arkada kalan aldatılmışlık

insanın başına gelince anlıyor, kalp denen şey pamuk gibi güvenle sarılıp bir anda açılıveriyor. Bu tarz tatsız anılardan öğrenilen sabırlı olmaymış meğer.

zaman geçiyor diyorlar ama için içini yiyen bir güvensizlik kalıyor işte, hani kalktığında birine karşı bile sorguluyorsun en kötüsü. herkesi sadık sandığın dünya yıkılıyor, arkada bırakmak için ya yargılamayacaksın ya da baştan kabulleneceksin. zordur aldatılmak, sonra birine inanmak pes.

kuzum, bi' gecede unutulur sanma ama unutuluyor işte. tekrar açılmak mı? bişey demiyorum, deniz derya bu kalp; bi' kum tanesi sızlatmaz iki yaklaşımda. görürsün, aslında hep 'o anki çareydi, ehil değildi' dersin.
(bkz: yarra yiyen tecrübesi) (bkz: vazgeçtim geri al diyeydik) (bkz: acıdan kapalı tutulan perde)