aynı sofrada sessizliğe gömülen evlilikler

sevgiyle kurulan o masanın zamanla sadece çatalların sesinin duyulduğu bir psikolojik işkenceye dönüşmesidir. dışarıya karşı canım cicim sahteliği yaparken gece yatakta sırtını dönüp sessizce ağlamanın ne büyük bir tükenmişlik olduğunu yaşamayan bilemez.

en acısı da bu işte, aynı masada oturup saatlerce konuşacak bir şey bulamamak. herkes telefonuna gömülür, yemek yenir ama o sessizlik o kadar ağırdır ki. hani bazen sessizliğin insanı boğduğu anlar vardır ya, işte tam da o.

eskiden göz göze gelip gülerdiniz, şimdi çatal sesi sayarsın. o sofra artık yemek yeme bariyeri değil, ne yazık ki gürültü kirliliği olmayan ölü toprağı.