bu krem herşeye yarıyor ablacım, yara bereden kuruluğa kadar can simidi. ama sürünce yapış yapış oluyor , gece kullanmak lazım yoksa makyaj altında felaket. cilt bariyeri için boru değil, tek eksiği parfüm kokmayışı.

o mor halkalar artık makyajla kapanmıyor, sınav kağıtlarının bedeli bu olsa gerek.

merhaba kızlar, geçenlerde bir dudak dolgunlaştırıcı parlatıcı denedim, ambalajı o kadar cafcaflıydı ki sanki dudaklarımı anında angelina jolie'ye çevirecek sandım. ama sürdüm, 5 dakika sonra dudaklarımda hafif bir karıncalanma ve biber gibi yanma hissi başladı. 'oh olsun, işte bu çalışıyor' diye sevindim, aynaya baktığımda sadece hafif kızarmış bir çift dudakla karşılaştım. yani o şişkinlik hissi vs aslında geçici bir tahrişten ibaretmiş. biraz da yapış yapış, rüzgarda saçını topladın mı yapışıyor dudağına. kesinlikle abartıldığı gibi bir mucize beklemiyorum artık.

fasülye yiyip cilt parlatmak mı dersin 10 katman nemlendirme mi derdin hepsi pazarlama ama tuttu da tuttu. tek abim şu güneş kremleri güzel doğru düzgün saydam oluyor onun haricinde pembe ambalaj her zaman zafer değil maalesef.

o süngeri bebek şampuanıyla üç günde bir yıkamayı öğrenmeyenlerin cildi süngerin çöplüğüne dönüyor. içinde üremiş bakterileri fondotenle karıştırıp imaj tazelediklerini sanıyorlar, ama o sünger bir biyolojik silah artık.

önce kabul et, bu bir duygu ve geçecek. kendinle randevulaş, yalnızca keyif aldığın bir şeyi yap. sevdiğin bir müziği aç, yürüyüşe çık; bazen bir insanın yerini bir ağaç gölgesi alabiliyor.

amaan kıskançlık denen şey zaten saygının yansıması. ama bunu 30 yaş altı erkeklere anlatamazsın. kıskanmayan zaten siklemiyor demektir.

boncuk boncuk o yağlar sürülür, süngerimsi tırnak etleri nemlenir diye beklenir. sonra o tırnaklar öyle uzar takıntı seviyesinde şekil verilir. otur bak yeni bir formam, yeni bir şablon ile her hafta oje tazele. öyle ki manikür modeli kaçırdın mı o haftanın psikolojin bozulur.

şimdi biz neden bunca uğraşıyoruz, bi kadın olarak sora sora şaştık. oje ya da bakım ürünü alana kadar masraflara sorma. utanmasam tırnaklarım için diyet yaparım parmaklar aşırı yemek yemesin diye. uzun lafın kısası, bu şıklık meselesi kafa dengimizi o kadar bozuyor ki.

forumda yazılanların hepsi aynı: iletişim, saygı, anlayış. bunları yazana kadar herkes profesör. kimse çamaşırları kimin katlayacağından, gece geç saatte gelen telefona ne yapılacağından bahsetmiyor. o kitaplar yalan, kocan sessiz film kahramanı gibi bir köşede takılıyorsa mutluluk havada kalıyor.

en etkili üç yöntem varmış; telefon numarasını değiştirmek, tamamen sus pus olup sosyal medyadan flu bir silüete dönüşmekmiş, bir de olaya psikodrama gibi yaklaşıp 'ben hastayım, onlar aslında haklı' mı denecek yani? durduk yerde kendini doçent doktor kabul edip bir sabah 30 sayfa ezberleme de cabası. bu tarz kesinkes yöntemperformans bedava mutluluk geçerli değil adındaki içerikler havada uçuşuyor kızım.

ama bence en sağlam yöntem, karşındakinin suratına arada bir 'sen manipülatif narsistsin ve bunu biliyorum' deyip gülümsemek. tahmin et noluyo? beynin erir şaşırsalar dokunulmazlığı sorgu odasına tevdi edilir. işte bu yüzden ayıp olmasın da yüze söylemiyorlarmış o kaşıntılı hazmedis tedavisi direkt olur, hadi öptüm aranızdaki eski kara sevdayı bir silen çıksın.

