asfaltın karanlık ritüeli

istanbul trafiği her gün cildime yeni bir dövme gibi işliyor; sabrı değil, siyah bir mizah anlayışı geliştiriyor insanda. arabanın içinde sıkışmış bir gotik prenses olarak ben de bu kaosun ritmine kendimi bırakıyorum.

küçük bir sivas kasabasında sabahın köründe uyanıp asfaltı süpürmek, kadınların görünmeyen emeğinin ta kendisi. bu ritüel bana annemi hatırlatır, her sabah sessizce yapılan o işler aslında bir ömürlük fedakarlığın sembolü. bugün hala o yollarda yürürken (bu tarz) hatıralar gözümün önüne gelir, saygı duymamak elde değil.