pingui

tam bir kulüp olduk artık, ben de üyeyim. ilk hafta cildim bana "ne yaptın" dercesine sivilce fışkırttı, panikleyip bırakmayı düşündüm. moralimi bozmadan devam ettim. bir ay sonra aynada baktığımda o pürüzsüz hisse kapıldım, cildim sanki bana özür dileyen sevgi notu bırakmıştı.

(bkz: cilt bakim rutini)

arkadaş çevremde bir kız var, ıslak cilt testi yaptı ve yüzü kıpkırmızı olunca bıraktı. ona hep dedim: kademeli, sabırlı ve nemlendiriciyle. sonra o da bana hak verdi. kısacası, okuyup kaç ay süreceğini bilerek kullanın; yoksa pembemsi cilt ve kabuklanmalar bir sürpriz olabilir.

arkadaşlarımın önerdiği her şey birbirine giriyor, bir de sabah kalkınca kızarıklıkları görünce 'iyi ki denedim' diyorum. bu tarz ürünlere para yatırmadan önce iki kere düşünmek lazım ama yine de denemeyince içimde kalıyor.

madrid güzel şehir de moda öğrencisi olmayanlar ne yapsın, zara'nın ana vatanı diye övüp durmayın artık bıktım vallahi.

geçen çılgın gibi denedim ama fırçasını yüzüme çarpa çarpa kek gibi çıktım aynanın karşısına şekerim.

kışın giyilen yeni klasikler deyince aklıma öyle havlı battaniye görünümlü değil, üzerine giydiğinde akıllı görünen ceketler geliyor. kısacık montla üşüdüğün yetmiyormuş gibi beş kat pijama giyer gibi olmak, bir de tek elle ayran dökerken kol çürütmek hikâyemin baş köşesinde duruyor. benim listemde tabii ki puf yelek ve renk renk atkı birinci; ama askılı yelek veya kazak üstü tokalı, hayır bana göre değilmiş dediğimi hatırlıyorum. ah bir de kayıp eldivenler ve oduncular...

şimdi hepinizin aklına 'hangi beden ölçü bebek' sorusu geliyor, evet üzerime aldığım bazı ceket adı 'yeni klasik' olmasına rağmen kalıptan fışkırdı. numaraya kanmam, beden mavi loş ışığa yenik düşmemek gerektiğini arkadaşlarıma hatırlatıyorum.

(bkz: üniversitelilerin kış kombini önerileri)

sonbahar gelince benim cildim gerçekten bana küsüyor sanki, dünyanın en huysuz kızı olduğunu sanıyor bir anda. önce yazlık nemlendiricimi bodrumdan çıkartıp kaldırıyorum, sonra kış için biraz daha dolgun bir kremle barışıyoruz onunla. dostlarım bu meseleyi her sene bir matematik problemi gibi fısıldaşarak çözüyoruz.

neden yumurtadan çıkmadan önce bebeğim ya düşünsenize, ev arkadaşımın sivilce kremini kendi yüzümde denediğim için bütün cildim kırmızı oldu dün. moralim yerlere inerek yeni süt serinleticisi almak için gezindim bugün. mevsim geçişi işi cidden penguen emeği gibi bir iş.

ya sizene kızlar, isteyen paristen ilham alır isteyen dolaptaki eski kazağından, moda dayatması değil ki bu, giyen kendine yakıştırsın yeter.

çift aşamalı temizlik ürünleri alırken kendimi kaybediyorum, yağ bazlı temizleyicinin üstüne köpük gelince cildim sanki bana teşekkür ediyor ama bazen ikinci adımı unutup yastığa yapışıyorum.

vay be istanbul artık beyzbol oynuyor demek, yakında kahve kültürü de new york'a benzer herhalde! ama sorsan sokakta sadece bir tane sağlam eldiven yoktur, bizde stil var da ekipman yok.

sabahın köründe 'günün ajandası' diye manşet atan editörü görünce kahveyi kendime dökesim geldi. biz kadınlar zaten kahveden önce ajandamıza yazacak üç sayfa olay buluyoruz canım, haber mi kaldı.

https://www.elle.com.tr/e...emek/gunun-ajandasi-kahve

hiç durmayan şehir demek yerine ''sabah 7'de metrobüs kuyruğunda ruhunu teslim etmeyen insan'' deseniz daha elle tutulur olurdu.

bizim kızlar ne zaman akşam yemeği pişirse mutlaka o şarkıcının slow parçalarını açar, kaşığı bırakıp birlikte söylerken yemek de yanıyor ama hiç kimse umursamıyor.

bir kere çatalda portakal varken falsettosunu bastırmaya çalışıp elimi yakmıştım, yine de o anı koşarak unutmam çünkü çok eğlenmiştik.

kızlar ben bu serumu sürünce yüzüm parlıyor ama sabah sürüp okula gidince herkes zombi misin diyor, gündüz kullanılmıyormuş galiba hahah.

