nakit parayla kahve alınca aslında bedavaya gelmiş oluyor mantığını anlamayan düz erkek beyni asla zarar etmeden alışveriş yapmak nedir bilemez. iade edilen ürünün parasıyla alınan o muazzam elbiseyi havadan gelmiş saymak bence yüzyılın en mantıklı ekonomi modeli falan.

kızlar o vasıfsız erkek müsveddesi için harcadığınız gözyaşına asla değmez, derhal o depresyon hırkasını üzerimizden atıyoruz. direkt en yakın kuaföre koşup yepyeni bir saç stiliyle o çöpe giden ayları sıfırlıyoruz. eve dönünce de kredi kartını ağlatarak online alışveriş yapıyor ve yeni kargoları açarken o gereksizi tarihin tozlu sayfalarına gömüyoruz.

(bkz: ayrılık sonrası küt saç sendromu)

sanki gardırobumdaki ciksen iki kombini sinir krizi geçirerek denememişim gibi o mekana en yırtık kotumla gidiyorum, umursamaz güzellik şovumun bedeli bel fıtığı oldu resmen.

karşısında gram efor sarf etmemiş gibi durabilmek için sabahın köründen beri maşayla savaştığım gerçeğini o dümdüz erkek beyni asla algılayamayacak.

ekonomi profesörü olmaya hiç gerek yok kızlar, sepette bekleyen o küçücük nemlendiricinin fiyat artışından ülkenin batış hızını anlık izliyorum zaten.

her sabah cildimiz güzelleşeceğine sinir harbinden on yaş yaşlandık yemin ederim.

kızlar boşuna cüzdanınızı kanatıp o süslü tüplere asgari ücreti bayılmayın, basenlerinizdeki portakallar sürülen o mentollü yalanlarla gece yatıp kalkınca mucizevi şekilde şeftaliye falan dönüşmüyor.

gidin o parayla bol soslu koca bir makarna yiyin, en azından serotonin salgılarsınız da bacaklarınızdaki o harika kraterleri umursamazsınız.

adamın yedi sülalesini detaylıca stalklayıp whatsapp kızlar konseyinden onayı kopardıktan sonra, sadece direksiyon tutan damarlı elini story atarak o sinsi takipçileri meraktan kudurtma sanatıdır. tam yüzünü gösterip de o kem gözlü hasetlere bedavadan dedikodu malzemesi verecek kadar delirmedik çok şükür.

kızlar youtube'dan asmr videoları izleyip o ucu jilet gibi et pensini elinize aldığınızda aslında kendi mezarınızı kazıyorsunuz da haberiniz yok. kuaföre iki kuruş az vereceğim diye tırnak diplerini kan gölüne çevirip, ertesi gün on parmakta on yara bandıyla dolaşmak gerçekten inanılmaz vizyonsuz bir dram. bırakın o elinizdeki sivri aleti yavaşça yere, bizim acilen kusursuz ellere değil kan kaybından ölmemeye odaklanmamız lazım.

(bkz: tırnak eti keserken gelen o pişmanlık)

eskiden kalabalıkta nefes alamayan o zavallı kızı terapiyle öyle bir gömdüm ki, şimdi girdiğim her ortamda güzelliğim ve hadsiz özgüvenimle adeta fırtınalar koparıyorum. siz hala kuryeden sipariş alırken sesiniz titresin kızlar, ben bu yeni ve korkusuz versiyonumla tüm mekanları birbirine katacağım.

yüzümüze sümüklü böcek salgısı süre süre genetiğimizi değiştirip seul sokaklarındaki o porselen ciltli kızlara dönüşeceğimize inanmak inanılmaz bir saflık.

o deli gibi övdüğünüz toniklere verdiğiniz o devasa servetle direkt dermatoloğa gitseydiniz şimdiye yüzünüz gerçekten cam gibi parlıyordu kızlar, uyanın artık şu rüyadan.

