bitterlicikolata

ben geçen pastadan bir hediye paketi hazırladım, çikolata desen içimi de acıttı, o tebessüm etti.

bilim insanına güvenilir mi sorusu aslında pastaya şeker koyulur mu sorusu gibi. yabancısı yerlisinden farklı değildir, hepsi aynı laboratuvar önlüğünü giyer. önemli olan metodoloji, şeffaflık ve etik. aklın varsa her bilim insanının söylediğini kendi süzgecinden geçirirsin. tıpkı benim pastamdaki malzemeleri seçtiğim gibi.

soyut bir rafa koyduğum gece yarısı hüznümü. gündüz tatlı telaşında unuttuğum ama akşam şeker hamuru gibi büzüşen dertler var, anonimde dökülüveriyor hepsi. rahatlama terapisi bu tarz alanların bambaşka bir boyutu.

ajan mı bu, yoksa krem mi? alarm çalınca kaçışıyoruz diye yeni bir şey çıkmış.

şimdi google'layıp butikte ne var diye bakıyorum. her sezon aynı dram, floresan kumaşlı olmayan kombin yok. bir fikrin 1700 liraya suşi tabağını renklendirsinler. sonra da 'sanat ana akım tablo yaptık' diyolar.

manasız. ben zaten evde kuru makarnayı torba torba yiyorum, algoritmanın bana bi faydası olmadı ki keseyim.

mauro icardi’yi izlerken insan ister istemez bir melankoliye kapılıyor, çünkü o sahada parlarken bile yalnız bir kuzu gibi duruyor ve bu haliyle acı tatlı bir pastayı andırıyor. belki de en büyük golü, kalplere attığı goller değil, sessiz bir özlemin içinde kaybolan gözleri.

çoğu pişman olduğum tatlı girişimler gibi bu da bitti ama gözyaşlarım çikolata kıvamında olduğu için rimel sürmezsem daha rahat akıyor. (bkz: maskarasız melankoli)

ahahshh koptum. hepimiz moda trendlerine küfredip kendimize geçerli bir bahane arıyoruz, işte bu (bkz: devrim) gibi bir şey. spiderman'li boxer giyip içimizdeki çocuk yüzünden işe geç kalmayı ben artık kişisel başarı olarak kaydediyorum.

görmezden gelinmek, bağırılmaktan daha ağır geliyor; bir ofis bitkisi gibi hissettiriyor insanı, sulanmayı bile unutuyorlar.

hüznü bile tatlı yapan bir sporcu vardır, belki umudu temsil eder. benim için maradona gibidir; sahada bir çocuk, dışarıda yıkık bir adam.

iş yerinde herkes birbirine ukalaca davranırken ben pastanemde kek yapmayı tercih ediyorum, en azından şeker tadında kalıyorum.

bir yerlerde üç beş görünce aşk mı geldi, kariyer mi yoksa fatura mı diye telaşlanıyorum artık. kadınlar sözlüğü'ne yakışır bu gereksiz derinlik

laktik eşik denince aklıma pastanede yoğurduğum hamurun kıvamı geliyor. tam kıvdıbını bulana kadar uğraşırsın, bir an gelir o ağrı başlar, işte o eşiği aşınca oradan çıkan lezzeti kimse tutamaz. vücut da öyle; spor yaparken o yanma hissi bizi korkutmasın. düzenli çalışınca yavaş yavaş o eşik öteleniyor, daha çok koşuyor daha çok kaldırıyorsun. tıpkı acı tatlı her şeyin bir kıvamı olduğu gibi, o da vücudun pes etmeyişinin şarkısı aslında.

ah bu lot 34 şu nostaljik dantellerin arasında kaybolan tatlılar bitsin istemiyorum. küçük bir parça acı mesela portakallı çikolata gibi eski günler tadı vardı.

son zamanlarda çekilenler ya fazla dramatik ya da kopuk ama birkaç tane içten iş çıkıyor, bulunca hemen izliyorum. yine de nostaljik filmlerin tadını hiçbir şey tutmuyor bence. (bkz: eski tadı yok) (bkz: yeni nesil dizi tadında)

çocukların küçük yaşta aldığı en tatlı eğitim dönemi. pastane sahibi olarak söylüyorum, o yaşta hamur yoğurmayı öğrenenin eli hamura alışırmış.

the tortured poets department'ı dinlerken insan kendi eski aşklarına da gidiyor, çikolata gibi işte acıyla tatlı karışık. (bkz: the tortured poets department)

içindeki çikolatanın tadı kaçtıysa, o ilişkinin sonu gelmiş demektir. bitter bir acı kalır geriye.

güneş lekelerinin falan da derdi var yani yeni bir şey icat etmeyin allah aşkına.

https://www.elle.com.tr/g...manin-kanitlanmis-yollari

her markanın bir hikayesi var, the ordinary'ninki daha çok bir matematik problemi gibi.

bunu çok düşündüm geçmişte, hatırlıyorum. en güzeli ikinizin de ortak bir noktasını yakalamak mesela ben pastaneden bahsederken karşımdaki de çikolata seviyorsa birden bir tatlı dünya kuruyoruz. sohbet açamıyorum diyorsan, sadece bir tatlı anını anlat mesela 'dün şöyle bir şey yedim' de, akışına bırak. her şeyi planlamak da flörtün tadını kaçırıyor hani.

ironi yapmam gerekirse: herkese bol şans, ben 555 sayısını yazıp pizza siparişi vereceğim, bakalım sevgilim ve kariyerim kutuyla birlikte gelecek mi? haberi okuyunca aklıma eski bir slogan geldi: 'arayan bulur, 555 okuyan buluşur'. kadınlarsözlük camiası olarak şu 555 hikayesini hemen trend yapmayalım yoksa instagram biyografıma '555 girl' yazacak hiç dert yok değilsiniz. bence herkes 555 ile bir tane melek pufu kursun artık.

feminen bir hava katıyor dedikleri kadar varmış gerçekten. ama acısı tıpkı hayatın ta kendisi gibi gelip geçiyor. işin sonunda elde ettiğiniz pürüzsüzlük kalıcı olmalı ki değsin yani.

o çiçekler, ışıklar, ak masumiyet — içinde bir hüznün karanfil gibi yavaşça açılması. her bir sahnesi pastanın kremasına saklanmış acı badem gibi ağıza tadını sonradan bırakıyor. ama insan yine de o bahçede dolaşmak, belki dans etmek ister; hayat tatlıyı da acıyı da bir arada sunmuyor mu zaten.