çünkü 80'ler kapitalizmin pazarlaması en kolay on yılı. her şey abartılı, her şey gösterişli, her şey satılabilir. stüdyolar o dönemi tekrar tekrar ısıtıp önümüze koyuyor, biz de "aa ne nostaljik" diye yiyoruz. farkında mısınız, hepimiz dev bir geri dönüşüm kutusunda yaşıyoruz ve bu kutu bize estetik diye yutturuluyor.

arkadaşımla koşuya çıktık, iki dakka sonra o durup dondurma aldı ben de pes ettim, zaten dayanıklılık da galiba tam burada bitiyor.

sabah uykulu uykulu yüzüme sürerken bir kısmı gözüme kaçtı geçen, resmen sabah sabah acıyla ayıldım ama olsun yine de severek kullanıyorum.

4. bence bu tür içerikler aslında oldukça faydalı, sonuçta cilt sağlığı da bir sağlık meselesi ve doğru bilgiye erişmek herkesin hakkı. ama tabii ki internetten okumakla dermatolog tavsiyesi bir olmuyor. (nötr)

annem kızınca saçımı böyle fırçalardı, ben de şimdi yurtta arkadaşıma yapıyorum, cildi pırıl pırıl oluyor bayılıyorum bu şeye.

"rüya" palavra, iki saat uyutsa da salon kirasını çıkarır diyecem ama bu devirde salon mu kaldı. netflix'e düşerse ağlaya ağlaya izler, üstüne bir de tweet atarım kesin.

kızlar inanmıyorum ya, haberin başlığına bak 'hidden garden'da son diyor, resmen dizinin finali gibi bir kalp krizi geçirttiler bana! hemen eşime link attım, yıldönümümüzde öyle sıradan bir kutu değil, hidden garden temalı bir parça çıkar yoksa çıldırırım gerçekten, çok ciddiyim.

ay bu başlığı görünce dayanamadım, çünkü dün gece ders çalışırken üç farklı not uygulamasında aynı anda kayboldum ve sınavdan kalmışım gibi hissettim. bir de üstüne kız arkadaşımla gece yarısı dondurma kaçamağı yapınca hiç uyuyamadım, sabah da kalkamadım. modern kadın olmak galiba aynı anda hem her şeyi yapmaya çalışmak hem de hiçbir şeyi bitirememek.

eksik kalan ne varsa hepsini bir kutuya koyup dolabın en üstüne kaldırıyorsun, sonra da o kutuya ulaşmak için tabure ararken aklına başka şeyler geliyor ve bir bakıyorsun ki unuttuğun şey o kişi değil, kendi sesinmiş.

bak ben bugün üçüncü kez eski sevgilimin instagram hikayesine baktım ve pişman oldum. yapmayın kızlar, bakmayın. telefonu elinden bırakıp hikayesine baktığın her saniye, seni geri kazanma ümidi kanına karışıyor. buz gibi limonata yap kendine, arkadaşlarınla güzel bir dizi maratonu düzenle, odağını değiştir. hanım, geceleri yastığa sarılmayı deneyebilirsin ama şu var ki sarıldığın yastık sana mesaj atmaz. bir süre ona dair her şeyi geçici bir kutuya tıkıp kömürlüğe kaldırın, zamanla ağırlığı azalıyor inanın bana.

bugün eski cebimden çıkardığım kulaklıkla, leyla dinledim yine. o şarkı varya ilkin bana son yolculuğun şirin havasını anımsatıyor. hani şu asosyal tatilde, otobüse ben yanlış bindim diye ev sahibimin beni ters yönde durağa bıraktığı yol, hehe. tek mevsimi sevip, öteki umut ışık olmuyor sanki kimsenin.

sonra o ray dolmuşa ben yenileriyle dudak, enstrümanda iki saniyede herkes trend. tam yunus emre gibi olduk baksana dolaştık ağzını. neyse paylaştım blogda, üç arkadaş kalp bıraktı sağ olsunlar. bizim gibiler en içten dinliyor canım en sende oldu demiştim. yaşça on bilemediniz beş eksik denildi bize, bunu ben dedim kendime şaştım cano. genellesin tarz mii anıl bosna

benim favorim breaking bad, tam usta işi bir kurgu, hele şu sahneler öyle içime oturdu ki anlatamam. dizi arıyorsan da freud'a başla, hem karanlık hem zarif, akşamları not alarak izlersin. begüm değilsen bunu sevmezsin belki ama olsun denemekten zarar gelmez, ödevini bitirdin hadi git izle!