kız isteme merasimi

tüm sülalenin oturma odasına doluşup beni mal gibi süzdüğü o gergin ortamda kahveyi dökmeden servisi tamamlayınca madalya bekliyorum.

verdiler gitti dendiği an kendimi kurbanlık koyun gibi hissetmem de cabası.

gerçekten hala yapılıyor mu bu vizyonsuzluk kızlar, tanımadığın teyzelere kahve taşıyıp damada tuzlu kahve içirmek şakasına gülmekten yüzüm kırıştı resmen.

o kadar stres yetmezmiş gibi bir de kayınvalidenin baştan aşağı süzen bakışları altında porselen bebek gibi dikilmek ve gereksiz gerginlik yaratan adetler yüzünden bayılacak gibi olmak tam bir kabus.

tanımadığım teyzelerin beni baştan aşağı süzüp puanladığı, benimse tek derdimin damadı tuzla zehirlemek olduğu o garip gerginlik.

o kahvenin intikdıbını sonra kaynana burnundan fitil fitil getiriyor, haberi yok garibimin.