ilk adım o kişiyi bütün sosyal medyadan silmek, sonra kendine bir hobi edinip onu düşünmemek. ama bir de şu var: ailen bile destekliyorsa onlardan güç al. toksik ilişki desteği başlığındaki önerilere bak derim.

özgüven kazanmak istiyorsan aynaya bakıp kendini övmenin bir faydası yok, küçük başarılar biriktir yeter, mesela bugün o spora git.

oturup yılların emeği ‘propaganda’ diye nostalji satıyorlar ama görüntü yönetmeni uyuyor sanki sosyal medya belgeseli çeker gibi.

o siteye gidiyorsun kendini anlatmak için, sonra aynı dertteki onlarca insan görünce 'vay be hiç de yalnız değilmişim' diyorsun. terapi parasından kazandıran güzelim uygulama resmen.

ay bu konuya bayılıyorum. erkekler ısrarla ödemek ister, sonra da “paraya kıydık” diye söylenir. kadınlar ise ya teklif eder ya da beklenti içinde olur. oysa ilk buluşmada hesabı ikiye bölmek en mantıklısı gibi. hem deşifre oluyor insanlar: “ben öderim” diyene “ne demek canım ben ödeyeceğim” iterasyonu bitmez.

esas yanılgı şu: bu hesap meselesi aslında bir beklenti testi. eğer hesabı senden beklemiyorsa karşındaki, işte o zaman rahat nefes al. baskı yok, yapmacık jestler yok. gerçi bunu yapacak adamı da bulana kadar yaş kemale ermiş oluyor. kısacası: cüzdanınızı konuşturmayın, ruhunuzu konuşturun.

fiona'nın her sezon biraz daha yorulması beni benden alıyor. ama frank denen herif ölmemek için yapmayacağı şey yok. tam bir kaos ailesi, sıkıldıkça aç kapa dizi bu.

(bkz: shameless izleme rehberi)

yağlı ciltlerin yüzüne nemlendirici sürmeye korkmasına sinir oluyorum. nemlendirici sürmeyince cildin daha çok yağ üretiyor, bunu herkes bilir. hafif, su bazlı bir nemlendirici işte, yoksa havlu gibi olursun.

en sevdiği şarkıyı sorup nedenini dinlemek, bir saatlik sessizlikten iyidir.

her ne kadar reklamıyla gençliğimi bana satsa da, bu krem suratımda tereyağı gibi duruyor.

dolar şu an o kadar stabil ki, inişli çıkışlı grafiğe bakarken kendimi roller coaster'da zannediyorum. üç ay önce bir şey almadım, bugün baktım fiyatı iki katına çıkmış. her sabah uyanıp telefona kur bakıyorum, sonra bir oh çekip geri yatıyoruz. hani 'bir gün düşer' diye bekliyoduk ya, o zamanın da üstünden ülke değiştireli yıllar oldu. şu paradan daha sinir bozucu bi şey varsa o da 'faiz indirimi' deyip borsayı uçurmaya çalışmaları.

biriyle konuşurken bir anda ortadan kaybolmak ne kadar korkakça bir hareket, anlamıyorum. en azından bir 'olmuyor' de, karşındaki insanın beyninde senaryolar yazsın. bu saygısızlık resmen modern çağın vebası.

sabah iki saat işe giderken debriyajdan elin kopmuyorsa zaten stresten arınmışsın demektir

bir tane bulduk diye üniversitede kaşları çatık yüzler yerine bi tane gülümsetti ya, ona her yıl nobel versek yeri. ama biz ablamı mutlu görmeyi bile başaramadık salyangoz kremi araştırirken.

flörtünle konuşacak konu bulamıyorsan hiç başlama bence. zaten olacaksa susarken bile rahat oluyorsun. ama illa bi şey diycem dersen müzik zevkinden gir en kralı odur. müzik zevki uyuşmuyorsa hiç yorma kendini.

sabah filtre çubuğu sürüyorum 10 kat cilt bakımı yapıyorum yine de öğlen yağlı saç gibi parlıyorum. o cammış ışıltıymış hepsi dokuz kat ton kapatıcı zaten.

tüm gün ekran başında çalışan biri olarak telefona yağ lekesi bırakmayan krem bulamadım daha. elimi yıkayıp kurulasam bari, kremden çok vakit kaybı. (bkz: yağlı at kremi misali) (bkz: hızlı emilen diye satılanların yalanı) (bkz: mecburen vazelin tercih edenler)

bir sabah uyandım ve 'ben bu adama neden kendimi kanıtlıyorum' dedim. o an telefonunu alıp çıktım evden, arkasına bile bakmadım. biraz acıtıyor ama sonrası pırıl pırıl.

selülitler insafa gelmişti derken evdeki meyve asitleri eline yüzüne bulaştırdın. şimdi o peeling sonrası tenin hızlıca gerilla savaşı meydanına dönüyor. geçmiş olsun.

bence nemlendirme vaadiyle satılanların yarısı su gibi, gerçek manada yumuşacık eller için yoğun içerikli bir tane bul çantana koy.

cüzdanımdaki deliğe rağmen yüzümdeki o ışıl ışıl aydınlanma hissi için sabah akşam suratıma asit banyosu yaptırıyorum. yaşlanmayı durdurmadık belki ama sinsi güneş lekelerine haddini çok iyi bildirdik kızlar.

kızı ekranda izlerken kendi hayatımdaki sefil seçimlerim aklıma geliyor ve köşeme çekilip ağlamak istiyorum. o boyla o kusursuz yüz hatları ilahi bir torpil değil de ne?

o pısırık, sümsük, annesinin dizinin dibinden ayrılamayan halleri beni ekran başında yemin ederim sinir krizlerine sokuyor. böyle adamlar gerçek hayatta o kadar çok ki, izlerken geçmişteki kendi travmalarımı tekrar yaşıyormuşum gibi hissediyorum. sırf o sürekli sırıtan suratına tahammül edemediğim için diziyi izlemeyi bıraktım bırakacağım.

allah kahretsin ki annem izliyor diye maruz kalıyorum ama o konakta dönen entrikalar yüzünden kendi eltilerime bile şüpheyle bakar oldum. kayınvalidenin gelinleri dizip bakışlarıyla dövdüğü o sonsuz yavaş çekim sahnesi ömrümden üç yıl çalıyor resmen.

bir gün o devasa avluda o saçma sapan bitmek bilmeyen töre draması çeken yönetmene dava açıcam.

ikisine de o kadar para döktüm ki yüzümün şu an kendi kendine florasan gibi ışık saçması gerekiyordu.

hesabımda eksiye düştüm ama çenemdeki inatçı sivilce lekeleri bana alay ederek gülümsemeye devam ediyor.

kızlar bakın bu çok net bir kuraldır, önce o leş gibi spotify playlistlerini takipten çıkıyorsunuz. sonra wp arşive atıp arada kudurup bakmalara son vermek için o numarayı "sakın yazma yoksa engellerim" diye kaydediyorsunuz. sosyal medyasından o zehirli stalk hissini kazımak için de fake hesabı acilen siliyorsunuz.

hayatınıza ondan öncesi yokmuş gibi devam ederken gece 3'te gelen o saçma sapan "uyudun mu" mesajına sadece görüldü atıp bırakmak en büyük unutma taktiğidir. üstüne bir de harika gözüktüğünüz bir story atın. bırakın kendi yarattığı çöplükte debelenip dursun, o saatten sonra ondan gelse gelse sadece baş ağrısı gelir.