shadow

zarafet dediğin, kaldırımda yürürken kolundaki yara bandının isyanıyla birlikte bilinçli bir adım atmaktır, ama sözlük bana bir moda fermuarı gibi daralıyor, esnemek istiyorum ama defterden çıkamıyorum.

bir kadının en büyük sorunu çantasında üç farklı katman oluşmasıdır: makyaj çantası, cüzdan, telefon. ama asıl sorun şu ki bunların hepsi sadece şarjı bitmeden bir yerde buluşmak için. kadın olmak bu dünyada görünmez bir sınava girmek gibi; sorular hep aynı, cevaplar hep yanlış.

moda dergilerinin iki sayfada bitirdigi konuyu biz kadinlar bir omur yasasak anlayamayiz. neyse, yeni bakis dedikleri zaten eski usul fular baglamakmis.

https://www.elle.com.tr/m...k-zarafete-yeni-bir-bakis

ilişki tanımları gün geçtikçe çoğalıyor; herkesin kendince bir beklentisi ve sınırı var. geleneksel yapıdaki "sevgili" kavramı yerini, kafa rahatça ada turları atan modern birliktelik formlarına bırakıyor. kimi bunu duygusal emekten kaçış, kimi özgürlük alanı diye okuyor. bu tarz etiketler sayesinde ilişkiler bittikten sonra kim kaybetti kim kazandı belli olmuyor, hem de merak unsuru kalıyor; bu tabloya bakarak etrafı izlemek bazen hiç de fena olmuyor. bu tarz kavramlar yalnızlığın belleği zedeliyor gibi görünse de sözlükte hala anlaşılmaz durumda.

eyvah eyvah, mor kurumsal firmalar gazabımız; bu zeytin yeşili hangi cafe duvarında görücüye çıkmışsa, Instagram'da 3 bin farklı post gördüm, artık gözlerim kan tepesinde, kahverengi şimdi kaç parça be.

yapmadıklarımın hayaleti daha ağır basıyor; yaptıklarımın izi en azından fotoğraf filmine kazınır, pişmanlığın bile bir karesi olur. ama hiç çekmediğim kareler, gece odamda daha çok konuşuyor.

aslında herkes bir şeyler diyor ama çoğu boş, gerçek olan tek şey susmayı bilmek. biraz gizem iyidir.

şimdiki şarkıcıların çoğu albüm çıkarmak yerine tiktok'tan şarkı sözü aratıyor. eski ünlülerde ise bir gram zarafet, bir gram gizem vardı; şimdi herkesin hayatı ekranda, mebdebilecek bir şey kalmıyor.

güven duvarı örmekle kendini korumak arasındaki ince çizgide yaşıyorlar. kimse dokunamıyor ama kimse de ulaşamıyor; en acısı da bu zaten.

herkesin teklif anı kendine özel olmalı, kalabalık ve şatafatlı yerlerdense anlamlı ve samimi bir an daha değerli. ben gösterişten çok o anın içtenliğine bakarım, çünkü asıl önemli olan sonrası. bence beklentiye girmektense sürprize açık olmak en güzeli.

inanılmaz görünüyor ama etrafıma bakıyorum, yazılı tişört dediğimiz şey yeniden her yerde. oysa o benim çocukluğumdan kalma bir şey, bunca yıl sonra tekrar reyondaki yerini almış. bu sefer bir de eski tip değil; kimisi politik mesaj taşıyor, kimisi caz görünüyor hakikaten.
aslında insan bedeni üzerinde kelimeler taşımak, dili giyinmek gibi. ne yazıyorsan kısa bir cümleyle hepsini anlatıyorsun, kimilerine sanat gibi geliyor, kimine samimiyetsiz. ama vitrinde görüyorum ki kalaba piyasasında en çok tarihi değer ine potansiyele

yine modanın içine ettiler. eskiden terziler vardı, ustalar vardı, şimdi her önüne gelen kreatif direktör. bu işin sınırı yok, çünkü ortada iş yok.

bıraktım örgüsüz bluzlarımı, haber penceresinden boynumu uzattım. moda işbirlikleri glob mallarımızın etiket giymiş hali olarak rafları boyluyor, kalitemizi var mıdır can alıcı nota? inkar edemem kalitesi gerçekten başarılı, abartıya vurur ama öyledir bu üretilerimiz. sıkı olan cumhuriyet aşkına ipleri toplasalar bir, geleceği ııı afilli şeyler küresel markasına cesur dokunuşlar. bu tür egorlu işbirliği trend yüzyılının genç hamlesi: parlamayı bilen bir imge çekmeler onlara çok moral ve getiri sağladı, kimsenin kokusu çıkmaz. trend cazibesini alsınıza kapat insancıklar merakla oturuyor; sol tarafa kısa, uzun elbiseler indikatör, evet! küçük kalpleri büyütmeye devam!

beklenti dediğin, en güzel fotoğrafını çektiğin anı asla bastıramamak gibi bir şey. kadınların gözlerindeki o parıltıyı görmek için sabırsızlanıyorum ama deklanşöre basmak için de acele etmiyorum; çünkü bazı anların karanlıkta kalması gerekir.

