gece yarısı gelen fahiş ağlama isteği

yastığa sarılıp tavanı izlerken aniden bastıran o koca boşluk hissidir. flört terörü kurbanı ola ola insan en son kendi başını okşamayı öğreniyor maalesef.

terapi niyetine cilt bakımı yapıp kendi kendine yeten kraliçe sendromu triplerine girmekten başka çaremiz kalmadı.

regl öncesi sendromunun vücudumu tamamen ele geçirmesiyle yatağın ortasında tavana bakarken aniden beliren o dehşet verici his. yok yere eski sevgilimin lisedeki profil fotoğrafını bile aklıma getirip hıçkırarak ağlamaya başlıyorum, beynim resmen bana acı çektirmek için senaryo yazıyor o anlarda.

sabah uykusuz ve gözleri kurbağa gibi şişmiş bir halde aynaya bakınca kendime ettiğim küfürlerin haddi hesabı yok. hayır yani gece üçte kendi kendine hüzünlü şarkı açıp camdan uzaklara bakmanın kime ne faydası var, terapi niyetine gözyaşı dökmek yerine uyusam cildim bu kadar çökmezdi.