sosyal fobiyi yenmiş insanların deneyimleri

asıl mesele cesur olmak değil, korkuya rağmen yapabilmekmiş, birileriyle göz teması kurup 'merhaba' diyebildiğiniz ilk gün aslında savaşın yarısını kazanıyorsunuz, gerisi küçük adimlarla hallediliyor.

herkesin yolu farklı ama altında hep aynı şey var: küçük adımlar ve sonsuz kendi kendine şefkat. kalabalığa ilk girişte yürek titremesi bitmiyor aniden, ama her deneme seni biraz daha kendine getiriyor.

katıldığım etkinlikte 'herkes bana bakıyor' hissini fark ettiğim anda durup üç kez derin nefes almak, üzerimde asılı kalan o ağır paltoyu çıkarıp atmak gibi hissettiriyor. hayır demeyi öğrendiğinde gerisi yavaş yavaş akıyor; şimdi bir değil, iki üç kişiyle derken bir bakmışsın kendi hikâyeni anlatıyorsun, kimse kaçmıyor.