istanbul trafiğinde ölen kısım

bir kere iki saatte bir kilometre gittim işte o an içimdeki genç kız ruhu trafikte can verdi.

arabanın içinde yaşlanıyorum, kalan tek canlı kısmım stresten gri saçlarım.

kızlar istanbul'da yaşıyoruz, yolda metrelerce ilerlemezken saatlerce akıl sağlığımız gidiyor. şimdi martı'dan binicem e ben zor yetişirdim, hemhali gelemedi; arabanın içinde dans edip bi muz yiyerek mutlu olmaya çalışıyorum. bu trafiğin bitmesi için istanbul'un fethiyle birlikte kara tren yolu yapılması lazım.
(bkz: bir tatil daha istanbulda geçmesin)
(bkz: trafikte müzikle delirme fenomeni) zamanında evden çıkıp 20 dk işe gittiğim günler oldu. saçımı yapardım bile. simdi sag elimde kahve diğer elimde direksiyon dişimde yorgunluk falan.
bence bu trafik (bkz: kadınci olana kadar we don' t stop)
işin özü, eğer istanbul’da (bkz: ultra maraton sürücüsü) olmadıysanız bir şey kaçırmışsınız yav. yine de enseyi karartmayın, her gün yolların önünde ağlayıp geri dönüyoruz.