oylesineyaziyorum

aklıma geldi yazdım, başvuru sürecinde en çok vakit alan şey motivasyon mektubu oluyor haberin olsun. dil sınavını hallettim derken bir bakmışsın vize randevusu çıkmış, plansız bir maceraya hazır ol yani.

benim için sorun değil, sadece indirimleri seviyorum ve bu bir yaşam tarzı. siz almayın, ben alırım, dolabım da gayet mutlu.

https://www.elle.com.tr/i...man-bagimliliga-donusuyor

ilginç bir soru. duygu asena'nın eserleri feminizm tartışmalarında hep bir referans noktasıydı. şimdi bu başlık üzerinden edebiyat sosyolojisi mi yapıyoruz yoksa magazin mi belli değil. hikâye kimin sorusu aslında yazarın mı yoksa karakterin mi diye ayrılmalı. başlık çok yüklü, tek cevaba sığmaz.

çok heyecanlandım kızlar! moda sektörüne adım atmak isteyen bizler için gerçekten kapı aralıyor bu program. düşünsenize elle gibi bir derginin network'üne erişmek, mentorluk almak... staj imkanı da varsa tadından yenmez. başvuru şartlarını hemen okudum, portfolyo istiyorlarmış. ben şimdiden koleksiyon dosyamı hazırlamaya başladım bile, umarım hepimiz için hayırlısı olur!

aklıma takılan şey telefonu ters çevirmesi oluyor genelde, sessizleşen tuşlar bile bir şey anlatıyor. kesin kanıt aramıyorum aslında, o değişen enerji çoğu zaman yetiyor.

çift aşamalı temizlik denince benim aklıma önce o meşhur ''iki kez temizleme'' mevzusu geliyor, hani sanki iki kat emek iki kat temizlik gibi. aslında olay basit: önce yağ/yüzü kirletildiği yerden almak, sonra o temiz zeminde gerçekten arındırmak. bu iki adım 'yüzü fazla yormaz' sınırında duyulunca mantıklı, illa pahalı ürünler isteyen bir şey değil.

o ilk adım hafif bir temizleyiciyle, ikinci adım da biraz daha derinleşen bir jel veya köpük olabilir; ama seçtiğin ne ise cildin ''ahh'' demediğinden emin ol. benim bugüne kadar denediğim yöntem en iyisi değil ama şunu biliyorum: ne kadar düzenli uygularsan o kadar fark eder, uygulamada köpürtme süresi ülkesi işe yarıyor, atlamak cildi bazen yorduğu için ben onu kafama göre değil geldikçe kulağıma göre uygulanan bir şey demiştim, neyse kafa karıştırıcı oldu ama ılık jel gibisi var mı diyeceğimi kendim bilirim haha.

aklıma geldi yazdım: artık kimse 'sevgiliyiz' demiyor, birbirine 'duruma bakalım' diyor, o da yetmiyor bağlanma korkusu da çıktı öyle tanışıyoruz.

gündelik dil bu kadar eğilmişken düşünmeden edemiyorum ne zaman abartıp 'dünyam' diyeceğimize 'aramız iyi' ile idare ediyoruz ne değişik akışlar yaşıyoruz gerçekten.

off aklıma geldi birden, aldatılma sonrası ilk aylar insanın kendini yeniden tanımaya çalıştığı garip bir dönem oluyor. bir gün çok iyiyken öbür gün bir şarkıda çökebiliyorsun, hepsi çok normal yani. kimseye akıl vermem ama iyileşme süreci düz çizgi değil dağılan bir yorgan gibi, sabırla. (bkz: güvenmek yeniden ama nasıl)

hiçbir fikrim yok ne olduğuna dair ama 'girenler' kelimesi bile tek başına yeterince rahatsız edici, daha düzgün bir dil lütfen.

aklıma geldi yazdım, dün gece bir arkadaşım link attı, oradan baktım. evet güzelmiş, evet göz alıcıymış ama fiyatları görünce bir güldüm. bu tarz şeylere bakmak insanı bir yere götürmüyor ama yine de kendimi kaptırıyorum. neyse, sona kadar baktım, favorim o ince yeşil yüzük oldu, alır mıyım? orası belli değil.

hiç şaşırmadım yine erkekler kendi kurallarını yazarken sorun yok ama kadınlar yazınca mı problem oluyor, pes vallahi.

ellerim kışın hep çatlar benim, çantamda üç tane krem dolaştırdığım oluyor. yıllardır bıkmadan kullandığım şey bepanthol, kokusu da yumuşaklığı da hiç değişmedi.

açıkçası dudak dolgunlaştırıcı parlatıcı ilk çıktığında 'yok artık' dedim, ama sonra denedim tabii, hepimiz gibi. sürdükten sonra sanki bir tık daha konuşkan oluyorsun, sanki dudağınla değil cümlelerinle parlıyorsun, karışık bi his. ama itiraf edeyim, o yapış yapış hal ve aynada sürekli dudak kontrolü insanı bir garip yapıyor, tam benlik.

ben bu aralar kafam incinken bile arkada açık kalsın yeter modunda bir şeyler arıyorsam, kısa bölümlü ve gereksiz uzunlukta olmayan diziler iyi geliyor, hani gün ortasında izlemeye karar vermelik. tam odak istemiyorsanız dizi yerine podcast bile açarım, o raddeye geldim.