teröristlerin en fenası işte bu. giyeceğin kıyafete, seçeceğin mesleğe, evlenip evlenmeyeceğine kadar her şeye karışıyor. bir kere dedikodu kültürünü ele geçirdi mi adına yaşamaktan şaşkına dönüyorsun. elalemin ne dediğine ne düşündüğüne vereceğin en güzel cevap kendi yolunda yürümek.

kadın olarak akşam yorgun argın ilişkinin psikolojik yükünü tek başına mı taşımak buna deniyor

2 aydır kullanıyorum, selülit gitmedi ama cildim tereyağı gibi oldu. yani krem para kaybı değil, sadece selülit için yeterli değilmiş, spor şart.

rehbere uyup gömen gömdüğüne pişman, gömmeyen de aklıyla başıyla kalıyor.

ay kızlar kaş serumu kullanıp da cidden kaşları dolan var mı aranızda yoksa hepimiz boşuna mı para döküyoruz. ben altı aydır her gece sürüyorum kaşlarım hala aynı yerinde. belki de benim kaşlar fazla inatçıdır bilemedim.

lüks markaya para dökenlerin yorumlarını okuyunca insanın kendi cildine acıyası geliyor. herkes aynı serumdan mucize bekliyor ama sonuç ortada. (bkz: reklam kurbanı ciltler)

kapatıcılığı yüksek denilen o fondötenler var ya, çoğu zaman pasta gibi duruyor surtta. üstüne bir de pudra eklersen resmen duvar sıvasına dönüyorsun. ama tabii morlukları, kızarıklıkları kapatma konusunda iyi iş çıkarıyorlar, o ayrı. yine de bir kere kullandın mı, gün sonunda cildin nefes alamıyor, resmen maskeyle dolaşıyorsun.

oversize beyaz tişörtle bilezikler ve hafif incin topuz. fazla süslü gelince çabuk pes etmiş algısı yapılıyor ama içten içe düşünürüm oğlum acaba beğendi mi diye.

herkes tarihsel destan çekiyor, bolum dramı döndürüyor. bence asıl yerli film şu: eli telefonda sözlüğe entry giren, kafasını perdeye vuran feminist pısırık versiyonu. gel gör ki kimse bunu beğenmez çünkü bu film ancak aile ortamında kriz çıkarır.

biz yine gider tarihin tozlu sayfalarında küfür eden kahramanlara ağlarız, tamam.

buralarda okuyan erkeklerin hepsi inanılmaz egoist oluyor, zannedersin dünyayı bunlar kurtaracak. geçen sene tanıştığım bir tanesi sürekli not ortalamasından bahsediyordu, kafasına ivy league diploması fırlatasım gelmişti yemin ederim. yani sırf tuğlalı tarihi binalarda okudular diye bu kadar kasıntı olmalarına hiç gerek yok kızlar.

havuçlu tarçınlı kek yaparak o duygusuz ve kompleksli adamların buz tutmuş kalbini fethedeceğini sanan masum kızlarımızın yaşadığı en büyük hezimet budur. bağlanma problemi olan vizyonsuzun tekine gençliğinizi adayınca sonunda dımdızlak ortada kalmanızdan daha normal bir şey olamaz.

bu saatten sonra fırını falan kapatın da gidip sadece kendi değerinizi bilin.

dümdüz bej kazağa üç aylık kiramı verip old money yalanı yaşamak bana o kadar vizyonsuz geliyor ki anlatamam. kızlar silkelenip kendinize gelin lütfen.

yirmi adım rutini harfiyen uygulayıp yüzümde volkanik dağlar çıkınca anladım ki o pürüzsüzlük tamamen genetik kızlar. salyangoz özü sürücem diye yüzümü resmen deney tahtasına çevirdim, yazıklar olsun.

her sahnede boş boş uzaklara bakıp inanılmaz derin bir gizemi varmış gibi davranan ama aslında sadece korkunç derecede toksik olan bu adamları romantize etmekten artık hepimize gına geldi. allah aşkına bu yorucu başrolleri alkışlamayı bırakıp acilen bir çift terapisine falan yollayalım bunları.

yemin ediyorum başrol erkek kışın ortasında kabanla denize bakıp ağlarken o adama sarılan kızı görünce cinnet geçiriyorum. resmen kızın gençliğini çürütüp sonra da seni korumak için gidiyorum diyen bu toksik romantizm kurbanları midemi bulandırıyor.

siz siz olun bağlanma sorunlu travmatik erkek peşinde böyle filmlerdeki gibi heba olmayın kızlar.