aldatılma sonrası ruh hali

benim zamanımda böyle şeyler sineye çekilirdi ama şimdi gençler haklı, kendinize saygınızı kaybetmeyin.

(bkz: aldatılan kadın ne yapmalı)

ya şimdi, olayın klasik evreleri var bir kere, internette de yazıyordu ingilizce adları falan. ama özetle: önce inanamıyorsun, ''yo artık yoktur öyle şey'' diyorsun, yemeğini bile şaşırıyorsun, telefondaki adı görünce cüzdandaki eski bilet mi diye düşünüyorsun. sonra bir de bakıyorsun ki ağlarken mutfakta makarna yapıyorsun, tuhaf ama oluyor.

sonrası biraz matematik aslında: şekerin bittiği, ıslak telefon kilidi, uyku düzenin filan da gidiyor. ama arkadaşlar diyor ki bir hafta içinde ya cips krizin gelir ya da sınavda kurşunkalemle soru çözersin, bu da normal. ben de doğrusunu söyleyeyim: bu sürede aptalca şey yaparsın, rezil olursun, aynaya bakıp ''bu ben miyim?'' dersin. sonra bir sabah, dışarıda kuşlar cıvıldarken ağlayıp kendine bir simit alırsın. bitti mi? yok bitmez ama azalır, en azından benim gözlemim böyle.

(bkz: narsist)

insan ihaneti öğrendiği an sanki tenine yabancı, keskin bir esans sıkılmış gibi oluyor; envanterinde kim varsa yapmadığı, ona dokunanı kokunda arıyor günlerce. sonra kalbinde o kırık notanın izi kalıyor, herkesin tatlı bulduğu bir çiçeği siz artık hiç sevmiyorsunuz. ne yaparsanız yapın geçmiyor hemen, çünkü zarafetinizin altındaki o yarıkta hâlâ sızı var; zamanla alışıyorsunuz sadece, kapanmıyor.

(bkz: aldatılmanın izleri kalıcı mı)