yerli dizilerin hüzünlü çekiciliği

küçük bir şehirden gelince insanın içi biraz buruk oluyor, yerli dizilerin hüzünlü çekiciliği beni hep o yüzden yakalıyor. her akşam oturup ağlıyorum, sonra ertesi gün yine açıyorum. sanki o karakterlerin yalnızlığı benimkine dokunuyor.

hele o eski diziler yok mu, müzikleri bile içimi parçalıyor. kimseye söyleyemiyorum ama bazen kendimi o karakterlerin yerine koyuyorum, belki biraz da kendi hikayemden kaçıyorum. umut hep var ama hüzün de hiç bitmiyor. iyi ki varsınız, iyi ki ağlatıyorsunuz. (bkz: yerli dizi müzikleri)