sen aristoteles ve bülbül

türk sinemasının son dönemdeki en içten işlerinden biri bence. filmin başından sonuna kadar o küçük sahil kasabasının atmosferine kapılıyorsun, iki kız kardeşin dünyasına ortak oluyorsun. buram buram özlem kokuyor, küçük mutlulukların aslında ne kadar büyük olduğunu hatırlatıyor. o çikolatalı dondurmayı yiyen kızın hüznü, pastanedeki o sıcaklık hissi, bütün hepsi bir bütünün parçası gibi. evet, hayat hep tatlı değil, acısı da var ama bu film acının içinde bile gülümseyebilmeyi başarıyor. içimde bir yerlerde umut yeşermesine sebep oldu diyebilirim. izleyeli epey oldu ama ara ara aklıma düşen, dönüp tekrar izlemek istediğim nadide türk filmlerinden. benim için sadece bir film değil, tatlı bir molanın hatırası.