yalnızlık hissi gelince cilt bakımına abanmak

kızlar yemin ederim bu his genelde pazar akşamları tam da böyle duştan çıkıp bornozla yatağa yığıldığınızda geliyor. hani o an telefonunuza baksanız bildirim sıfır, en fazla trendyol'dan 'sepetindeki ürünler seni bekliyor' mesajı gelmiş. işte o saniye beynimde yalnızlık alarmları çalıyor ve ben gidip buzdolabından soğuk yeşim taşımı alıp suratımı adeta kazımaya başlıyorum. sanki o koca yalnızlığı gözeneklerimden aha/bha asitleriyle kökünden kazıyabilecekmişim gibi kendimi on iki aşamalı kore cilt bakımı ritüeline vuruyorum.

suratıma o en kalın kil maskesini sürüp mimik bile yapamadan tavana bakarken inanın yalnızlık falan kalmıyor, sadece gerilmiş bir cilt ve maskeyi çatlatmama çabası kalıyor. hem gerçekçi olalım, hayatıma girip sinirimi bozacak toksik bir adamın kaprisini çekeceğime c vitamini serumumun yüzümde yarattığı o muazzam parlaklığı izlerim bin kat iyi. yalnızlıktan içim çürüyor olabilir ama en azından dışarıdan porselen gibi kusursuz parlıyorum.