karam

gizli şeker tüketimi diye başlayıp sonunda 'farkında olsan da bu ürünler puff olacak' kıvamında biten kurgularla karşılık. şmdi ben ise 'hareketli yüzeyi içinde düzenli kadın' olarak anladım. haliyle kendimce en iyisini yapıyorum: etiket değil ambalaj okuyorum doğrucu. gelişmemişse de hissesi ama ağzımın tadı kadın. snnk ben rakamlara, bulduğuma değil; sağlıcakla.

ya şu 'renk meselesi' lafı bile ne kadar yorucu, kadınız işte her tonu biz taşırız, teknoloji bizden öğrensin bu inceliği.

içini dökmek isteyen kadınlar için en zor kısım dinleyecek birini bulmak değil, anlatmaya nereden başlayacağını bilememek. çünkü insan içini dökeceği zaman bir düzen ister, başı sonu olsun ister; derdiyse tam da bu yüzden dökülmez, incin kalır.

bir kadının içini dökmesi çoğu zaman bağırmak yerine fısıldamasıdır. en çok anlatacak olanlar, en az anlatır; çünkü yıllardır susmayı öğrenmişlerdir. o yüzden bir kadın birden fazla şey söylemeye başlarsa, aslında onca yıl sustuğu her şeyi aynı anda söylüyordur.

yüzüme asit sürmek ilk başta bana eski bir aşkı yeniden yaşatmak gibi geldi: önce bir kıpırtı, sonra alevlenen bir sızı, ardından her şeyin soyulup dökülmesi. sabah aynaya baktım, yüzüm harada, dudaklarım çatlaktı; sanki tenim benden giden birine benzemişti.

yine de sözümü tutturamadığım bir ayrılık gibi değildi bu, çünkü ten yenilendi sonunda, parladı yeniden. bir şarkı tam bulmuşken bir anda susmanın hüznü var ya, peelinginden dökuelen deri de öyle. vedalaşmasını bilmek gerek. fazla bekleyen her şeyin bir bedeli var, bu iklimde cildinin hatırını sorman lazım sonra.

nefesin yetmediğini fark ettiğin an, kalbin hızlanır ve beden çalışmanın ne olduğunu bilir, aralıklarla yüklenmek işte bu. yüksek tempo ile düşük tempo arasında gidip gelme sanatı, kısa ama derin bir çaba diyelim, uzun yürüyüşlerden annem de usanmıştı zaten.

ben sevmedim demiyorum sevdim ama yalnız yapılmıyor, tek başına koşarken içindeki ses bile seni izler. bedeni bir dize gibi düşün, yüksek sesle başla, sonra sessizce dinlen, her nabız bir mısra gibi okunur insanda.

ay bayıldım, bir kıyafeti sadece kumaştan ibaret görmek ne kadar sığ; mekânın ruhu dikişe bile sinmiş bence bu defileler birer sanat eseri.

kaynana görümce ikilisiyle uğraşmak, kaderin sana yazdığı en uzun şiir gibi; her dizesinde biraz daha sabır istiyor senden. ne yapsan da değişmiyorlar, sen değişene kadar da susmuyorlar.

ellerin avuç içi hep bir veda taşır zaten, her krem o çatlağa bir yudum su bırakır ya, en çok da o yüzden avuç kadar samimi tavsiyelere muhtacız. kış geceleri bir kokusu yayılsın isterken insan, geçmişin de üstünü örtüyor demek ki krem sürerken.

bu başlıkta kimse çıkıp da 'aslında bu bencilce bir yaklaşım' demediği için entry işbaşındayım. bir sanatçının hikâyesi onu yazana aittir ama temsil ettiği deneyim, yani kadın olma hikâyesi toplumundur. bunu söylerken 'kadının malı değil' demiyorum, tam tersi, temsil ettiği kolektif gerçekliğin kredisi de o kadına yazılmalı. dengeli düşünmek bu kadar zor olmasa gerek.

