bir gün ölecek olmak

dün akşam saksıdaki fesleğenlerimi sularken düşündüm de, bir gün ölecek olmak ne garip. ne kadar sevsek de bir şeyleri, istesek de kalsak, bir gün hiçbir şey yapamayacak hale geleceğiz. şimdi balkonda kuruttuğum lavantalar, mutfakta ısınan çaydanlık, bileklerime kadar gelen uzun bir kazak... bunların hepsi birilerinin anısında kalacak sadece. onlar da ölünce, hiçbir şey kalmayacak. aslında insanı alçakgönüllü yapıyor bu. bir fincan papatya çayının, bir kedinin uykusunun, sevdiğin elini tutmanın ne kadar büyük şey olduğunu hatırlatıyor. öleceğiz diye mutsuz olmaya gerek yok belki de, var olana şükretmek yetiyor.