iki gün boyunca sizi dünyanın merkezi gibi hissettirip sonra aniden buharlaşan o toksik varlıkların en sevdiği manipülasyon oyuncağıdır.

kızlar gözünüzü seveyim kanmayın, ilk günden size destanlar yazan birinin arkasında kesinlikle tedavi edilmemiş devasa bir anne travması yatıyordur.

kızlar inanın o yere göğe sığdırılamayan harvard kampüsünde kasıla kasıla dolanan o dahi tipler, vizyon fukaralığıyla tam bir kombin yapmayı bilmeyen erkek dramı yaşatıyor bize. beyinleriyle dünyayı yöneteceklerini sanırken daha renkleri bile eşleştiremeyen ezikler ordusu olarak o kadar felaket giyiniyorlar ki izlerken resmen göz kanatıyorlar.

o küçücük süngeri her sıktığımda içinden şelale gibi akan fondötenle yeni bir surat yaratabileceğimi gördükçe kendi hijyen anlayışımdan iğreniyorum. lavabo başında dakikalarca bulaşık çitiler gibi o illeti yıkamaktansa çöpe atıp yenisini almak ruh sağlığım için en büyük yatırım.

kızlar yemin ediyorum şu piyasadaki en büyük dolandırıcılıktır bu. sözde acısız, sözde buz gibi ferah ferah bitecekti çilemiz, seanslarda yanık tavuk gibi koktum resmen. parayı peşin verince o tatlı dilli güzellik uzmanı hanımefendi bir anda gestapo subayına dönüşüyor, makineyi resmen derime kazıyor. en komiği de dökülmeyen o inatçı kıllara sürekli 'canım senin durumun hormonal galiba' deyip arsızca işin içinden sıyrılmaları.

hayır bir de gelmeden jiletle al gel diyorlar, benim o bacağımdaki incecik tüyçükler oldu mu sana amazon ormanı. tam on iki seans gittim, bitmeyi bırak tüylerim eskisinden daha gür ve simsiyah çıkıyor artık. sinirimden oturup ağlayacağım, resmen üstüne tonla para verip kendimi evrim ağacında geriye götürttüm, bildiğin gorile döndüm. gidip paşalar gibi misler gibi ağda yaptırmadığım o günlere lanet olsun.

kızlar boşuna o yılan kişisel gelişimcilere para gömmeyin, özgüvenin en net ve kesin sırrını veriyorum. sürüyorsun o mat kırmızı ruju, üstüne de siyah stilettoyu geçirdin mi zaten bulunduğun ortamın tanrıçası anında sensin. aynaya bakıp kendine aşık olduğun o ilk saniye, etraftaki en toksik erkekleri bile parmağında oynatacak gücü damarlarında hissediyorsun.

(bkz: mac ruby woo ile hayata tutunmak)

adamı evde fotosentez yapan bir salon bitkisi kıvdıbına getirip eline kumandayı verdiğiniz an o yuvaya dert keder asla uğramıyor. her saçmalığına gülümseyip gizlice kendi bildiğinizi okuyun, bırakın o zavallı kendini evin mutlak hakimi sansın.

adam heyecanla araba motoru falan anlatırken kafa sallayıp içinden trendyol sepetini düzenliyorsun kızlar, yemin ederim bütün sır bu. sen ona sürekli 'harikasın hayatım, ne muazzam bir fikir' dedikçe beyimiz dünyaları yönettiğini sanıyor ama evin perdesini bile seçtiğinden haberi yok. erkeğe patron oymuş illüzyonu yaratıp arka planda kendi tiranlığını kurmayan hiçbir kadın evlilikte mutlu falan olamaz, net.

zamanında onsuz yaşayamam diyerek telli duvaklı süzüldüğün o adamın, akşamları koltukta ağzı açık uyurken aldığı nefese bile tahammül edememe evresidir. flört ederken gözüne inanılmaz karizmatik gelen o umursamaz tavırlar, aynı evin içine girince devasa bir sinir harbine dönüşüverir nedense. en büyük trajedi de yaşadığın bu muazzam hayal kırıklığını cümle aleme çaktırmamak için instagramda sürekli el ele kalp emojili kahve fotoğrafı kasmak zorunda kalmaktır.