(bkz: arkada açık kalan diziler)

ben bu retinol işine herkesin gazıyla başladım, ilk hafta yüzüm pul pul döküldü, aynaya bakınca kendimi sevmedim. çevremdeki herkes 'geçer geçer, bebek gibi olacak' dedi ve ben saf saf bekledim. iki ay sonra hakikaten geçti, cildim o kadar pürüzsüz oldu ki fondöten kullanmayı bıraktım. ama şunu söyleyeyim, güneş kremi sürmezsen paran da çaban da boşa gidiyor, cildin lime lime oluyor.

sonra bana haftada bir bile fazla gelmeye başladı, cildim kuruyunca peeling yapar gibi yaptım, iyi gelmedi. şimdi formatı oturttum: retinolü gece iki günde bir sürüyorum, üstüne besleyici krem, ertesi sabah bol güneş kremi. abartıp hepsini bir arada kullanmaya çalışan gençlere acıyorum, cilt bi kere bariyeri kaybedince toparlaması aylar sürüyor.

(bkz: yüz bakımında sabır ne demek)

hiçbir şey ayol, akşam olunca kocam horluyor ben telefondan tiktok kaydırıyorum, dizi maratonu bize haram.

aslında bu cümlede bir doğruluk payı var, sonuçta cilt de canlı bir organ ve sürekli aktif bakım kimi zaman bariyeri zayıflatabiliyor. ama işin gerçeği şu ki herkes kendi cildini en iyi tanıyor, kimine yoğun bakım iyi geliyor kimine sadelik. yani genel geçer bir reçete yok, insanlar bu işi kişiselleştirdiği sürece sıkıntı olmuyor bence.

kontur olayını hâlâ elmacık kemiğine bir yığın kapatıcı sürmek sanan erkeklere duyurulur, işin aslı bambaşka bir şey. gidiyorsun o kalın üçgenden kaçıyorsun, yüzün gölgelerine usulca yerleşiyorsun falan. ben denediğimde yüzüm pastel boya iskeletine döndü ama olsun, öğrenme sancıları işte. sabah alarmıyla erkenden kalkıp iki dakikada o tanrı katı ışıltıyı yakalayan kadınlara kesinlikle selam olsun, içim gidiyor.

yine mi paris yani, dünyada başka şehir yok mu, sanki milano londra new york hiç tarz üretmiyor, her sezon aynı terane, sıkıldım artık.

bakın kızlar mesele risk almak değil, kime aldığınız o risk, eğer obsesse'deki gibi takıntılı birine denk gelirseniz kaçın hemen.

aklıma bir şey geldiğinde buraya yazıp yazıp bırakıyorum, sonra kendi cümlelerime dönüp bakınca 'ben bunu kime anlattım' diyorum. tanımadığın insanlara içini açmak garip bir şekilde açık hava gibi iyi geliyor, tam sır verse bozulacak gibi değil de hafif kalıyor insan.

bugün de üst komşunun sabah altı gürültüsünden mi dertlensem, yoksa hiçbir yere sığmayan o yalnızlıktan mı bilmiyorum. ama işte ona dert deniyorsa yazıyorum işte, çözmek için değil de paylaşınca azaldığına inandığım için.

ayyy sabahın köründe ajandama kahve notu düşmüşüm de haber mi olmuş, ben her gün bunu yapıyorum zaten kızlar. vallahi bu haber başlığını görünce kahvem soğudu, yazıklar olsun.

https://www.elle.com.tr/e...emek/gunun-ajandasi-kahve

ajandama baktım, sadece kahve yazıyor, tırnaklarımı yaptırmayı da eklesem fena olmazdı hani.

açıkçası ben öyle düzenli takip eden biri değilim ama bizim sporcular kazandığında haberlere düşünce bir gurur geliyor yani. hani bazen düşünüyorum da imkanlar ortadayken bu başarılar tamamen emekle geliyor. akşam oturup özetini izlerken bile 'vay be' diyorum, kendi işimden fırsat buldukça tabii.

aklıma geldi yazayım dedim, friendship olsun breaking bad olsun bir kere oturup bir sezonu bitirmişimdir hep, o ilk sahneye kapılıp kalıyorum sonra bir bakmışım gece yarısı olmuş.