boğaziçi üniversitesi

kampüsün yarısının o inanılmaz güney kampüs kedileri ile kafayı bozduğu, diğer yarısının da çimlerde yayılmaktan asla derse giremediği o tatlış yuvamızdır.

kışın o lanet yokuşu çıkarken çektiğimiz çileyi sadece hisarüstü tayfası anlar, zaten okulu bitirince de o yere göğe sığdıramadığımız havalı boğaziçi diploması ile işsiz kalıyoruz.

kışın o buz gibi havada güney kampüste kedi seveceğim diye donduğum, her köşesinde ayrı bir entelektüel dramın döndüğü okulum. kampüste herkes umursamaz ve havalı görünmek için o kadar büyük bir çaba sarf ediyor ki, bazen eşofmanla derse gidenlerin bile aynanın karşısında yarım saat o salaşlığı çalıştığına yemin edebilirim.

kütüphanede yer kapmaca oynarken insanların içinden çıkan o vahşi doğa belgeseli hallerini gördükçe buranın vizyon falan değil sadece hayatta kalma mücadelesi kattığını anlıyorsunuz. bir de çimlerde şarap içip evrenin sırrını çözdüğünü sanan o felsefe tayfası yok mu, insana gerçekten illallah ettirir.