kızılcık şerbeti

her cuma akşamı sinir katsayımı tavan yaptırmasına rağmen izlemekten asla vazgeçemediğim aşırı toksik dizimiz. o doya doya kınadığım çarpık olayların beni ekran başına çivilemesi yüzünden kendime olan tüm saygımı yitirdim. fatih'in o vıcık vıcık hallerini gördükçe televizyona çay bardağı fırlatasım geliyor yemin ederim.

her cuma akşamı sosyal hayatımı sıfırlayıp bana sinir krizleri geçirten o malum kaosu izlemeden duramıyorum.

fatih gibi birine bile tahammül ettirip ekran başında tırnaklarımı yedirtmesi tam bir bağımlılık testi.

bu dizideki abuk subuk entrikalar yüzünden kendi sıradan hayatıma dert uydurmaya başladım, böyle bir toksiklik bataklığı daha televizyon tarihine gelmemiştir. yine de cuma akşamları ekrana kilitlenip kendi kendime sinir krizi geçirmek rutin haline geldi.

(bkz: en sevilen toksik yerli diziler)