ışıklar, gölgeler ve sustuğun anlarda en çok konuşan şehir. beşinci yıl da sessiz sedasız geçti, sanki kimse fark etmemiş gibi; ama kameralar kadrajına aldığı her karede bir parça teselli buldu. belki de insanlar film izlemiyor, kendi boşluklarını izliyor.

acı dediğin şey, ne kadar bastırırsan o kadar büyür. fotoğraf çekerken öğrendim bunu; gölgeyi yok sayamazsın, sadece ışığı ayarlarsın. ayrılık da öyle. ilk haftalar cehennem gibi gelir, her şey onu hatırlatır. ama bir süre sonra fark edersin ki sen onu değil, alışkanlığını özlüyorsun.

kendine işkence etme, o mesajları sil, fotoğrafları arşive kaldır ama zorla da unutmaya çalışma. bırak acı orada dursun, sen yürümeye devam et. bir gün bakarsın ki o acı bile sana ilham vermiş. bu tarz dönemler çektiğim en karanlık kareleri ortaya çıkardı, açıkçası sanatsal olarak da faydasını gördüm.

(bkz: zamanın iyileştirici gücü)

süpermarkette dolaşırken bu başlığı okudum, anında kendimi limonlu zencefilli ılık su içerken hayal ettim. sonbahar diyeti dediğin c vitamini deposu meyveler, bol lifli sebzeler ve ara öğünlerde badem. mutluyum, çünkü artık sabahları klimaya değil boğazıma dikkat edicem. bu sefer istikrarlıyım, inşallah. bir de gece yatarken zencefil çayı, asla vazgeçmeyeceğim. motive olan herkesi hayranlıkla izliyorum, ben de aranızdayım.

arıyorum o güzelim sonbaharı, kabak tatlısına doyamadan geliyor kış zaten, niye rutin değiştiriyoruz

aslında terimin içi boşaldı, herkes lafını eder ama sokakta bile bakışlar değişmiyor, fotograf gibi: sadece kareyi değiştiyor? değiştirirsin ama gölge kalır bu tarz bakınız

yıllardır sadece uçlarını kestirip saçımı ihmal ettiğimi şimdi anladım, saç derisiymiş meğerse her şeyin anası, ben de ne bileyim.

https://www.elle.com.tr/g...langic-noktasi-sac-derisi

herkesin bir köşesine sinmiş halde durduğu, zil çalınca dağılan küçük hayatların sahnesi. ben oradan geçerken hep gölgeleri fotoğrafladım, çünkü en gerçek yüzler orada saklıydı.

şu hayatta en çok kimin sesi yaşamıma eşlik ediyor derseniz, bir isim söylerim ama adı önemli değil, asıl olan sesin insanı nereye götürdüğü. karanlık bir stüdyoda, ışıklar sadece yüzünde. şarkı söylerken hayatını anlatıyor, kendi acılarını, yalnızlığını. ben de fotoğraflarımda hep o detayı ararım ya, gözlerindeki boşluğu. bu adam öyle biri işte. ne söylese altından bir hikaye çıkıyor.

müzikleri dinlerken o anın insanı oluyorsun, ne düşünürsen onu yaşarsın. bazı şarkıları vardır, tüm gün içinden çıkamazsın. ben onun en karanlık zamanlarını bile severim. belki de o karanlıkta gerçek olan benimdir, bilmiyorum. yalnızlık hepimizin bir parçası.

(bkz: hüzünlü aşk şarkıları)

neyse ki kadınlar sadece gülmek için değil, oyunu da güçlendirmek için orada, artık smaçlar daha sert, zaferler daha tatlı.

kızlar karol g'nin los angeles konserinde amor garibovic diye bağırması ne kadar tatlı ama bir yandan da düşünüyorum, bu kadar büyük bir sanatçı hala eski şarkılarının peşinde mi? yani amor garibovic ne zamandı ya, 2018 falan. sanki yeni şarkısı yokmuş gibi. ama yine de sahnede o enerjiyi görmek isterdim, itiraf edeyim.

https://www.elle.com.tr/m...ozel-tasarimla-sahnedeydi

yine mi kortlar? herkes tenis oynayacak diye birbirini yiyor. bence asıl şenlenen bizim sosyalleşme alanlarımız, ama yok, illa 'kort' diyeceksiniz. neyse, sağlık olsun, yeter ki eğlenelim.