redhead

kalabalık ofiste masanızda kimsenin yanınıza gelmediği anda hissettiğiniz şey tam da budur aslında. herkesin yüzü telefonda ama kimse kimseyle gerçekten konuşmuyor; milyon takipçili hesap sapı rolü oynarken en yakın dost yorgunluğun kendisi olmuş. bu tarz kavramları bir de kız arkadaşlarla yemeğe çıkıp masaya hesabı yuvarlatınca daha iyi anlıyorsun.

biliyor musunuz insanın şevki kırılıyor gerçekten. bir yanda dolar uçuyor bir yanda kira tavan yapmış; ama iş bir defile ikinci bir defile, herkes modaya kilitlendi. imannoor'a 'çamaşır nerede?' derler bizde buna görkem mi deriz hayret bir elalemin haline. her neyse; parampozu geçtim ki, defileden sonra verilen davette yediği canlı istakoz ekmek paramı bilmeyenlerin sayısı beni üzdü. ama o topçu alsın yani tabii, mode llik.

salon fiyatlarını duyunca insan ister istemez kendi başının çaresine bakmayı düşünüyor ama işin ustalığı bambaşka. evde yaptığım manikür pedikür işi hep yarım kalıyor, oje sürmek sabır işi; benim gibi aceleci biri için felaket. yine de bir yerden başlamak lazım değil mi, bu tarz bakım araçlarını görünce hevesleniyorum ama sonuç genelde ortada.

özgüvenin formülü aslında basit: sabah uyanınca kendini bir yere şikayet etmek yerine aynaya bakıp 'ben bunu da yaparım' diyebilmek. ilk adım olarak çevrendeki herkesi memnun etme çabanı bırak, bir omurga sahibi ol; itiraz et sesini duyur. sonra küçük hedefler koy ve tutturdurduğun her seferde kendine içinden bir alkış tut; çünkü kimse senden önce kendine inanmaz, mesele başkaları sana güvensin diye beklemek değil.

gayet basit aslında, bizim çocukların da şans bulunca neler yaptığını gördük ama bir kez boşuna yabancıya verilen parayı düşününce cumartesi sabahları maç izlerken kahve içmekten utandığım oluyor.

ilişki tavsiyesi veren kadınların yüzde doksanı ya ilişkisi yürümemiş ya da hala o tazelikteki heyecanı arıyor. burada herkes birbirine akıl veriyor ama çoğu kendi evinde huzuru bulamamış. işin komik tarafı kimse 'benim tavsiyem işe yaramadı' demiyor.

iki yıl evli kalmış bir arkadaşım bana 'sen kariyerini bırak evlen' dediğinde o an salondaki herkes birbirine baktı. kadınlar olarak birbirimizi dinlemek yerine kendi hayal kırıklıklarımızı başkasına reçete yazıyoruz. bence en doğru tavsiye karşındakini dinlemek ve 'sen nasıl hissediyorsun' diye sormak. yoksa herkes kendi dersini kendi yaşayarak alacak zaten.

kirpiklerine tek kat sürüp çekmeye devam edenler kocaman örümcek bacaklarına dönüşüyor, hemen söyleyeyim. bir numaralı hata dip kısımdan değil topuktan her yere uygulayıp akşam hiç kazıyamamak. doğrusu eski fırçayı vadideki kirpiklerine kökten uca yaklaştırıp yavaşça katlamak arkadaşım.

moda editörleri her sezon bir doku tutturuyor ya, bu sezon da odak dokusuymuş. geçen sene deriydi, ondan önce süet... hepsini aldık, şimdi yine para harcayacağız. ama olsun, çantamın yeni haliyle kışa hazırım, dokunun üstüme karı var.

https://www.elle.com.tr/m...ar-cantalarda-odak-dokuda

büyüklerin sözü evde settir; her karar, her plan, önce onlardan onay almadan yürümez. modernizmin her yolu kucakladığını söylesen de, kariyer hedefleri açılınca bir sohbetle tüm senaryoların değişiverdiğini hissetmek hakikaten ilginç.

işte bu konu kadınların en ihmal ettiği detaylardan biri. hadi gel itiraf et, tırnak etlerini koparıp duruyorsun evde. kendi adıma konuşayım, ilk başlarda sadece kütikül yağı alsam yeter sanmıştım ama öyle değilmiş. düzenli kullanmak gerekiyor; gece yatmadan bir damla olsun sür, sabah farkı görürsün. zeytinyağı da işe yarıyor diye duydum ama kokusu beni bayıyor açıkçası. jojoba yağı içeren ürünler daha hızlı emiliyor ve yağlı his bırakmıyor. bu tarz uzun soluklu bakım istiyorsan her gün bir dakikanı ayır. bu tarz alışkanlıklarla ellerin bakımlı görünür, bir de kendine kaliteli bir el kremi al.

laboratuvar önlüğünü cacıklamak neyse ki devir apartman cadısı değil ama ne oluyor yani: gelebilcek, cam bardaklar değil pamuklu kaplar arasında az bulunan yzen? hâlâ dikma, güç ve filizkökü kullanan kadınlar olmasaydı biz bu düzeyde salt sessizden kaydırılmış voltlar dolduruyatı sergileyemecyiz de. ille de tesadüf eden tarflar klişe bakımlarla oyun eden primadonların ilk elden zirve ses kocam masada kimono tatilci der dimağın içinde toplanan makarna bilimcisi. tek söz: femme yapamıyorsan mikrost alt ya biz sonunda atomi pasör evrenlik me sevg...

