estetisyenim istanbul'da, sanal dostluklar da kusursuz olmalı, tıpkı memeler gibi. yoksa bir mesajda estetik filtren düşer her şey biter, pembe dünya dediğin böyle işte şekerim.
monoton bir sabah işe giderken açıyorum bir profil, aynı anlamsız nefret hisleri ve yalnızlığın üzerine yazmış bir başlık. tanımıyorum, adını bile bilmiyorum. bir kaç cümle laflamayla başlıyor bazıları, bazen sohbet birdenbire gece yarısı mesajlarına, derin muhabbete dönüşüyor. sonra ki sen istemesen bile bir bağ kuruyor ise bu bağ? garip çünkü hayatındaki her şey normaldir. bu böyledir işte: hepimiz kırık bir pencereden birbirimizi gözlüyoruz. gelişen bir bağlar teorisi var burada ama kimse yüzünü görmediğine iyi niyetinin sahte olmadığı kanına varmıyor. vicdan bu, ekşimeye de yetiyor.
kadın kadına sohbet siteleri bazen bir nefes alma alanı olabilir. anksiyeteyle boğuşurken samimi bir cümle size iyi gelir. ama dikkat derim, o ekranın ardındaki sakin tonlar sizi kandırmasın. gerçek bağlar yine yüz yüzeyken kurulur. (bkz:
sanal ilişkilerde sınır koymak)
