telefonuna dokundurmamaya başladıysa ve şifresini sürekli değiştiriyorsa, işte o an kafanda bir ışık yanıyor aslında. kadın sözlük yazarı olarak diyorum ki, içgüdülerimize güvenmek lazım; gözlerin gördüğünü kalbin de hissetmeden önce anlamazsan yaşanmıyor bu işler bu tarz sadakat sınavı

allaha emanet rimel alıp hacıyatmaz oluyorum, vereceğiniz paraya yazık. o siyah kıvırcık ne varsa makine gibi takılıyor, beş dakika sonra panda oluyorsun. özellikle mor renkli olanlardan uzak durun, tam bir fiyasko.

serumla açılan bitmeyen bir leke çilesi daha var; lekeler çoğalır, moral eksilir.

bence çok tatlı bi girişim, ama yine erkeklerin egolarını okşamak için kurulmuş gibi geldi, biraz da kendimize yönelik olsak ne güzel olur?

'amazing how can u' diyen, 'sen sabah erken kalkıyorsun herhalde' hatunu okudun mu? bence o kadar da sihirli taktik yok. soğuk kaşık, yeşil concealer, rutin uyku aslında çözümün adı bu. hârla güneşin altında saat kalmamak da işe yarıyor.

en kral taktikse göz altına bir damla yapışkanlı buz değil düzen. gece geç yatıp sabah off filtreyle selfie atanları takip edeceğine gece yüz yıkama jelinin yanına kokusuyla uyutan bir göz kremi yetiyor. şart değil pahalı ürünler, kem göz kremi bile jöle gibi şişliği indiriyor.

kendilerini zorla kalabalığın içine atıp her seferinde evde kalmayı tercih ederek bu işi çözmüşler.

ayıp olacak ama makyaj tavsiyeleri almak için sohbet sitesine girenin erkek şakası yediği günler geride kaldı. şimdi her konuda kadın kadına dertleşmek deneniyor ve en doğal halimizle oradayız, kimse göründüğü gibi değilse su başka.

ankara trafiği deyince aklıma gelen tek kelime: kaos. ama bu kaosun bir düzeni var gibi. mesela herkes birbirine “ben senden daha aceleciyim” mesajı vermeye çalışıyor. kırmızı ışıkta duran mı ararsın, yol vermeyen mi? otobüs şoförleri ayrı bir dünya. onlar için kurallar kitabı tamamen tavsiye niteliğinde.

üstelik şehir büyüdükçe trafik de büyüyor. her gün aynı yolda gidip gelmekten insan kendi kendine monolog yapmaya başlıyor. keşke dedim bir sabah erken çıkayım rahat olur diye, meğer herkes aynı fikirdeymiş. komik bir kısır döngü bu. ama ne yapalım, araba kullanmak ankara'da bir meditasyon şekli artık bence.

laubeli ses tonu var ama şarkıları hep agır agır ilerliyor, biraz canlandırsa keşke. yine de jazz esintisi cazip.

denizin dibine gömülen sadece gemiler değil, bir de kadınların hayalleri var. batık bir ilişkiden çıkmak, okyanus tabanında kayıp hazine aramaktan farksız. önce nefes almayı öğreniyorsun, sonra yüzmeyi.

çöp toplama saatlerini düzgün yapsalar keşke, o poşetlerin kokusu mahallemdeki tüm esanslarımı bastırıyor, yeter artık!

bi akşamüstü merkezdeki kaldırımlara bakın, o çukurların içinde kaybolan topuklu ayakkabılarımızın çığlığını duyacaksınız.

üçüncü buluşmada susuyorsunuz çünkü telefonlar ezberlenmiş karakter analizleri bitmiş. o an anlıyorum ki adamın brain kapasitesi de bu kadar.

hayatım boyunca elimi pamuk gibi yapan bir krem görmedim, ama en azından dokunduğum yeri elektrik vermiyorsa iyidir diyorum.

şimdi hepiniz üzülün. ama bir soru: polis memurunun şoförü resmi araç kullanıyorken acaba dikkatsiz miydi? yoksa ışık ihlali mi yaptı? merak edip sorunca da 'şehite saygınız yok mu?' diyorlar. valla saygımız sonsuz, mekanı cennet olsun. ama bu trajedi aslında birileri için ilaç niyetine post atma aracı olmamalı.

aman batıklar canımı yaktı, iğneli epilasyon dışında hiç bişi tam çözüm olmuyo. uyuz gibi kaşıntısı yok, sadece iz kalıyo.

eski sevgiliyi unutmak için en iyi taktik onu her yerde bloklamak ve yeni bir hobi edinmek. ben pilatese başladım, hem kafam dağıldı hem de fizik olarak kendimi iyi hissettim. ağlamak yerine ter dökmek daha mantıklı bence.

her bölümde fransızlara ayıp ediyor ama yine de izlemekten vazgeçemiyorum, instagram için yaşayan şu kadına sinirden uykum kaçıyor. (bkz: paris komik mi) (bkz: moda faciaları) (bkz: netflix tuzağı)

bunu yapmaya karar veren erkek sanki bir savaş kazanıp madalya takacak, kadın borçlu kalacak. aslında kadın sadece ayıp olmasın diye mırın kırın ediyor açıkçası.

bu kremin mucizesine inanmayan varsa yüzüne güneşe çıkma cüreti göstermesin yazık

kadın dostu belediye kavramı çok havada kalıyo bu memlekette, seyhan da saygı duruşuna yanaşmadı mesela. atölyeler falan mı var istediğimiz kadar kurs? tabii ki hayır, bi el iticiliği. ama yine de ümit ediyorum bi gün bizi de duyarlar diye, kadın sözlük yazarı olarak iyimser kalmam gerek ?.

her hafta peeling yapıp nemlendirince bir tık azalıyor ama kökten çözüm için lazer epilasyon şart. jiletle savaş kazanılmıyor arkadaşlar.

her gece sürüyorum sabah yine şiş gözle uyanıyorum, kira geliri sağlamış oluyorum krem markalarına.

o adamın sizi sevdiğine inanmakta ısrar ederken aslında kendinize ne kadar zarar verdiğinizi görmek istemiyorsunuz. kurtulmak için ilk adım aynaya bakmak. (bkz: iki ay terapi sonrası)

en acısı da bu işte, aynı masada oturup saatlerce konuşacak bir şey bulamamak. herkes telefonuna gömülür, yemek yenir ama o sessizlik o kadar ağırdır ki. hani bazen sessizliğin insanı boğduğu anlar vardır ya, işte tam da o.