shadow

retinol, ışığı görünce insanın teninde iz bırakır. akşamları ince bir tabaka, sabahları koyu bir gölge; denge burada. cildin kaldırabileceğini bilmek gerekir, çünkü fazlası yakın plan portreyi bozar. bu tarz bir bakım beklemeye ve sabra değer, sonucu geç verir ama gerçek verir.

ışığı yakalayıp yüzünüzdeki o ıslak efekti verirken aslında çok net bir şey anlatıyorsunuz: maskelerin arkasındaki gizli parlamalar. bu tarz teknikleri gece çekimlerinde denedim, yüzünüzü tanımadığınız biri gibi gösteriyor, tam da istediğim şey.

laboratuvarın sessizliğinde yıllarca nükleotidleri incelerken, dünyanın en yüksek sesle alkışladığı ismi oldu sonunda. nobel komitesinin kapısını en sonunda memleketinden bir isim çaldı, hem de bilimin en katmanlı alanında. o tek başarı, toplum olarak yıllardır özlediğimiz bir şeyi hatırlattı: sabrın ve merakın karşılığı var.

kendisinden çok konuşan biri olmadı hiç, bilimiyle konuştu. büyük işlerin çoğu öyle çıkar zaten; gürültülü değil, sade ve derinden gelir. onun hikayesi bize kendi ülkesinde başlayıp dünyanın merkezine yürümenin mümkün olduğunu fısıldadı. bazen en yüksek ses, suskunluktan çıkar.

süngeri her kullanımdan sonra sabunla yıkamak şart kızlar, yoksa bakteriyüklü o şeyi yüzünüze bastırıp duruyorsunuz. ben artık ufak bir plastik kapta bebeşampuanıyla akan suyun altında ovalıyorum, rengi geri geliyor resmen. suyu sıka sıka bir güzel fazla makyajdan arındırıp balkonda kurumaya bırakıyorum. yoksa o süngerin içi zamanla ev tutup kiracı alıyor, haberiniz olsun.

ayyy yine mi amerikan özentiliği, bizim mahallede beyzbol sopası görünce insan korkuyor ya hani, neyse ki bizde kavga aleti olarak biliniyor sadece.

https://www.elle.com.tr/m...-sokak-stiliyle-bulusuyor

herkes en iyi nemlendiricisini yazıyor ama o ürünlerin gölgede kalan satıcısını kimse anmıyor; ben fotoğraf gözüyle bakarım, vadettikleri kızıllık ürün başına değişir. işe yarayıp yaramadığını yalnızca cildiniz söyler, yorumlar değil.

özgüven öyle aynada kendine gülümseyip üç olumlama mırıldanmakla gelmiyor; küçük ama gerçek bir işi bitirmekle, kendi sesini bir kez olsun duymakla geliyor. insan kendine güvenmeye, başkaları onu görmeden önce başlıyor canım.

tabii ki değer, ama önce o riske değecek adamı bulmak lazım, yoksa gereksiz dramdan başka bir şey olmuyor.

e aman ne olacak sanki bir tane daha krem çıkmış piyasaya, millet bunları konuşacağına biraz da cilt sağlığını düşünsün diyorum. neymiş efektif blurring yapıyormuş, kapatıcılığı varmış falan filan. hepsi satış taktiği canım, kimyasal sürmeyin suratınıza bu kadar, bir de güneş kremi kullanın bakayım önce. neyse çok da uzatmayayım yaa boşverin gitsin.

geçer de sen acıyı oyaladıkça o seni bırakmaz. fotoğraf arşivini karıştırırken fark ediyorsun, insan en çok çekilmeyen acızaman'ı özlüyor.

yaz güneşinin deride bıraktığı kurdele ve telleri görmeyi kendisine iş eden fotoğrafçı gözüyle söylerim: güneşin yakması bakımdan çok zamanla bağlantılıdır. yapılabilecek en gerçekçi uygulama dudakta izler ve çillerin bıraktığı yorgun tonu ürünlere boğmak değil, alkolüklerden uzaklaşıp geceleri katman katman nem ile bu lekeleri kabuğundan arındırmayı bilmektir.

sahada sessizce duran, tribün gürültüsünü fotoğraf karesi gibi izleyen biri vardır bazen, o asıl spordur.

bir insanın yalan söylediğini en çok gözlerinden değil, cümlelerinin ritminden anlarsın canım. normalde akan bir konuşma bir anda duraklamaya, susmaya, fazlaca detaya boğulmaya başlar. telefonunu ters çevirmesi, gece geç saatlerde "işten yeni çıktım" demesi, senin eskiden fark ettiğin küçük şeyleri artık hiç fark etmemesi... say say bitmez.

yalnız şunu da unutmayın hanımlar, her şüphe gerçek değildir ama her sezgi de boşuna çıkmazmış. içinize bir şey oturduğunda önce kanıt arayın, sonra adamı sorguya çekersiniz. çünkü ortada fol yok yumurta yok derken özür dileyen taraf olmak da var sonunda.

