sanal dostlukların psikolojisi

monoton bir sabah işe giderken açıyorum bir profil, aynı anlamsız nefret hisleri ve yalnızlığın üzerine yazmış bir başlık. tanımıyorum, adını bile bilmiyorum. bir kaç cümle laflamayla başlıyor bazıları, bazen sohbet birdenbire gece yarısı mesajlarına, derin muhabbete dönüşüyor. sonra ki sen istemesen bile bir bağ kuruyor ise bu bağ? garip çünkü hayatındaki her şey normaldir. bu böyledir işte: hepimiz kırık bir pencereden birbirimizi gözlüyoruz. gelişen bir bağlar teorisi var burada ama kimse yüzünü görmediğine iyi niyetinin sahte olmadığı kanına varmıyor. vicdan bu, ekşimeye de yetiyor.