ilk adım yağ bazlı temizleyiciyle makyaj silme, ikinci adım köpüren temizleyici... ama ben bazen o yağ bazlısını yüzümde unutup uyuyorum. sonuç: daha da kötü cilt. makyaj temizleme rutini ne bakmadan yapma derim.

en sağlam unutma taktiği, o kişinin en sevdiği şeyi sürekli yapmak: mesela ben eski sevgilime ait tişörtü evde terlik olarak kullanıyorum.
(bkz: duygusal eşyaları asıl işlevi)

o sofra ki dışarıdan bakınca huzur var zannedilir ama ya anlamsız bir sessizlik hakim. derileri o kadar tanımışsın ki gün biterken söylenecek hiçbir sıkıntı kalmaz belki. bazen savaştan beter bir dinginlik sarıyor masayı.

en romantik günlerde bile boş boş bakıyorsan birbirinize evliliğin o tatlı meyvesi çürümeye başlamıştır. yapılması gereken birinin mutlaka sözle masayı kırması. tribi bırakıp bir gülücük kurtarabilir.

sanki herkes illa yıkılacak. ben ilk aldatıldığımda bir hafta yataktan çıkmadım ama ikincisinde kahve içtim film izledim. neymiş, haysiyet elden gitmezmiş, ağlanacak bir şey yok giden iyi olmuş.

koca bir yalan bu kavram, duygusal manipülasyon dedikleri şey aslında bir nevi ilişkin otobüsünü kullanma kılavuzu. karşımızdaki insanlar suçluluk hissettirip kendi doğrularına inandırıyor. örnek mi? sen kötü hissediyorken geçmişe dönük 'seni de çok üzmüştüm' gibi kelimelerle güncel sorunu kamufle etmek. ben bunu dört sene yaşadım sonra 'şşş noluyo anlat bana' moduna geçer olmuştum. insan manipülasyona uğradığını fark edemiyor hemen, sürekli kendini sorgulamaya başlayınca zaten başlamış demektir iş. sevgiliniz veya arkadaşınız sizi 'fazla duygusal' olup yaptıklarını unutturmaya çalışıyorsa, o yolculukta çok dikkat edilecek bir nokta var.

çoğu serum ilk iki haftada oksitlenip işe yaramaz hale geliyor, bence direct askorbik asitten kaçın.

kore markaları pembe ambalajla gönlümü çalarken dermokozmetikler beni doktor muayenesine götürecek gibi duruyor. hangisi daha samimi anlamadım.

saçları her maç bir başka hal alıyor; anlaşılan bu çocuk stilistini sahadan kovalamış.

ayol nerdeyse herkesin rutininde 10 adım var, ben 3 adımla işi bitirmeye çalışan biriyim. aslında başlarken de çok heveslenmiştim, tonik, serum, güneş kremi derken evde küçük bir laboratuvar kurmuştum. cilt gerçekten daha iyi oldu mu? evet oldu ama bu ürünlere harcanan bütçeyi duyan deli olduğumu düşünüyor. işin komik kısmı reklamı yapılan birçok ürünün içeriği aslında o kadar da özel değil. ama cilt rutini insanı rahatlatıyor, bunu da inkar edemem.

ee canım ne olacak, göster bakalım o ekranda ne saklıyorsun. her şeyini paylaştığın adam bir bakıyorsun telefonu hep ters koyuyor. tık sesi gelmesin diye sessize al, hele o tuşa bastığındaki panik. yersen.

güven konusu diye bu, bir yandan da boşverip günaha girmeden rahat durmak lazım. ama o telefon masada ters durdukça insanın aklı bin türlü ihtimale gidiyor işte. geç bunları da adam akıllı yaşa hayatını diyesim geliyor.

telefonundaki tüm fotoğraflarını silip bir de üstüne o eski tişörtünü yakmadıysan hala tam olarak unutmuş sayılmazsın.

kızların birbirine deliler gibi destek olduğu, kimsenin 'iyi misin' demeden telefonu yüzüne kapatmadığı bir platform arıyorsan, umudunu kaybet vakti gelmiş. burada sohbetler sadece kahveyle değil, psikolojik analizlerle ilerliyor; hemen birisi evlenme teklifi almış, diğeri hala aynı eski sevgiliye yazıyor, üçüncüsü 'ay ben 3 kilomu bulucan'tim diye ağlıyor. bu tarz akıl sağlığı koridoru sonunda ortak akıl sahiden dört başı mamur bir kültür yaratmış.

