yayoi kusama sonsuzluk sergisi

gece yarısı girdiğim bu sergide kayboldum. aynalar arasında milyonlarca ışık noktası, sanki ruhumun parçalarıymış gibiydi. yayoi kusama sonsuzluk sergisi bana yalnızlığımı unutturdu, ama aynı zamanda onu daha derin hissettirdi.

karanlıkta parlayan odalar, sonsuzluğa açılan kapılar gibi. kendimi kaybettim, sonra buldum, sonra yeniden kaybettim. çıkışta gözlerim hâlâ o ışıkları arıyor. gece kuşları için birebir, gündüz gitmek anlamsız. mutlaka görün, ama yalnız gidin. (bkz: infinity mirror room)