kendi ayakları üzerinde dururken bel fıtığı olmak

her sabah o güçlü ve bağımsız kadın kombinimi giyip plazaya koşarken içten içe ciksen yaşında bir teyze gibi kemik ağrıları çekiyorum. hayır yani o kadar okuduk, kimseye muhtaç olmayalım dedik ama günün sonunda geldiğimiz nokta tek başımıza damacana takarken omurgayı yitirmek oldu. modernlik dedikleri bu illüzyon sanırım sadece kronik anksiyetemizin ve asla kapatıcı dayanmayan göz altı torbalarımızın özgürlüğünü ilan etmesinden ibaret.

güya güçlü modern kadınlarız diye koca ofisi sırtlıyoruz ama akşam eve gelince ağlayarak sutyen fırlatmaktan öteye gidemiyoruz. hem kariyer yap hem pilatese git hem de toxic flörtlerin kaprisini çek derken içimiz çürüdü yemin ederim. hayır kendi ayaklarımızın üzerinde duracağız diye diye gerçekten omurgamız çöktü, bari omuzlarımıza masaj yapacak biri olsa diyoruz ama maalesef o vizyonda erkek üretimi durmuş.