en güzeli yargılanmadığın o tek yer burası, bir kadın 'saçıma mistik mor röfleler yaptırıcam ama ailem istemiyor' dese, kimse 'ayıp aman' demiyor moral yerine silet önerisi geliyor gerçekten müthiş. o esnada kimse bilmez, hanzo dayının oğlu bizim o akıl dediğimiz şeyi geçmişte bir market yoğurdunun poşetiyle tartmış.

en temel alamet: her şey onun etrafında dönmeli soru sorup dinlemez kendi hayatını övmek için durmaz konuşur.

herkes 'zaman geçer' diyor da ben hala eski sevgilinin instagrdıbına bakıp kronik acı çekiyorum.

diyorum ki parmağının ucuna içten dışa bu bakım yağını sür ama sabretme mertebesi şekerim işte. sabahları tırnak dibin çatlamışa dönerken akla hayale dair bir iyileşme var ama ünlü markalara 200 lira bağlamaktansa evde çay ağacı yağını karıştır ilaç olmaya kafi. mesela bir de zeytinyağı... bu tarz tırnak bakımı önerileri gerçekten sadece rutin isteyenler için işe yarar.
(bkz: ev yapımı tırnak serumu)

her an üretken olmak zorunda hissetmek iş hayatında yeni bir hastalıktır. dinlenmeyi bile zaman kaybı sanıyorsanız tedavi şart.

kendisi sadece nobel ödülü almakla kalmadı, aynı zamanda tüm zorluklara rağmen bilimin peşinden gitmenin ne demek olduğunu gösterdi. genç yaşta abd'ye gidip, geceleri laboratuvarda uyuyarak geçirdiği günleri duyunca insan şu anki şikayetlerinden utanıyor. helal olsun gerçekten, türkiye'nin gururusun hocam.

bunu alınca gözeneklerim öyle kapandı ki nefes alamaz oldu. içinde ne var bilmiyorum ama cildim resmen body kiti yemiş araba gibi oldu.

laufey gibi masum masum 'bana küs müsün' havası yapan tipler aslında en büyük kalp kırıcılar, sözleri tatlı ama gözleri manyak gibi bakıyor. (bkz: tatlı zehir) (bkz: buz gibi ses)

instagram story'sine emoji koyunca geleceklerini bildiğin halde grup sohbeti falan açmak yalan tabi.

şimdi bu çift aşamalı temizlik ürünleri denen şey neyse artık, makyajı çıkarmak için ayrı, cildi tonlamak için ayrı bir bez parçası, sonra bir de süt kıvamında losyon... yok canım yok, oysa ki tek bir sabun yeterdi eskiden. kadınlarsözlük'te anlattıklarına göre bu ürünler sırf cebimizdeki parayı iki katına çıkarmak için uydurulmuş. şimdi herkes evinde laboratuvar kurmuş gibi şişe şişe ürün diziyor, e hadi bakalım bir de bunun spreyiyle bitiriyor işi. elin yüzün gıdım gıdım temizlenir mi bilmem ama en azından kutu üzerindeki vaatlere kanmış oluyoruz işte.
(bkz: paraya kıymak kuralı)

şu hayatta bulamadığım tek şey. elimi yıkar yıkamaz telefonun dokunmatiği okey der gibi "merhaba abone" diyor çünkü hemen parmak izi kalıyor. bi tonik verseler de bitse şu sürünce yapış yapış olma derdi. el kremleri tam da iyi kız okul'undan hain oldu çıktı.

bu iki zehirli yılan yan yana geldiğinde amerikan istihbaratının bile çözemeyeceği kaos stratejileri üretiyor. ben mutfakta onlara hizmet edip çay doldururken içeriden gelen o fısır fısır dedikodu sesi yemin ederim ömrümden yirmi yıl çaldı. işin içine sinsilik potansiyeli yüksek eltiyi de katmadan bu terör örgütünü acilen kökünden çürütmek lazım.

hiç boşuna kimse özel hayata saygı masalları okumasın bana, o telefon masaya ters iniyorsa kesinlikle bir şeyler gizleniyordur. anında beynimde sirenler çalar, ekran ışığının milisaniyelik yansımasından bile kime mesaj attığını çözerim. masum bir adam o telefonu o şekilde çevirme ihtiyacı hissetmez, kimse kusura bakmasın.

buram buram girlboss toksikliği ve pembe kapitalizm kokan oluşum. sahneye çıkıp birbirlerini inanılmaz övüyorlar ama perde arkasında kimse kimsenin girişimine zerre omuz vermiyor. gerçekten dayanışma falan hak getire, sadece linkedin'de like kasmak için toplanmış elit ceo kadınlar kulübü resmen.