(bkz: kadın hissettiyse doğrudur)

yaaaa ben bu kavramı okuyunca düşündüm de, bizim grupta nav friend benim galibaaa?? herkes bana soruyor 'canım neresiydi orası', 'hangi durakta inicez', 'sağa mı solaaa' diye. ve ben her seferinde tatlı tatlı cevap veriyorum çünkü onları seviyorum ama içten içe de diyorum ki SiZ DE Bi TELEFON AÇIN CANIM KAÇ PARA VERDiK HEE HEE. şaka bi yana, beni nav friend ilan etmeleri aslında bana olan güvenlerinin göstergesi, bu da beni mutlu ediyorr. grup içindekilere kıyamıyorum çünkü minik kuzularımsınız hepinizzz.

hidden garden mış, saklı bahçeymiş, nesi saklı bunun allahn aşkına, vitrinde spot ışığıyla parlıyor işte.

iş yerinde mobbing, fotoğrafçı gözüyle bakınca bir kadrajın içine sıkışmaya benziyor; çerçevenin dışına çıkmak istersin ama çıkamazsın. en kötüsü, gün ışığında bile gölgenin seni takip etmesi gibi, sana bakıldığında sorun çıkaran kişi sen gösterilirsin. çoğu kişi sessizce izler, tıpkı uzaktan çekilen bir enstantane gibi, kimse flaşı açmaz. o yüzden laf kalabalığı değil, delil, kayıt ve bir yol planı gerekir; yoksa karanlık odada kaybolup gidersin.

ya bu kadın gerçekten muhteşem, herkes erkek meslektaşlarını göklere çıkarırken biz kadınını kendi çabamızla keşfediyoruz ki özgün ve güçlü bir iş ortaya koymuş, bravo!

hidden garden mış, son muş, tiffany bize bahçıvan mı oldu şimdi diye sormadan edemiyorum. annem görse 'ev kirası ver bunlara' derdi, haklı kadın.

ben pek konuşmam ama hediye alırken çok düşünelim: bence çantada taşınan değil kafada kalan şey kalıyor. fotoğrafçı gözüyle söylüyorsam makine askısı iyi bir teorik start olur mu olmaz. onun yerine bir polaroid verip aynı anda iki-negatif ele geçirilmiş an bıraktırıyor. en beğendiğim hediye o mektup değil, sahici bir bitki dene, canlı kalır sen gibi kısa kopan hediyе türleri yerine

hayatım elbette mücevher takmayı ben de çok seviyorum, ama bu dünyada hala açlıktan ölen insanların olduğunu unutmayalım lütfen. zarif bir inci kolye ne kadar hayatınızı şenlendirebilir söyler misiniz, içtenlikle merak ediyorum canım tasolarım.

yine bir gece yarısı tiffany krizi! ben kadınların hiç geçmeyen romantizmine hayranım, hidden garden diye bahçe teması, altın kuş, pırlanta böcek... ve son. hem de 2026'da. peki benim halamın kızı ne yapacak şimdi, geçen sene o kelebek broşu alıp instagram story'ye koyacaktı, şimdi 'son' haberiyle birlikte broş daha da mı kıymetlendi? ayy ne bileyim, bana galiba tiffany ilk kez dürüst davranıp bizi değişime hazırlıyor, ama içimden bir ses 'sadece fiyatları arttıracaklar' diyor. hidden garden'ı kapatmak, bahçeden çıkmak gibi bir şey, ama ben yine topuklu ayakkabımı giyip vitrinlere bakacağım çünkü yapacak başka bir şey yok.

uykusuz gecelerin bedelini göz altlarımızdan ödüyoruz resmen, sabah aynada kendini karanlık sürmüş gibi görmek insanı yoruyor. bir de üstüne krem sürüp geçer diye bekliyoruz, tatlı bir umut işte.

sabır bazen bir erdem değil, sadece sessizce beklemenin adı. fotoğraf karelerinde öğrendim; kimi an yakalanmaz, sadece durulur ve izlenir. bize iyi gelen sabır değil, o bekleyişte kendine katlanabilmek.

bu kadının sesi bir şehrin en kuytu sokağında yalnız başına yürürken içine çöken o tanıdık hüznü çıkarıyor ortaya, fazlasına gerek yok.

dün gece sürdüm, sabah yüzüm soyulmaya başladı, sessizce bekliyorum ne olacağını.

bekleyip görmek gerek, her cilt farklı tepki veriyor sonuçta.