ankara trafiğinde solan gençliğim

eskişehir yolunda adım adım ilerlerken aynada sabah yaptığım o kusursuz makyajın eriyip gidişini izlemekten içim çürüdü gerçekten. herkesin yüzünde aynı bıkkın ifade var, sürekli kornaya basan amcalara göz devirmekten alnımdaki kırışıklıklarım arttı resmen. bir de radyoda çalan o ağır damar şarkılarla gelen anlamsız melankoli yok mu, asıl o beni mahvediyor.