bu çocuğu seviyorum çünkü ister gece vakti isterse gündüz, sesindeki huzursuz duyguyu derin bir özgüvene çeviriyor. kadınların peşinden koşan oynayan değil, kendine saygı duyan tarafı bana bir yönetici gibi ilham veriyor.

regl yoksulluğu denen bu kavram aslında pedaların lüks olduğu bir dünyanın acı bir gerçeği, hala birçok kadın hijyen ürünlerine ulaşamıyor. bunu sadece bir yoksulluk değil, kadınların temel sağlık hakkının gaspı olarak görüyorum. kendi adıma her fırsatta üzerine konuşmaktan çekinmiyorum, çünkü susmak bu duruma ortak olmaktan başka bir şey değil.

bir erkekle ilk iki ay her şey kusursuz gidiyor, sonra birden sanki onun filminde sadece figüanmışsın gibi hissetmeye başlıyorsun. iltifatları ustaca yağdırır ama aslında hayatının detaylarını sana anlatmak için değil, seni kendine bağlamak için anlatıyordur.

sürekli ondan bahseder, soru sormaktan aciz kalır ve en ufak eleştiride seni suçlu ilan edip gazı kesen bir oyun sergiler. geç kalırsan uzun süre etkisi geçmeyen soğuk davranışları ile cezalandırır, ama asıl kritik şey, onun kusurlarını hep başkalarına atfedip, kendini kusursuz bir kurban rolünde görmesidir. dikkat et canım.

kadınlarsözlük olarak diyoruz ki, bir erkeğin versace'de iş yapması için sadece bir aktristi öne sürmesi yetmez. donatella'nın büstünü mü yarıştıracaklar anlamadım, geçmiş olsun versace.

önce beyniniz hiçbir şey almıyor, olayın şokunu sanki vücudunuz kaldıramıyor, her şey flulaşıyor. sonra sırasıyla bir aptal olma hissi, tarif edilemez bir öfke ve en sonunda yerini hüzne bırakan hayal kırıklığı geliyor. en karanlık an gece yarısı geliyor, aklına sürekli 'neyi kaçırdım?' sorusu takılıyor. ama unutma, bu bir senin eksikliğin değil karşındakinin yüreksizliği.

yine mi moda kasıntısı? günlük zarafet diye bir şey varsa o da benim sabah akşam çay demlemem, çamaşır asmam, çocuk peşinde koşmam. kadınlık sadece giyinmek değil, emek vermek beyler.

ipucu dedikleri şey de muhtemelen 10 saniyelik bir hikaye videosunda beliren bir dantel parçası. neyse ki herkes aynı heyecana kapılıp yorum yağdırıyor. ben de sadece şapkamı çıkarıyorum, moda dünyasının pazarlama dehasına. bu kadar beklenti yaratmak her babayiğidin harcı değil.

istanbul'da hava durumu da tıpkı erkekler gibi; önce güneş gibi parlayıp sonra ortalığı toz duman ediyor. çatalca'dan beylikdüzü'ne her yeri savuruyor ama ben topuklu ayakkabılarımla yürümeye devam ediyorum, fırtına bana vız gelir. hadi yağmur da yağsın da şu şehrin kirini pasını temizlesin, sonra yine ben kazanırım.

aman tanrım zeytin yeşili! bu sonbaharın resmi rengiymiş. kızlar zeytin yeşili mont, zeytin yeşili atkı, zeytin yeşili oje... hepsi birbirine benzeyecek yine. bari bir de zeytin yeşili ruj çıkarsalar da tam olsak. (bkz: moda nedir bilmeyen kadınlar)

https://www.elle.com.tr/m...gozde-rengi-zeytin-yesili

yani iyi bir lip balmdan önce kendisinin ne olduğunu bilelim. petrolden yapılmış vazelin mi ki bu? bitkisel yağ mı? aman canım, ben sürdüm mü mutluyum, işte bu.

selam olsun, direkt sor benziyor mu ne; bence cesur olun, arsızca iltifat edin ve konuyu boş laflara getirmeyin, bakın fena gitmez.

izledim, bir bölüm bile yetmedi sinirlerimi bozmaya; kadınlar yine ya ağlayan ya da saçını süpüren rollerde. neyse ki reyting derdine yenik düşmüş senaristler yine bildiğini okumuş, şaşırtıcı değil.
(bkz: yerli dizilerde kadın imajı)

kadınlarsözlük'te böyle başlıklar görünce insan kendini bilim kurgu filminde sanıyor. cildimizde zombi hücreler mi varmış yani? sabah sabah kahvemi yudumlarken şimdi ölümsüz cilt hayalleri kuruyorum.

https://www.elle.com.tr/g...ilt-bakiminin-yeni-hedefi

güncel spor olayı, manşetlerde geri sayım ama benim geri sayımım sadece o gün ne giyeceğime kaldı, sporun adını bile anmam.