kullanmak zorunda kalınan en kötü tuvalet

memleketin dört bir yanında insanlık onuruna yakışmayan o kadar çok tuvalet var ki, hanımefendiler olarak dilimizde tüy bitti. ama bir tanesi var ki, ayak basar basmaz içimden sadece bir feryat koptu: 'aman tanrım, bu da ne böyle?'

yaz sıcağında bir mola yerine girdik, eşim 'bir şey olmaz canım' dedi ama o kapıyı açar açmaz anladım ki orası bir tuvaletten çok, insana küfür ettiren bir mekân. yerler sırılsıklam, klozet kapağı yok ve o koku... o koku hiçbir güzel kokuyla silinmeyecek şekilde hafızama kazındı. el bebek gül bebek yetişmiş bir kadın olarak, çantamdan çıkardığım mendille kapıyı açıp, nefesimi tutarak işimi halletmeye çalıştım. çıkınca eşime 'bir daha asla' dedim. gerçekten böyle bir yere insan sadece mecbur kalınca girer, sonra da yedi sülalesine beddua eder.