iş hayatında sessiz istifa

sessiz istifa deyince nedense herkes üşengeçlik falan sanıyor, oysa en görmüş geçirmiş işlerimi bile bu kavramla tarif etmem mümkün. sabah 9 akşam 6 canım benzinsin de ışıltımı koruyayım, mesaim bitince telefona bakmıyorum, hafta sonu zaten tamamen benim. işi büyütmüyorum, kimseye ayak uydurup 'ben işkolikim' demiyorum. lüks bir hayatım var, kiralık ofis sandalyelerine minnet borcum yok, toleransım düşük, gözlüğün altından bakıyorum yani.
bana kalite derler, o yüzden standart iş dayatması bana pek uymuyor. istifamı zaten maaş gelirken veririm diye söyleniyorum içeriden sessizce, sonra ajandamı kapatıp akşam projem olan kafelere çıkıyorum. iş yerinde fazla çabaya para ödemiyorum, ışıldamaya devam.