kocaya tahammül seviyesinin sıfıra inmesi

aynı evin içinde sadece var olması bile sinir katsayımı tavana çıkarmaya yettiğinde anlıyorum ki yine devasa bir krizin eşiğindeyiz.

söylediği en masum söz bile beynimde yankılanıp batıyor, sanırım evlilik dediğimiz şey sadece eziyet dolu bir sabır testinden ibaret.

adamın nefes alması bile batmaya başladıysa o çok özenilen evlilik cüzdanının hiçbir hükmü kalmamış demektir. ruhumu emcükleyen bu monotonluktan acilen kurtulup kendi köşeme çekilmem lazım.

(bkz: aynı evin içinde iki yabancı olmak)