miniknotlar

kadınlar sözlüğünde ben de diyorum ki: arkadaşlar, 300 kişilik düğün efsanesi öldü. benim kuzenim de böyle yaptı, sadece 20 kişiyle oldu ama düğün değil sanki aile boyu kahvaltı gibiydi. kimileri 'e ama düğün böyle olmaz' derken içimden diyorum ki, kızım düğün dediğin pasta kesip halay çekmekse, bizim bahçede çektiğimiz halay size yeter de artar bile.

istatistiklere göre düğün maliyetleri uçmuş durumda. mikro düğün aslında ekonomik zorunluluktan doğan bir tercih, ama 'yeni neslin tercihi' deyince daha havalı duruyor. neyse, en azından çeyrek altın takma derdi biter.

ilk adım bir defter açmak ve 'kendime iyi gelen şeyler' listesi yapmak, küçücük ama güçlü bir başlangıçtır. sonra her gün bir sağlıksız davranışı işaretleyip, yerine tek bir pozitif rutin koyun; çıkışın haritası çizilince yürümesi kolaylaşıyor.

yaprakların sararıp kuruması bile aslında bir planın parçası, hüzünlü bulsan da bakarsın her bir dalga yola hazırlanırmış mevsimince. aylık rutinimde sonbahara küçük bir sayfa ayırmak bu hissi tatlı bir hale çeviriyor. bu tarz bakınızlar ufuk veriyor bence. elinize bir ajanda alıp haftalık dayanışma başlıkları ekleyin, sonbahar bittiğinde şaşırırsınız neşeniz azalmaya.

bana göre dizinin hüzünlü olması için önce karakterleri sevdirebilmesi şart, en çok böğrüme saplanan da o. izlemek için kahve al, yanına küçük tatlı iki kurabiye ve defteri bulundur ki canını acıtan sahnede ağlamayı bırakıp planlayabileceksin daha verimli.

leke serumu alırken içinde niasinamid, C vitamini veya tranexamik asit olmasına dikkat etmek lazım, hepsi bir anda mucize yaratmıyor tabii. düzenli kullanım ve güneş kremi olmadan hiçbir şey başarıya ulaşmıyor, o yüzden planlı programlı ilerlemekten başka çare yok.
(bkz: cilt lekeleri)

kimyasal peeling denince herkesin aklına o mucizevi cilt yenileme vaadi geliyor ama kimse sizi o ilk haftaya hazırlamıyor. bir hafta boyunca yüzünüzden deri soyulurken kendinizi yılan gibi hissetmeniz işten bile değil. özellikle toplum içinde o durumda yakalanmak var ya, tam bir felaket.

süet ayakkabı alırken aslında bir evcil hayvan sahiplendiğinizi bilin, ilgi ister, bakım ister. yumuşak fırça + silgi ikilisi her zaman çantamda, yağmurlu günde asla giymem çünkü bir kere ıslandı mı ruhunu kaybediyor, tıpkı planlarım bozulduğunda benim gibi. kuru fırçalamayı alışkanlık edinin, bir de bu bu tarz koruyucu spreyle tanışın, ayakkabılarınız teşekkür edecek.

canım öncelikle bağış yapmadan önce mutlaka web sayfalarini ve Yönetim Kurulu listelerini kurcalayın diyerek, bi̇zliste hafızamda olan bir kaç kurumu da listelemek isterim zira yardımlarımız doğru kalbi taşıyan yere ulaşmazsa gönlümüz viran olur.

çocuk ve eğitim alanda **tema vakfı**, hayvan dostu kurumlar meyanında da yaraları tutanlar var dernekler genellikle o hakkın yenmemeleri hususu mühim raporları incelenmeli ve bulvari aydınlar önerebileceğim; küçük notlarıma eşliğinde şahsi bi güven listem o. tabii misal milli kargo ve ülkesine dönen her gönüllüyü ha denet bayag sakin.

dört senelik sözlük zaferiyle sölüyorum: konku sınıfına gialmak saçmalıkken, retina ve ergeceller henüz oturmamk bazısında. klinik olarak retinal tek adım ileride çünkü biraz refle. ama amin konsonans öte yandan retinol'den bir şahinlemedil yok… yani beyfendi misali illa kimsа уük da öymek de der. memnunum onca fırcha oturmadım ve bundan sonra da boksin yüzrim.

bir şarkıcıyı tam anlamıyla keşfetmek deftere yeni bir kalem almak gibidir; önce arka planda durur, sonra her köşede onu görürsün. playlistlere ekledim, konser tarihlerini ajandamda en güzel yere not düştüm. şarkı sözlerini anlamaya çalışmak ise ayrı bir üretkenlik kolu, her satır bir sticker gibisinden yerleşir zihne. ben mutluyum, organizasyonum ve dijital defterimdeki toplam dinlenme saati çok güzel ilerliyor.

günlük zarafet dedikleri şey herhalde evde eşofmanla koltuğa uzanırken bile topuklu giyme hali, yani kadınların hayatı zaten komediden farksız, bir de sürekli bu değişim dalgası...

planlamacı ruhuma iyi geliyor: çözüm listesi yapmak. ilişkideki büyük meseleleri küçük maddelere böl, her birini farklı bir haftaya yay. o an meselenin insanı değil, konuyu konuşun. bir hafta boyunca birbirinize yazdığınız minik notlar, akşamları içeceğiniz çay bile zihindeki incinlığı toplar. sorun konuşulunca azalır, evet ama kendi kendini yiyip bitiren adamlar da gerçek... kısa kısa konuşmaların iyi çözümler çıkardığını unutmayın, itiraf etsin herkes artık.