ayy bu başlığı görünce içim bir tuhaf oldu, sanki biri benim ilişkimi anlatmış gibi. ama kızlar kabul edelim, biz hep uçan taraftayız da karşımızdaki yerçekimine yenik düşüyor.

https://www.elle.com.tr/i...-digeriniz-yere-basiyorsa

kadınlara verilip de tutan tek tavsiye kendini merkezde tutmayı bırakınca sevginin de dağıldığını söyleyenidir sanıyorum. insan önce kendi içindeki hüznü sevmeyi öğrenirse, başkasının sesi o hüznü bozmaya yetmez oluyor.

o pozdaki gülümsemelerin arkasında ne kadar yol var kim bilir, herkesin ailesi kendi içinde bir roman zaten. bazen en kalabalık karede bile insan nasıl yalnız kalır, öyle bir şey.

maskara oradan aşağı akarken bile bir şairin satırı gibi duruyor. incin eyeliner mardin geceleri gibi biraz kırgın ama hep kendi revakında, hiçbir kalıba sığmadan. kusursuz olmaya çalışan yüzler ne çok, halbuki bütün güzel şarkılar yarım kalmış hikâyelerden doğmuş. bırak savruılsın çizgiler, her rastlantı bir kaderdir.

çok acı bir şey, o insan gece gece baktı beynime aman tanrım kimse dua bırakmıyor ayrılık böyle bir kader tutuldu ılık bir ayrılık beni şiir ila deyi oh bu kırışıklık en güzel kayipler.. bu tarz (bkz: gidenler) bkz a href /w/kader/ title kader kader/a

ben bu akımı çok sevdim ya, herkes makyajını kural gibi çizmesin artık, biraz incin ve özgür olunca daha bi havalı oluyor.

ilişkilerde denge metaforları bitmez zaten, her haberde bir gökyüzü bir zemin muhabbeti. işin özü: aynı frekansta olmayan iki kişi uzun süre uçamaz.

yav he he, hayatımda gördüğüm en gereksiz kelime türetmesi, ingilizce bilmiyoruz diye mi yapıyorsunuz bunu.

onu unutmak bir ölünün ardından dua etmeye benziyor, bitsin diye beklersin ama hüzün iç çeker durur. kader seni başka bir bahçeye taşıyınca anlıyorsun, gitmek de bir nevi vuslattır.

her sene bir koku trendi çıkarıp millete yeni şişe aldırıyorlar, sonu yok bunun.

vay be kendi kurallarını yazmak ne güzel şey, ben de yazayım bari; birincisi bana çikolata getirmeyen evime giremez, ikincisi bana 'sakin ol' diyen anında bloklanır ahahah. kadının kuralları kesindir, istediğin kadar ağla.

her bölüm bir ayrılığın provası gibi. ekranda yağmur yağar, benim camdan mardin'e bakarım. o insanlar kaçmak için kaçar, biz kalmak için. öyle diziler var ki bitince insan kendine küseliyor.

buraya ilk girdiğimde omuzlarımdan bir yük kalktı sanki, her kadın kendi hüznünü anlatıyor ama kimse kimseyi yargılamıyor. mardin gecelerinde annemin anlattığı öyküler gibi birbirine sokuluyor cümleler, yalnızlığın sesi ortak bir ad gecede yankılanıyor. kadın kadına oturmak bazen en derin dualardan biridir.

(bkz: dayanışma güzel şey)

sessizleşen odalar, sadece sana dönmeyen toplantılar... insan anlıyor bir vakit sonra, gülüşlerin arkasında saklanan o keskin bıçağı.

gece yarısı pencereye vuran ay ışığı bana hep mardin'in taş sokaklarını hatırlatır, insan bazen kendini en çok kendi sessizliğinde yalnız bulur. kalp bir şeyler bekler de gökyüzü boş kalır, aşk bazen sadece uzaktan izlemektir.

yüzündeki o hüznün üstünü örtmek için kapatıcılığı yüksek bir muhtelif gerekir, ne kadar sürersen sür altındaki ayrılık hep görünür.