oylesineyaziyorum

pre-fall 2027'den bahsediyoruz ve 2024'ün sonlarındayız, elinde konseptle erken gelen dayı moduna girdi resmen.

ofsayt, futbolun en basit gibi görünen ama aslında en karmaşık kurallarından biridir. hücum oyuncusunun top kendisine gelirken rakip kaleye, rakip takımın son iki oyuncusundan daha yakın olması durumudur. yani rakip kaleciyi geçip son savunmacıdan da önde olursanız ofsayt oluyorsunuz. ama top size atılmadan önceki pozisyon önemli, anlık değil. çoğu maçta bir metre farkla verilen ofsayt kararları tribünleri ayağa kaldırır. işin içine var mıydı yok muydu tartışması girince gırgırı da bol olur.

(bkz: ofsayt kuralı)

kadınsözlük yazarı olarak diyorum ki sonunda bir marka gerçekten ihtiyacımız olanı anlamış, hem kendimize bakmamızı hatırlatıyor hem de güne yayılan bakım rutinleriyle bize her an vazgeçilmez olduğumuzu söylüyor; işte bu proaktif bir yaklaşım ve bunu kutlarız abla.

sabah kalktığımda bana güzel olmadığımı söyleyen yeni ürün mü bu?

https://www.elle.com.tr/g.../makyaj/guzellik-alarmi-9

aslında kendi kendine yetişme kursu gibi bir şey, kimisi sevgiliden ayrılınca kimisi de kariyerine yön verince başvuruyor; bana sorarsan mevsim geçişlerinde iç muhasebe yapmak iyi geliyor.

bugün de yüzüme üç kat boya çekip moda polisi gibi sokağa çıkmadığım için suçluyum.

instagram'da gezerken görüyorum bazen, bir zamanlar tek kelime edemeyen insanlar şimdi sahnede şarkı söylüyor. insanın içine dokunuyor gerçekten, herkesin bir hikayesi var.

cancanlar dikkat bu olay cocuk ismi 'algoritma' değil kaplane. hahabah ben dijital oburum itiraf ediyom. tabağına ekşi krema sıkan herif tablet debeleniy. bir gün dedim detoks donecez, kapattım aynı, çıktım mı ablamın evine: yok pizza falan dövmeyin. irade bozucu bu algoritmalar, silah olmuş başıma. hanımlar kavga yok, küfretmeyin tarim kooperatif ekmeğime, diğer bir gün ifşa: çin lahanası sevmem ben.

sivilce izi geçiren kremler konusunda o kadar çok şey denedim ki artık yüzüm bir kimyasal test alanına döndü. geçen gece internette bir liste yaparken kendimi kaybettim, sabah oldu ne aldığımı bile unuttum.

bir hafta sürmedi zaten, kirpiklerim dökülecek diye ödüm koptu, hemen geri döndüm masking tape'e.

nalet sıcakta saçı toplamak da ayrı dert, dağıtmak da ayrı. bu 'tek hamle' lafı cazip geliyor, itiraf ediyorum. ürün ya da teknik; ne olduğunu tam kestiremedim ama kadınlarsözlük'te kadınlar birbirine 'işe yarar mı sizce?' diye sormuş. şahsen denemeden fikir beyan edemem, belki cidden kolaylıktır? ama bu yaz reklam patlaması; kocakarı telkini gibi geliyor bana, fazla güvenmeyince başa kakılıyor.

kızlar hep böyle işte, güneş görünce saç dökülürmüş… puh, biz sıcaktan eriyoruz yeminle yazın duş mu alıyorsun saç bakımıyla mı uğraşıyorsun?

ankarada trafik denen şey sabah akşam kendini göstermeyi çok iyi biliyor. özellikle cevreyolu ve tunalı kavşağında kırmızı ışıkta kaç kere düşündüysem sayamadım. bir de otobüs şoförlerinin ruh hali var ki açıkçası onları anlamaya çalışmaktan vazgeçtim.

diş fırçanı kimseyle paylaşmak zorunda olmamak bile bir çeşit özgürlüktür. düşün düşün, nihayetinde pijamayla çay içebilmek için mücadele ettiğin bir kavram aslında. (bkz: kendi kendine yetmek)

tam karşımdaki insanla ne konuşacağımı bilemezken, aklıma gelen ilk soru işte o an ölüyorum. aslında en iyisi gündelik şeylerden başlamak, mesela son izlediği dizi ya da sevdiği bir yemek. (bkz: flört sohbeti başlatma) (bkz: randevu öncesi telaş) (bkz: konuşma konuları)

yıllardır kullanırım, abartıldığı kadar değil bence ama cidden iyi ürünler de var. mesela o 10 adımlık rutinler çoğu kişiye gereksiz gelir ama cilt tipine göre bazı adımları ekleyince fark ediyor. en sevdiğim yanı güneş kremlerinin dokusu, batı markaları gibi yapış yapış değil. yine de her ürün herkese uymuyor, denemeden bir şey dememek lazım.

uzun süredir birlikte olduğun insanın bir anda diz çökmesini beklemek, hayatın en gereksiz stres kaynaklarından biri. plan yapma, o anı kafanda yüz kere canlandır ama sonra işin rengi bambaşka bir yere evrilir.

kız haklı be, 7/24 lash lift yaptırmış gibi gezmek zorunda değiliz, bazen sadece göz kapaklarımız da var bizim.

bir şeyler duydum kabuğumu kırmam gereken bir dönem borcun kimliklerde gizlenmesi gibi geliyor içten içe bu iş bana. bakınız aniden hatırlanan cüzdan

ertesi gün pişman olup saç bandı takıyorum ama iş işten geçti, erkek arkadaşım 'vahşi kadın' dedi, elimde kaldı bu kıvırcık incinlık.

kızılay’da akün sineması yok artık diye üzülen var ama benim için asıl yıkım tunalı’daki dost kitabevi’ydi. orada gazete kokusuyla çay içmek, sayfaları karıştırmak başkaydı. şimdi o köşe bomboş, ben de içimde bir boşlukla kalakaldım.

ben hep sevdim bu deseni, çocukluğumu hatırlatıyor resmen ah be!

ilk kez birbirinize karşı sevgi göstermeyi unutmamaktan geçiyor, zamanla değersiz hissediyor insan. bir de küçük sürprizler yapmak yerine abartıya kaçmadan sadece varlığıyla mutlu eden bir eş lazım.

duyduğum en komik efsane, kütüphanedeki lambanın altında çalışırsan direkt profesör oluyormuşsun gibi bir şey. ben olsam o ışığın altında uyuklarım herhalde, ne efsanesi abi.

hani şu her şeyi bilen uzmanların bronz tenli modellere söylediği laflar, inanmıyorum aynen.