izlerken hiç bitmesin dediğim film

böyle filmleri sevmemin sebebi o iki saatin kusursuz olması değil, cümlelerin bittiği yerde anlamın başladığını bilmem. bir eve girip birkaç kelime duyuyorsun ve kocalmış o evin bütün ilişki haritasını zihninde çizmiş oluyorsun; finalde eksik bıraktığı şey aslında bana isim bırakıyor. her post-finalde hakkında mesai düşündüğüm bir tek o var: adını koyamadığım diyalog hüzünleri.

nadiren oyuncu kadrosuna bakıyorum, izlediğim kişiyle konuşur gibi olmanın hazzı sanki erkeğin layığı olan tek mimarlık malzemesi. cümleleri üzerine giyip çıkaran bu dil, o "işte benim filmim" konforundan başka bir şey değil, kabul; nafile sevgiden yana şikايetim yok zaten.