sosyal fobi yenenler anlatsın

yıllarca misafir gelse mutfağa kaçardım, şimdi eltimin evinde bile çay demleyecek cesareti buldum kendimde. küçücük adımlarla oldu, koca laflarla değil, bir markette kasiyere merhaba demekle başladı her şey. içimde hâlâ bir çekingen kız oturuyor ama artık onunla konuşabiliyorum.

sosyal fobi yenenler lütfen yorumlara doluşsun çünkü bana da lazım. bir cafede tek başına oturup on dakika, bir soru için parmak kaldırmak, bir seminerde sunum yapatyım diye tamamen etek arkasına saklanan ben... zamanla cılız da olsa açıldım, kenardan azıcık belirdim ve açıkçası daha bunun başlangıç olduğunu görüyorum.

o diğerlerinden ürken ay ne bilim o güvensiz anlarda hep korktuğum hiç başıma gelmedi, sizin hikâyelerinizi de çokça merak ediyorum. haydi uzmanlık döktür, benim gürültücü ayko halim kullanılabilir kekim hazır çay da taze dört olsun.