feride nin aynaları

eskiden bana 'sinirli kadınlar sokağı' gibi gelirdi bu dizi, şimdi izledikçe feride'nin her 'bıyıklarım' çekişinde kendimi görüyorum. o üçgen apartman koridorunda her gün başka bir drama, bizim aile toplantılarıyla birebir aynı. halası ablası falan hep bi toksik pozitiflik yayıyorlar, biri de 'hayat bu, katlanacaksın' demiyo mu? keşke feride gibi ben de aynamın karşısında makyajla moral depolayabilsem, ama ne gezer, iki sis sıkınca yetiyor.