nivea böğürtlenli dudak kremi

lise yıllarında dudaklarımız sırf o tatlı kızıl tona bürünsün diye dudağımıza adeta harç gibi sıvadığımız ama bizi asla o hayal ettiğimiz tutkulu vamp kadına dönüştürmeyen efsanevi ergenlik fiyaskomuzdur.

şimdi şu yaşımda tekrar sürsem yemin ediyorum ağzına reçel bulaşmış beş yaşındaki o pasaklı mahalle çocuğundan zerre farkım kalmaz.

lisedeyken bunu dudaklarımıza boca edip dünyadaki en ciksi kadın olduğumuza inanıyorduk ama aslında ağzına reçel kavanozu devrilmiş teyzeler gibi geziyormuşuz. efsane kokusu yüzünden hala gizli gizli alıp yesem de o iğrenç yapışkan hissini hatırladıkça sinir krizleri geçiriyorum.

sürdüğüm an dudaklarımı porselen bebek gibi göstereceğine inandırıp beş dakika sonra etrafa bulaşarak beni çaycı hüseyin'e çeviren mucizevi ürün. yine de o muhteşem böğürtlen kokusu için çantalarca stoklamaktan asla vazgeçmiyorum, resmen altı liralık kremle toksik bir ilişki yaşıyoruz.