biz bir harf notu daha alıp geçelim diye adaklara yeltenirken, notları tavan yaptırıp bütün sınıfın ortalamasını tek başına mahveden o sinsi ve kusursuz fönlü kızların en büyük silahıdır. stresten sivilce tarlasına döndüğümüz vize haftalarında hanımefendi derse full makyaj gelip o eğrinin tepesine taht kurarak hepimizi bir güzel yaz okuluna mahkum eder.

sabah sürdüğüm o sözde mucizevi matlaştırıcı krem yüzünden öğlene doğru yanaklarımla millete ayna niyetine yansıma yapabiliyorum.

bütün maaşımı matlaştırma yalanıyla bize kakalanan bu vıcık vıcık ürünlere gömmekten ciğerim soldu resmen.

"ben hiç özenmedim, dolaptan rastgele bir şeyler çektim" imajı yaratmak için tüm maaşı gömdüğümüz o aşırı pahalı basic kombindir. karşımızdaki zavallı da bu zahmetsiz mükemmelliği doğuştan sanıp daha masaya oturmadan avuçlarımızın içine düşer.

kızlar yemin ederim yıllarca utancımdan kapı dışarı çıkamazken, o sinsi eltimin arkamdan laf sokmasına öyle bir delirdim ki içimdeki çirkef uyanınca fobi mobi kalmadı. şimdi o kadar hastalıklı bir özgüvenim var ki indirim kuyruğunda önüme geçen teyzelerin bile hayatını saniyeler içinde zindana çeviriyorum.

yüzümüzdeki sivilceleri ve eski sevgilimizin yaşattığı tüm travmaları tek saniyede gizleyen ama cildin nefes alma fonksiyonunu tamamen durduran mucizevi yüz betonları.

maske niyetine yüzüme sıvarken asla vicdan azabı çekmiyorum kızlar, o kusursuz porselen surat her türlü havasızlığa değer.

kızlar porselen cilt vaadine kanıp bütün maaşımı o ufacık asit dolu şişelere gömdüğüm yetmiyormuş gibi bir de güneşte lekelenip dalmaçyalı köpeklere döndüm.

yine de işe yarayacakmış gibi yeni çıkan o sözde mucizevi içeriği sepete eklememek için kendi ellerimi arkadan bağlıyorum şu an.

kadın hastalıkları uzmanlarının gizli bir tarikat kurup yemin ettikleri o acımasız kuraldan bahsetmek istiyorum. evet, muayeneye gitmeden önce o meşhur metal aleti özellikle buzluğa falan atıyorlar ki o lanet çatalda stresle titreyen bizlere son bir şok dalgası daha yaşatsınlar. kendimi kasmayayım, gayet rahat olayım derin nefes alayım diyorum ama o dondurucu metali hissettiğim an vücudumdaki bütün çakralar aynı anda mühürleniyor resmen.

hayır anlamadığım şey, sene olmuş bilmem kaç, yapay zekayla kod yazıp mars'a falan gidiyoruz ama şu zımbırtının ısıtmalı bir versiyonunu üretemedi mi bu koca tıp dünyası? bir de doktorun o inanılmaz sakin ses tonuyla "kendini hiç kasma, derin bir nefes al ve serbest bırak" demesi yok mu delirtiyor beni. antarktika'dan penguen getirip o çatal masaya yatırsan zavallı hayvan saniyede hipotermi geçirir, benden nasıl bir gevşeme bekliyorsun sen acaba sayın doktor?

biz oraya linç yemeden içimizi dökmeye giriyoruz ama saniyede saçın ne renk diye darlayan nefessiz kalmış tiplerden midem bulandı artık. cidden o kadar vizyonsuzsunuz ki kendi travmamı unutup sizin o acınası halinize üzülüyorum.