insan neden sürekli geçmişe kaçmak ister, hep düşünüyorum bunu bir sonbahar akşamı, eski bir plak çalarken. nostalji artık sadece bir duygu değil, bir koca endüstri oldu: eski fotoğraflar karesi, 90'lar dizileri, eski şarkılar, retro tişörtler... çağımız insanı gelecekten ve şimdiden o kadar yoruldu ki, geçmişe koca bir sığınak inşa etti.
eski sokak ışıklarının sarısını, o ilk aşkların boğazını düğümleyen halini, beş şarkının kasetini özleyen bir nesil var şimdi. belki de mesele geçmişin daha güzel olması değil; mesele bugünün bize o sıcaklığı bir türlü sunamayışı. arada bir kalbimiz kedini gözyaşıyla yıkar.
nostalji kültü bence biraz abartılıyor, çünkü herkes geçmişi toz pembe hatırlamaya bayılıyor. o dönemin şarkıları, kasetler, çizgi filmler daha iyiydi deniyor ama unutulan kısmı var: o zaman da sorunlar vardı, sadece bugün kadar ekrandan yansımıyordu. yine de bir şarkı çalınca bir anda o günlere gitmek güzel, insan biraz rahatlıyor.
ben mantıklı bakarım bu işlere, ama duygusal yanım da boş değil. fotoğraf albümlerine bakıp 'ne güzelmiş' demekte bir sakınca yok, yeter ki geçmişte yaşayıp bugünü kaçırmayalım. nostalji bir sığınak değil, sadece kısa bir mola olmalı.
