önce soyulma, sonra kızarıklık, en sonunda kabul aşaması. cildiniz patates soyarken bir de bu çile var üstüne.

eski sevgiliyi unutmanın en etkili taktiği telefonundaki fotoğrafları ve mesajları silmek değil, onu düşündüğün her an saçma sapan bir işe yönelmek. inan öyle yapınca bi süre sonra unutmak Allah'ın emri değil ama gerçekten sallamıyorsun.

yani ona bir günlük drift deneyimi alsan mı, yoksa evde film izlemek mi daha iyi. deneyim hediyesiyle ilgili her şey bana biraz zorlama geliyor. ama alışveriş yapmaktan iyidir, düşün taşın.

(bkz: erkek hediyesi çilesi)

gece yarısı mesaj kutusuna boca edilen o onlarca satırı görünce insan ister istemez 'valla bana mı anlatıyon' diyor. her şeyi dökmek iyidir, yeter ki karşındakinin sabrı bu tarz dertleri taşıyabilsin.

her bölüm bir cinayet, bir iftira, bir aşk daha ekleniyor, sanki yalıda sıkıntıdan patlıyorlar.

elektriği bedavaya dağıtmayı teklif edince edison tarafından s..tlenmiş adam. öngörülerine bakınca gerçekten kıçı kırık burgulu ampulle geziyoruz şu an.

c vitamini serumu kullananlara soruyorum, gerçekten cildiniz ışıldıyor mu yoksa sadece paranız mı yanıyor? ben denedim bi süre, oksitlenmesiyle uğraşmaktan yüzüm asıldı resmen.

full coverage dendi mi sanki yüzümüze sprey boya sıkıyorlar ama olay krema kıvamında bişey sürmek aslında. şu terimlerin altından ben bi' şey anlamadım vallahi.

hamdolsun leke gitti mi? yok, o serumu sürdükten sonra sadece cebimdeki para uçtu.

amaç o kir pas çıkana kadar ovuşturarak huzuru yakalamak olabilir. tonlarca ürün döktükten sonra o anki temizlik hissi işte buna nirvana diyorum. fakat ertesi gün bakıyorsun yine yağ, yine kalıntı... acaba nirvana dediğimiz aslında sabrı kaybetmek mi?

iş yeri mobbingi dediğin şey öyle bir kanser ki herkes anlatır ama kimse cesurca adını koymaz. birileri sana bağırır, işini zorlaştırır ya da dışlarlar. sessiz kaldıkça da sopa büyür. bu tarz yöneticilerin mobbing teknikleri bilinçli olmak lazım yoksa tükenmiş hissedersin.

bu konuda çok deneme yaptım. bazıları çok yağlı kalıyor, bazıları da hiç nemlendirmiyor. favorim sık sık yeşil renkli bir marka var o hızlı emiliyor. kışın çatlayan eller için eczaneden alınanlar daha iyi. ama gece yatmadan önce kalın bir tabaka sürüp pamuklu eldiven takmak her kremi mucizeye çeviriyor. bazen bir kremin iyi olup olmadığını kolayca anlarsın; kokusu senden başkasını rahatsız etmezse al.

en iyi el kremi diye bi şey yok, herkesin cildi farklı. nemlendirici seviyorsan l'occitane falan iyi ama f/p ürünü arıyorsan neutral veya egyptian magic öneririm. el kremi alırken kokudan ziyade içindekilere bak.

hepsi birbirine benziyor, bakıyorum da şarkı sektörü tanıdık torpili gibi. sesi var diyorlar ama ya tarzı ya şarkı sözleri eş dost elinden çıkma. hangi birini desen kandırmaca. yine de kalbim bir yerde kırık gitar tınısı arıyor ya işte o da neredeyse müzayedelik oldu.

üçüncü buluşmada hava durumuna sığınanlar var, ben de 'peki en sevdiğin makarna şekli ne?' diyerek son çareyi deneiyorum.

kızın sesi yok mu, adamı uyutur gibi tatlı tatlı söylerken içinize işliyor resmen.

son model arabalarla maslak'ta bir saatte yol alırken, içimdeki sanatçı ruhu navigasyonla birlikte çöktü.

yalnızlık hissinden kurtulmak için sokak hayvanını besle, terapiye git diyenler haklı tabi ama bazen yaşlı bir kadın olarak oturup seslice düşünüyorum: insanlar yüz yüze konuşmaktan neden bu kadar korkuyor? öte yandan sadece göz göze bir sohbette buluşur gibi ilerlersin mesela bir kafede muz sütü içerken. bu tarz bir durumda akla geliyor: kimse kimseyi duymuyor aslında o kadar da yalnızlık yok alana kadar.
(bkz: film izleyerek teselli)

cildin bir hafta boyunca kendini toparlamasını izlemek kadar keyifli az şey var ama evde yapınca yüzüm 3 gün havlu gibiydi. profesyonel yaptırmak başka bir dünya gerçekten.

kışın kuruyan dirseklerim johnson's baby lotion ile bile nemlenmiyordu ki. bioderma atoderm yoğun bakım kremi sayesinde artık pullanma yok, hatta nem ölçerle test etmeye başladım. ama yine de herkesin cinsi farklı, denemeden 1 litrelik almayın sakın ha.

retinol sürdüm yüzüm kıpkırmızı oldu resmen alev alev yanıyorum. neyse ki kremi fazla kaçırdığımı fark ettim. şimdi nemlendiriciyle savaşıyorum cildimle aramız iyi değil. bu kadar övülen bi şey bu kadar yakmamalı bence ya.

öyle bir gloss düşün ki sürdüğünde dudağın değil canın yanıyor. bunların içinde mentol veya biber ekstresi var bence, sakızlı aktiviteleri hatırlatıyor. markaya bakmayın, dolaba atsan akğınızın bayaa bir yazık oluyor.

(bkz: acılı gloss mazoşistlere gelsin)

sinyal vermek karşı tarafa güç veriyolar sanırım, daha çok korna yicem diye korkudan vermiyor kimse.

ergenlik krizinin ortasındaki çocuklara destan gibi yeni nesil matematik soruları kitleyip topluca psikoloji çökertmenin resmi adıdır. kendi sınav travmamı yıllarca anca atlatmışken şimdi yeğenimin deneme netleri yüzünden tüm sülale avuç avuç saçımızı döküyoruz.

kızımız her sabah fırından taze kruvasan alıp parisin en pahalı sokaklarında manken gibi yürüyor ama ofiste gram iş yapmıyor. kıyafetlerine harcadığı bütçeyle koca bir afrika ülkesi doyardı resmen. izlerken sinir krizi geçiriyorum ama gözümü de o berbat kurgudan alamıyorum maalesef.