak sadece yorgunlukkalıyor, biz bunu çok gördük etrafta. asıl güzellik o sabah uyanıp aynada kendine gülümseyebilmekmiş, biraz da rüyalarını hiç yarıda kesmeyip hep yanında düşünebilme haliymiş, tebessümle büyüyor işte