kendini pembe bulutların içinde sanıp ergenliğe geri dönüş, ama faturalar gelince o softluğun içine etsin.
(bkz: kaçışın lüks hali)

bir tane tövbe edilesi kıyafet var ki ilk buluşmada çıkarmaya kıyamazsın ama yanlış mesaj mı veririm diye çatlıyorsun.

deadlift squat dengesi dediğin mevzu, spor salonunda formuna dikkat edenlerin kapışması. squat genel şekil verir ama deadlift hatun kısmında fiziğe o çekik sırt ve aşırı popo kasını yerleştiren şey. asıl sorunsal ise bunların hiç doğru çekilmeyip kuşaklı trip atan tayfanın olması.

her şeyi bilen haline, eleştiriye tahammülsüzlüğüne ve sizi sürekli küçümsemesine bakın yeter.

bu adamın zekasına hayran kalmamak elde değil ama maalesef döneminin manyak dedikodularıyla uğraşmak zorunda kalmış. edison gibi iş adamları onun fikirlerini çalmakla kalmamış üstüne yok saymışlar.

ay yemin ederim finaline dek aynı senaryo: zengin adam, fakir kız, bir de yan roles sıkıştırılmış 'güçlü kadın' figürü. tırnak uzat kil ayol aslında o da ezik.

modern kültürün en sevdiğim terimi ghostlamak. bir insanla konuşursun, her şey yolundadır, sonra bir bakarsın ki o kişi ortadan kaybolmuş. mesajlarına cevap yok, aramalara çıkmıyor, sosyal medyada bile yok. işin komik yanı, bu hareket artık o kadar normalleşti ki 'ghostlandım' demek neredeyse bir gurur madalyası oldu. dijital çağın en kolay kaçış yolu yani.

deadlift mi squat mı diye soruyorsan aslında bilmelisin ki ikisi de muhteşem ama deadlift daha çok sırtınla dalga geçer. squat ise kalçayı düşleyenlerin ilacı. ama hangisinde dirseğini kıvırırsan kıvır, formun bozuksa sakatlık seni bulur. bu tarz doğru deadlift formu önce araştır derim.

her sabah aynı çile, maslak çıkışında bir saat ilerleyememek. otuzunda kendini elli yaşında hissediyorsun direksiyonda. bir de şu salepler yok mu, sırf bu trafik yüzünden işe yaradı diyip marketten toz halini alıyorum.

japon korku filmini izledikten sonra odandaki her deliği bantlamak zorunda kaldım. saçma ama işte, o merdiven altı sahnesi gözümün önünden gitmiyor.

modern zamanların en sakat terimlerinden biri bu. kadın sadece işte çalışıp para kazandı diye girl boss oluyorsa peki geri kalan hayatını nereye koyuyoruz? bir şeyleri başarmak güzel ama sürekli bu kadar motivesil laflarla bir rol biçilmek yanlış. asıl modern olan yanımız, kendimizi kozmetik bir terime sıkıştırmadan temiz bir profil yaratabilmek bence.

ucuz pahalı derken kırk tane serum denedim. sadece hint yağı biraz işe yaradı, onun da kokusu berbat. her şeye inat kaşlarım seyrek kalınca son çare microblading. orada da teyzem

şık ama rahat ol döpiyotla gitme istatistikler gösteriyor ki kot tişört en çok ikinci buluşmayı getiren kombin.

nobel alan adamı geçtim de yerli bilim insanı deyince akla hep kara kalem çizimleri geliyor. bi tane daha gelsin artık yahu şu ülkeden kuantum falanla uğraşan.

wanda ile arasındaki olayları anlamak mümkün değil ama sahada her şeyi unutturuyor. galatasaray'a gelirken kimse bu kadarını beklemiyordu doğrusu.

iki damla limon sürüp uyusan da geçmez, krem firmaları cebimi değil torbalarımı toplasın.

önce süpür derken bir omuz silk, ikinci adımda cilayla parlat ama üçüncü adımda kendine bi kahve yap gösteriş olsun. reklam yapana kadar suyun akar anne ya.

bir yandan kariyer bir yandan çamaşır, bir de üstüne kendini geliştir derken sırtımıza binen yükü anca kamburumuzdan anlarız.

hani şu filmlerdeki gibi pastanın içinden mi çıkacak yoksa köpekli bir tesadüf mü yaşanacak diye beklerken akşam yemeğinde çorbanın içinden yüzük çıkmasın.

kadınların içini dökmesi için erkeklerin tek yapması gereken susup dinlemek. ama onlar hemen çözüm önermeye başlıyor, işte o an kaçıyoruz.

al bir leke serumu, sür bakalım, yok olmuyor, bir daha dene, yine olmuyor. sonra fark ediyorsun ki tek çözüm fon kapatıcı.

almıştım bir kere ulan tırnak etlerim yumuşasın diye, sonra gördüm ki şişenin üstünde örümcek ağı var. niye aldık ki bunu?

hiçbir lekeyi çıkarmıyor hepsi suratımda yapış yapış bir tabaka bırakıp gidiyor, paraya kıyıp mucize beklerken bir de üstüne sivilce çıkarıyorum. (bkz: cilt kazığı) (bkz: umut taciri kremler)

her seferinde iki kat fondötenle elde ediyorlar o cam görüntüsünü, köpük gibi değil mi şekerim.

kış kapıya dayanınca ellerim sanki çöl ortasında kalmış gibi oluyor. su bazlı, yağlı, parfümsüz derken bir sürü seçenek var ama hangisi gerçekten işe yarıyor bilinmez. benim favorim bioderma atoderm serisi, çatlakları anında toparlıyor. ama ara ara karşma alışveriş yapıp çöpe atan ben değilim, o ayrı.

(bkz: el kremi kullanmayı unutan tipler)