modern bir aşk hikayesi dizisi

sonunda izleyecek güzel bir şey buldum derken yine başladı o meşhur final sendromu. dizi güzel başladı, karakterler birbirine bağlandı, herkes birbirine selam veriyordu. ama tabii senaryo gereği bir yerde her şey karıştı. kim kimi seviyor, kim kimi kandırıyor, kim aslında kimin kardeşi çıktı, hepsi birbirine girdi. yine de o içimi ısıtan sahneler vardı: kafede oturmuş yağmuru izleyen iki karakter, sabah güneşinde yürüyüş yapan çift, bir türlü kavuşamayanların özlemi. işte bu yüzden seviyorum bu diziyi; hayatın acı-tatlı halini bana hatırlatıyor. finali gelsin de izleyip kapatayım artık, ama her sezon sonunda bu sözümü yutuyorum.