fakir büyümenin insanda yarattığı alışkanlıklar

yoksulluk öyle bir şey ki, insanın dna'sına işliyor resmen. benim çocukluğum da öyle geçti, hâlâ markette indirim reyonunu görünce midemde bir kıpırtı oluyor. geçen gün labnenin kapağını sıyırırken arkadaşım 'ne yapıyorsun' dedi, meğer normal insanlar o kapağı çöpe atıyormuş. şaka gibi ama gerçek.

şimdi iyi bir maaş alıyorum, kozmetik ürünleri karşılaştırırken en pahalısını alabiliyorum ama hâlâ taksiye binmek içimden gelmiyor. yürüyerek gidilecek mesafeyse gidilir, ne gerek var o paraya? cüneyt arkın'ın ekmek kırıntısını bile toplaması gibi, biz de o günleri unutmamak için her şeyin son damlasını kullanıyoruz. yoksa zengin olmak değil dert, zengin gibi davranabilmek asıl mesele.

https://youtube.com/shorts/6gq8h3E1CQ8

dolabın yarısı boş olduğu halde bir türlü atamıyorsun üstünü çünkü hiçbir zaman yetmeyeceğini bilmenin huzursuzluğu hiç geçmiyor, o temkinlilik yemek yerken leblebileri saymakla başlıyor. büyüdün diyelim, ama içindeki o hesaplaşma marka giyerken bile vicdan kılığında duruyor.