emily in paris izlerken yaşanan sinir krizi

vizyonsuz bir kızın rüküş kıyafetlerle dolanıp tüm taş fırın erkekleri peşinden koşturmasına katlanamıyorum ama her sezonunu da gizlice yutuyorum. o mükemmel fransız şefin bu çiğ kıza bakması romantik dizi tarihinin net en büyük hakaretidir.

vizyonsuz emily'nin paris gibi bir şehirde o rüküş kıyafetlerle dolanıp iki tane fransız şarabı içti diye kendini kraliçe sanmasına artık katlanamıyorum. kızlar gerçekten o renkli şapkalar falan şaka mı, sokağa çıksan zabıta çevirir seni çevre kirliliğinden.

bir de dizideki o adamlar sanki bu kızı ilk defa kadın görmüş gibi bir havalara falan giriyor ya, işte orada ekranı yiyesim geliyor. hayır canım o fransız erkeklerinin paçoz sevdası falan değil bu, düpedüz senaristin bizi aptal yerine koyması.