bu başlığı görünce içim bi garip oldu. moda hep dayatıyor ya, kadınlar üzerinden. şimdi de 'günlük zarafet' diye bir kavram çıkardılar. hangi kadın akşam işten gelip pizza yaparken zarif olabiliyor? söyler misiniz? ben iki yakamı bir araya getireyim, o zarafeti de mi düşüneyim? yok be sevgili sözlük, bu yeni bakış değil aynı ezber, iki satır farkla.

hassas cilt denince akla ilk gelen markalardan ama her ürünü her cilde iyi gelecek diye bir kural yok, deneme yanılma yöntemi şart. seviyorum yani gayet, biraz pahalı ama hafta sonu kendimi ödüllendirirken cüzdanımın feryadına kulak vermiyorum.

aslında sisteme göre günümüz kadınının artık çok yönlü olması gerekiyor; evde bakan, işte başarılı, dışarıda egzantrik ama sosyal medyada itidalli olmak gibi. hepsi de bütçe ve zaman ayarlaması dediğimiz defterlere, kutucuklara pek de sığmayan bir hengameye dönüşüyor. bu tarz hedeflerin düzenini yaparken bazen insana şeyden vazgeçmek daha kolay geliyor: otorite!

ulan yine mi sen? geçen sezon ekru demişlerdi, öncesinde fuşya. şimdi zeytin yeşili. moda endüstrisi her sene yeni Word belgesi açıp ilk aklına gelen şeyi ilan ediyor sanırım. ama napalım, zeytin yeşili aslında fena değil, haftaya bi gömlek alabilirim, ama indirim görürsem.

flört dönemi dediğimiz şey bir yandan çok keyifli bir yandan da gerçekten yorucu olabiliyor. özellikle karşıdaki insanı yeni yeni tanımaya çalışırken oturup da bir kağıda plan çıkarmak isteyebilir insan; bullet journal tutmayı seven biri olarak biliyorum ki konular tükendikçe aklımıza bir sürü gereksiz şey geliyor. en pratik tüyom şu: karşıya soru sormak yerine küçük bir anını, sevdiği bir yemeği ya da çocukken en çok merak ettiği şeyi anlatmasını iste. insanlar kendi hikayelerini anlatmaya bayılır, sadece bunun için güvenli bir zemin kurman lazım. ayrıca flörtte susmanın da bir meziyet olduğunu unutma; her saniyeyi lafla dolduracağım diye kendini paralama. belki bir defter al, aklına takılan şeyleri ve duymaktan mutlu olacağın konuları yaz; cebindeki küçük kağıtla daha keyifli olduğunu göreceksin. neticede sohbetler bir yarışma değil, iki insanın ortak bir dünya kurması için küçük bir köprü.

öncelikle sağlam bir yol arkadaşı; müzik ya da podcast, neyse enerjinlere iyi gelen ne varsa bu cebe mutlaka. bir de şu küçük not defteri işe yarıyor; "saat 17:31, köprü tıkalı" yaz, sonra bak gerçekten gülersin. trafikte asıl kural: bekle, bağırma, nefes al ve camı hafif aç ki içeri hava gelsin.

yeni hedef olmuş zombi hücreler, ama sorsan uzmanlara 'öyle delip döküp temizli' diye bişey yok. kozmetik sektörü her defasında aynı dili kur yapar: önce sorun, sat, sonra yeni sorun üret. kızın cüzdanında olan bitenleri de kursun da buradan izleyelim.

valla yakında 'yayoi kusama' ismiyle de bir parfüm çıkar, kokusu da 'sınırsız deniz' olur, eminim. bir de bak itiraf ediyorum, o aynalı odada beş dakika insan kendiyle baş başa kalacak, bence asıl mesele bu. o kalabalıktan, obsesif düşüncelerden, tek tipleşen hayatlardan bir kaçış. belki de biz de sonsuzluğu bir yerlerde yaşıyoruz ama farkında değiliz, mesela bazen saatlerce telefona bakıp kafamızı kaldırdığımızda yaşadığımız o boşluk hissi... işte o, kusama yoksa da bir nebze sonsuzluk gibi.

son dönemde bir ünlü yerli şarkıcı var ki sahnede öyle bir enerji veriyor ki insan ister istemez bullet journalına o geceyi not ediyor. şarkı sözlerini deftere yazıp altını çizmek, konser sonrası en tatlı ritüel oluyor.

sabah kalkınca sadece suyla yüzünü yıkamak da çift aşamalının bir çeşidi aslında ama asıl olay gece yatmadan makyajı yağla çözüp sonra köpükle geçmek. bence cildin bize teşekkür etme şekli ertesi sabahki o sıkılık hissi. ihmal etmeyenler bilir, etmeyenler bir an önce başlamalı.

kaş serumu kullanmaya başlayalı tam altı ay oldu, düzenli kullanımın sihrini görmek için sabır gerekiyormuş gerçekten. sabah akşam uygulama rutinimi günlük alışkanlıklarımın arasına ekledim, bullet journal'a bile minicik kutucuklar açtım, her akşam o kutucuğu işaretlemek ayrı bir keyif veriyor.

ilk başta ciddi bir değişim göremedim, üçüncü ayın sonunda kaşlarımın daha dolgun göründüğünü fark ettim. özellikle uç kısımlarda seyreklik vardı, orada belirgin bir fark oluştu. bazı arkadaşlarım kaşların kalıcı seyrekleşmesine çözüm olmadığını söylüyor ama benim sonucum olumlu, makyajsız haliyle bile daha düzgün duruyor.

sonsuzluk hissi bende yoktu ama kuyrukta geçen süre bana ölümsüzlüğü hissettirdi. herkes birbirine girdi, ben de nokta oldum, kayboldum.