kontürle kaybolan benlikler

kontür denilen şey yüzünde harita çizmek gibi. bir fırça darbesiyle elmacık kemiklerini öne çıkarıyorsun, bir başka hareketle çeneni inceltiyorsun. oysa her şey aslında bir yanılsama, tıpkı onun "seni seviyorum" deyişi gibi. ben kontür yaparken hep düşünürüm: acaba bunca gölge nereyi saklamak için? yoksa herkes bir yerlerde kaybolmuş muyuz? gerçek kalmayınca geriye tek bir fırça darbesi kalıyor, onun da altı boş.